17/11/14

Θραύσματα μνήμης - Πολυτεχνείο 1973


Σαράντα ένα χρόνια πίσω. Διπλή η ατόφια συγκίνηση. Νιάτα+αγώνας. Περηφάνια ,''ήμουν κι εγώ εκεί''.



Όχι τυχαία. Συνειδητά μπήκα και συνειδητά έμεινα μέσα. Όχι ασφαλώς με την επίγνωση του επερχόμενου που ωστόσο ψυχανεμιζόμουνα...[Η αίσθηση ότι μπορεί και να μας σκοτώσουν εδω μέσα ,αλλά θα μείνω.]



Η παρέα από διάφορα συλλογικά της εποχής [πχ σύλλογος Αρκάδων φοιτητών] παράνομες οργανώσεις αλλά και φίλοι ανήσυχοι, μεμονωμένοι .







Γράφουμε συνθήματα αυτοσχέδια σε χαρτιά και τα μοιράζουμε μέσα από τα κάγκελα.







Κάποια στιγμή εκεί στα κάγκελα στην πλευρά της Πατησίων ένας άγνωστος μου δίνει πενήντα χιλιάδες δραχμές [!] και εξαφανίζεται.Για να ενισχύσει τα παιδιά του Πολυτεχνείου.Τα παραδίνω στη Συντονιστική.







Γυναίκες μας περνάνε μέσα απο τα κάγκελα σάντουιτς και φρούτα.Κλαίνε.







Ξαφνικά σαν να ξύπνησε ενας κόσμος που απλώς ανεχόταν τη δικτατορία.




 Μπροστά στο τανκ , η φυγή , ο τρόμος, η αγωνία για το διπλανό, φωνές, ποδοβολητό.Αίμα.




Μετά το μακελειό , η μητέρα μιας συμφοιτήτριας απο την επαρχία της τηλεφωνεί με ανησυχία πώς είναι, τι γίνεται στην Αθήνα. Με δάκρυα της λέει πως , ενα της κομμάτι ευχόταν να μην είναι στο Πολυτεχνείο, και ενα άλλο της κομμάτι ευχόταν το αντίθετο....







Η δική μου μητέρα με έψαχνε στο νεκροτομείο γιατί είχα συλληφθεί και δεν ήξερε πού είμαι.







Τέτοιες μέρες επί 41 χρόνια ένας κόμπος στο λαιμό.



Μια ολοζώντανη μνήμη . Ναι τίποτα δεν πάει χαμένο ... 
Τα 41 χρόνια που πέρασαν απο την εξέγερση φέρνουν και ξαναφέρνουν πεισματικά στο προσκήνιο την κραυγή της αντίστασης σε ο,τι απαξιώνει τον άνθρωπο και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια και τη ζωή του .

Ξανά , Ψωμί -Παιδεία-Ελευθερία.
 --------------------------------------------

 στον Θανάση, τον Τάσο, την Αννα, τον Κώστα, την Ιωάννα, τη Μάχη, το Δημήτρη και ολα ''τα παιδιά'' που είμασταν μαζί σε αυτή την ''έφοδο στον ουρανό''.
















Η εποχή των σπηλαίων


 Κλείτος Κύρου

Ξαφνικά διαπιστώνεις πως απόμεινες μόνος
Απαριθμείς τους φίλους σου πόσοι πεθάναν
Πόσοι αποτραβηγμένοι στα σπίτια τους άλλοι
Χαμένοι στην καθημερινή τύρβη πιασμένοι
Στη μέγκενη σηκώνουν τα χέρια νιώθεις πια
Την ανάγκη να ξαναπροσφύγεις στην ποίηση
Που απαρνήθηκες πριν τόσα χρόνια να σε δονήσει
Πάλι το γνώριμο σπαρτάρισμα των λέξεων μέσα
Στο αίμα σου πριν ξεχυθούν για το παιχνίδι
Των συναρμολογήσεων τώρα που βρίσκεσαι
Πάνω κι έξω απ' τα πάθη τώρα που οι πόλεις
Γίνονται κάθε μέρα όλο και πιο απάνθρωπες
Άγρια θηρία κυκλοφορούν στους δρόμους ο αέρας
Σάπιος τρέχεις κυνηγημένος για το σπίτι
Εκεί κλείνεις πόρτες κλείνεις παράθυρα κλείνεις
Τ' αυτιά και το στόμα σου φοράς την προβιά
Και στρώνεσαι όλη νύχτα στο παιχνίδι της μνήμης...

6/11/14

Ακήρυχτος πόλεμος

  

Σαν τούτη τη νέα γενιά
δεν ήθελα νάμαι
μόνο την ικμάδα της
όχι την τύχη της να έχω
Δε ζηλεύω
 το κορίτσι απέναντι
με τα δροσερά μάτια
και τον κρυμένο
φόβο

Νιάτα
εξορισμένα
απόπαιδα

Εμείς λέγαμε
''θα ξεπεράσουμε τους γονιούς  μας''
αυτοί καταριώνται την ανάγκη
να ζούν δεμένοι
στο πατρικό
ανονείρευτοι
φρουμάζουν στα παιδικά τους δωμάτια
στα 30
Η απελπισία του άνεργου ,
με το χαρτζιλίκι
του πατέρα
η θλίψη της πολύωρης σαχλαμάρας 
στην καφετέρια
να κοροϊδέψεις το χρόνο
ας δούμε κι αύριο
ας δούμε ξανά τις αγγελίες
Κοινωνία γερόντων
αποκακαμωμένων
δεν  αφουγκράζεται
το ποδοβολητό
του ,όχι μακρινού
μέλλοντος
το άγριο γιουρούσι
των ''αόρατων'', των εγκλωβισμένων
σ΄ έναν ακήρυχτο πόλεμο
[μακάρι να είχε κηρυχθεί]
ίσως οι παράπλευρες απώλειες
 να ήταν μικρότερες.


1/11/14

Νοέμβριος




Mαιμακτηριών –Ο σκοτεινός μου προάγγελος


Σου δίνω το αρχαίο σου όνομα  για να σε ξορκίσω

ποτέ -εξόν από ΄κείνο το Νοέμβρη- δε σε είδα με καλό μάτι

και μόνο η σκοτεινιά σου  νωρίς το απόγευμα

προαναγγελία   αιώνιου σκότους

[το σκοτάδι είναι για να το μοιράζεσαι

το σκοτάδι είναι για να ονειρεύεσαι

και  δεν έχω τίποτα από τα δύο]



25/10/14

Ευάλωτες πόλεις


[του Γιάννη Μακριδάκη]
Αυτές οι εικόνες με τα αυτοκίνητα το ένα πάνω στο άλλο στους κεντρικούς δρόμους του λεκανοπεδίου, με τις πλημμυρισμένες υπόγειες διαβάσεις και με όλην αυτή την κατάσταση είναι ενδεικτικές κάποιων, ελαφρών βεβαίως και ασήμαντων σε σχέση με άλλες, συνεπειών της ανάπτυξής μας, τις οποίες λουζόμαστε κυριολεκτικά ως ανθρωπότητα καταναλωτών.
Τίποτε δεν είναι μοιραίο ή τυχαίο. Όλα είναι αποτέλεσμα ενεργειών των ανθρώπων που συνδυάζονται με διαδικασίες χαοτικές, άρα ασύλληπτες και απρόβλεπτες μεταξύ τους και με τις φυσικές ενεργειακές πηγές.
Η φύση δεν είναι επιθετική ούτε εκδικείται. Απλά κάνει αυτό που έχει να κάνει μιας και υπήρχε για χιλιάδες χρόνια εκεί όπου εμείς τα τελευταία λίγα, φτιάξαμε και θεωρούμε δεδομένο τον “ρεαλισμό μας”. Όταν π.χ. εγκυβωτίζεις ή μπαζώνεις ένα ρέμα για να κάνεις δρόμο ή σπίτια είναι απολύτως βέβαιον ότι μια μέρα θα κλαις, αν δεν σε κλαίνε οι οικείοι σου.

11/10/14

Τα πόδια της Καρυάτιδας που μας πατάνε


Ενδιαφέρον κείμενο του Βασίλη Λαλιώτη ,πικρό, σηκώνει συζήτηση, ωστόσο  με αλήθειες που καίνε.
ΕΔΩ
Αυτό το τριτοκοσμικό μόρφωμα σε ευρωπαϊκό έδαφος που λέμε νέο ελληνικό κράτος, έχει απελευθερώσει την ιστορία του μέχρι το 1453. Η πλέον πρόσφατη ιδεολογία του υπήρξε αυτή του καίγε και χτίζε. Του λείπουν πολλοί αιώνες ακόμη να απελευθερώσει για να έχει μια αξίωση στον κόσμο που να μην είναι γελοία.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν πρόσωπα που απελευθέρωσαν και απελευθερώνουν προσωπικά ιστορικό χρόνο, σε πείσμα της κοινωνίας. Το κοινόν είναι που λείπει. Οι Καρυάτιδες της Αμφίπολης θα παραμείνουν φρέσκες, ατσαλάκωτες από όλους τους λόγους της στιγμής. Θα μείνουν στον καινούριο χρόνο που άρχισε με την αποκάλυψή τους, νεότερές μας, πιο φρέσκες από κάθε λόγο μας. Και όλοι αυτοί οι λόγοι οι βιαστικοί των ανθρώπων της τέχνης, ακόμα κι ο δικός μου, μυρίζουν κιόλας χώμα εκταφής. Δεν θα μείνει λέξη.
Θα πάμε εκεί όπου ανήκουμε, αποτυχημένοι κατά το μέτρο του χρόνου των Ελλήνων που δεν ελευθερώσαμε. Στα ζεμπίλια με το χώμα που έπρεπε να αφαιρεθούν για να λάμψει η Ομορφιά.
- See more at: http://www.intellectum.org/2014/10/07/the-feet-of-karyatid-which-step-on-us/#sthash.NC4PXlQi.dpuf
http://www.intellectum.org/2014/10/07/the-feet-of-karyatid-which-step-on-us/
Τα πόδια της Καρυάτιδας που μας πατάνε

10/10/14

Είμαι ακόμα εκεί

Σκιάθος 1990

Ειμαι ακόμα εκεί
στο χαμένο παράδεισο
Διεκδικώντας
τη ζωή
μέσα απο το ασφυκτικό
πλέγμα
υποκατάστατων ζωής

Είμαι ακόμα εκεί
Στην αμμουδιά
με την πανσέληνο
Μαζί σου
ανακαλύπτω
τα χρώματα
τους ήχους
τον αντίλαλο της φωνής μου

Γεύομαι
τα φιλιά σου
τη χαρά 
των ματιών σου
τα χέρια σου
της νύχτας
την απέραντη γαλήνη
 


Είμαι ακόμα εκεί
με τις απόπειρες
διαφυγής
Ακίνητη
και αιωρούμενη
στέλνοντας
απεγνωσμένα σήματα

Αμετάκλητα πεισμένη
-παρόλα αυτά-
για το θρίαμβο
της χιμαιρικής
αναζήτησης 
 θερινών
ονείρων

Απόπειρες

Μάταιες
απόπειρες
οι στίχοι
οι λέξεις
-αιωρούνται
στο άπειρο-

Γέφυρες
στο άγνωστο
ξεδιπλώνονται
οι λέξεις
Πώς να χωρέσει
στο περίβλημα
τους
η καταιγίδα
που σαρώνει
το γρανιτένιο οικοδόμημα

Πώς να απαντηθούν
οσα
δεν ξεστομήθηκαν 
ποτέ
Στην κόψη
του ξυραφιού
φτωχά
ανήμπορα οπλα 
οι λέξεις


9/10/14

Ακόμα κι έτσι

Ακόμα κι έτσι
μεσοβέζικα
γράμμα το γράμμα
σε συλλαβίζω
Δάκρυ το δάκρυ
σε ποτίζω
στέρφα γη
μας
προέκυψε
κι άνυδρα
χρόνια 
 


Ιmagine...

Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today...

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

5/10/14

Στην ψύχρα

Κρύωσε απόψε

χωρίς προειδοποίηση

εισέβαλε 

η ψύχρα

η εκτός

η άλλη μόνιμος

κάτοικος

κατσικώθηκε 

απο καταβολής

κόσμου 

Δεν ησυχάζει 

και το παιδί

απαρηγόρητο

σπαράζει 

στα σπλάχνα μου 

Εβγαλε νύχια

εβγαλε δόντια

την ψυχή

μου έβγαλε

21/9/14

Χαϊκού [συνέχεια]

 


Μάστιγα
εξ ουρανού
το εγνωσμένο












Του μαύρου
και του άσπρου
θαμώνες
γραφτό και μοίρα
και dna
διαβασμένο

 -----------------

Κύκλος  είμαι και ξανοίγω
σε κυκλώνω
δε σ' ορίζω

-----------------------










Ας σιγομιλάει
το νερό, ο κότσιφας
το τραγούδι του πατέρα
Ας  ρέει
στα σωθικά η ευεργεσία
του πρωινού  ήλιου
Ας χαιδεύει
το φύλλωμα, το μουρμουρητό
της σιωπής
Ας σκίζει
το πράσινο πέπλο της λίμνης
η πέτρα

''ολα είναι ένα ψέμα 
μια ανάσα μια πνοή
σα λουλούδι
κάποιο χέρι
θα μας κόψει 
μιάν αυγή..''

 
 

16/9/14

10 χαϊκού



[Ποδηλάτης ,Ακριθάκης]



 

 

 

 

 

 

 

 -1-

Αυτά τα μόνιμα

όνειρα

δε σαλεύουν

απο τη θέση τους

εμμονές σου λέει

-2 -

Στο τρόλευ

σαν μπαίνω

εύχομαι

να είχα

μια άμαξα

με ενα άσπρο άλογο

και αμαξά στην πένα

-3-

Μη με κοιτάζεις

στα μάτια

θα τρέξει αίμα

 

-4 -

 Απο το λαό

προτιμώ

το λαουτζίκο

εχει στυλ

 

-5-

Αστεία ευχή:

''και του χρόνου''

ο χρόνος το ξέρει?

 

-6-

Ο κ.Υπουργός 

βρυχήθηκε

''τι ζητούν οι φαφούτηδες?''

μα να του βγάλουν

τα δόντια

-7-

Μη με κοιτάζεις

στα μάτια

έπεται

ακαριαία

εκπυρσοκρότηση



-8-

Πόσο λατρεύω

τη φύση

[πουλάκια -λουλουδάκια -πεταλουδίτσες]

 κάπως έτσι

χάθηκε

ο παράδεισος

 

-9-

Γράφετε κάτι?
Οχι περιμένω
την πλημμυρίδα

-10-

Τσιγάρα
ψωμί
αουτάν




  

12/9/14

Στιγμές στην αχρειούπολη




Ξυπνάει η γειτονιά με φωνές .Ένας άνδρας και μια γυναίκα τσακώνονται για ένα...πιατάκι με νερό κάτω από μια ελιά. .Που πίνουν τα γατιά. Τα οποία φροντίζει η γυναίκα.

Ο αγουροξυπνημένος βλάξ έχει νοικιάσει πρόσφατα ένα ημιυσόγειο διαμερισματάκι -τρύπα ,το βάφει, το σινιάρει, και πέφτει το μάτι του στα γατάκια που πίνανε νερό. Από κοντά η γυναίκα -φύλακας-άγγελός τους  με όλα τα σύνεργα : νερό, φαγάκι, σκούπα, σακούλες για σκουπίδια. Λάμπει η γωνιά των αδέσποτων. ''Να τα πάρεις σπίτι σου μωρή''.Δεν τα θέλω μπροστά στην πόρτα ΜΟΥ.'' Σιγά ρε μεγάλε...

Του λέει ευγενικά ''κυριε είναι νόμιμο αυτό που κάνω, δεν ενοχλώ και κανέναν''. ''Αντε από κει βλαμένη'' η απάντηση του ανεγκέφαλου. Ποιος είπε ότι η κρίση βγάζει όλα τα καλά και τα κακά από μέσα μας? έτσι ακριβώς. Διότι από τις πολυκατοικίες παραδίπλα βγήκαν φωνές που τον έβαλαν στη θέση του.[μαζί τους κι εγώ ]. Διότι η κυρία είναι γνωστή και συμπαθής και ο νεοφερμένος μάλλον ελληνάρας νεάτερνταλ. Δυστυχής, μάλλον , ίσως άνεργος.

Στον ίδιο δρόμο καθημερινά περνάει ένας ακορντεονίστας που σπάζει μελωδικά τη μιζέρια, την κατάθλιψη και τη βλακεία των παρεπιδημούντων.

20/7/14

Xάσμα γενεών



Οι γέροι στο μπαλκόνι
απογευματινός καφές

Ησυχία. Βολική καρέκλα

Μέσα  στριφογυρνάει
μια  μύγα
στο δωμάτιο φτεροκοπάει  μια χρυσόμυγα

Σπαρταράει στο τζάμι

-Του πήγες καφέ;
-Δεν τον ήπιε.

ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΑ ''ΠΑΙΔΙΑ''!

LinkWithin

http://pentanostimi.blogspot.com/2009/10/blog-post_11.html
Oι ανόητοι θεωρουν οτι το να αστειεύεσαι

σημαίνει πως δεν εισαι σοβαρός

κι οτι ενα παιχνίδι με τις λέξεις δεν αποτελει απάντηση

paul valery

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

ΔΑΝΑΗ -ΑΣ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ

ΑΛΛΗ ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΔΑΝΑΗ -ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΜΟΝΑΔΙΚΟ--LOU REED-PETE TAOUSEND-PALE BLUE EYES