ασκήσεις θάρρους

ιδέες

το ''πολυτεχνείο''στο Χαρτούμ!

http://apouro.blogspot.com/2009/11/17-20009.html
[απο το blog του φίλου ''απουρώ''-στα μακρινά τα ξένα και τις εμπειρίες του]

εγω δεν εχω ουδε μια ασπρη τρίχα στην ψυχή μου

πολυτεχνείο

τρεις μερες ,οι συγκλονιστικοτερες της ζωής μου

15,16,17,νοεμβρη 1973- με την αναταση,την εξαψη της νιοτης και των ονειρων

με το ''μαζι'',με το ''ολοι'',το πεισμα και την αποφαση

θα μεινουμε εδω,ο,τι κι αν κανετε,ο,τι κι αν μας κανετε, εμεις πηραμε αποφαση

για εφοδο στον ουρανο,με το Μαγιακόφσκι συντροφιά

'' Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου

κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.

Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,

ωραίος τραβάω, τραβάω εικοσιδυό χρονώ λεβέντης. ''

ημουν με φιλους,συμφοιτητες,συντρόφους ,ενα πολυβουο μελισσι ,κι εναν κοσμο απ΄΄εξω απο τα καγκελα του ιδρύματος να ακουμπαει την ψυχή του και τις ελπιδες του,προσφεροντας χρηματα και τροφιμα [στα χερια μου εδωσαν ενα ματσο χιλιαρικα που τα πηγα στη συντονιστική]δεν θυμαμαι προσωπο, μου ταδωσε βιαστικά και με λαχτάρα λεγοντας μπραβο

υστερα η ασφυξια των δακρυγόνων,το εφιαλτικο τριξιμο της Πορτας,το τανκ,ο αλλαλαγμος,το σκορπισμα,το ποδοβολητο,η αντάρα,οι κλουβες,οι στρατιωτες με τα οπλα προτεταμενα,η ασφαλεια,το ξυλο,οι βρισιές,η παρανομια,οι φυλακες.Νιωθω ευτυχής που εζησα αυτες τις τρεις ημέρες με ολο το μεγαλειο τους,με φοβο,με παθος,με ελπιδα ,με συνειδητο το ΕΜΕΙΣ πανω απο το εγω.Ναι ,ξεραμε οι περισσότεροι οτι μπορει να γινει γης μαδιάμ και μειναμε,παρόλα αυτα.Κι αυτο ειναι εσαει μεσα μου ,μια κρυφη περηφάνεια.

Θυμαμαι μια φιλη απο την επαρχια της οποιας η μητερα την προετρεπε ''να μην μπλεξει''με οργανωσεις κατα της χούντας,μετα τα γεγονοτα της τηλεφωνησε με αγωνια και τη ρωτησε ησουν κι εσυ μεσα;΄κι οταν ελαβε θετικη απαντηση της ειπε ,''μπραβο παιδι μου,μεσα μου ,παρα το φοβο μου μην παθεις τιποτα,ηθελα να εισαι κι εσυ μαζι με αυτα τα παιδια''

θυμαμαι τη γευση των δακρυγόνων,τα ασσος φιλτρο,τον Θαναση,τον Τάσο,την Αγγελική[που ''εφυγε'' προωρα]τα παιδια του συλλογου Αρκάδων φοιτητων,της Παντείου,την Ιωάννα,το Γιάννη....

τη μανα μου που δεν την ειδοποιησε κανεις οτι με πιάσανε γωνια στουρναρη και κανιγγος,κι εψαχνε παντου μεχρι και το νεκροτομειο

το ξυλο στην κλουβα και τις λοιδωριες των αστυνομικων σε ενα παιδακι φαναρτζή ''φοιτητης κι εσυ ρε μαλακα''

τους κατακρεουργημενους απο το ξυλο που βλεπαμε απο το παραθυρακι του κελιου

τις απειλες του Κραβαριτη μετα ''να περιγραψω με μελανα χρωματα το Πολυτεχνειο'',τι δουλεια εχω εγω με αυτα,να βρω ενα καλο παιδι αξιωματικο και να παντρευτω

μ'αφησανε σε τρεις ημερες χωρις να τηρησω τις προτροπές...κι υστερα ....αλλα κόλπα ....μεχρι την πτωση της χουντας

..απο εκεινα τα χρόνια θυμαμαι και τα τραγουδια που εμαθα ακουγοντας τα για πρωτη φορα απο τους κρήτες,κυριως την Ιωάννα Καρυστιάνη,στις μαζωξεις σε ταβερνες μετα τις συνελευσεις, ''αγρίμια κι αγριμάκια μου''

[το άγαλμα,Νταλί,Τερψιχόρη]

ο αρης πηρε τ'οπλο του

Ο Αρης πηρε τ'όπλο του
και παει με την Ντόρα
κι επεσε αναταραχή
στου Σαμαρά τη χώρα

Φοβο κι τρομο εσπειρε
και εις τον Αβραμό
γιατί ΄ναι πιο φωτογενής

ωραίος και γαμώ

Νέος,γλυκος μα και σκληρός
δεν χαμπαριάζει διόλου
μεταμοντέρνος δεξιός

και κάλτσα του διαβόλου

Αρούλη τονε φώναζε
κάποτε η Ντόρα
μα τώρα εμεγάλωσε
και πηρε άλλη φόρα

Το σκεφτηκε πολυ καλά

ποιον να ακολουθήσει
κι ετσι τον φωτισε ο θεος
στη Ντόρα να καθήσει

Ολα ομως μοιάζουν ανιαρά
σε αυτην την εκστρατεία
χαθηκε ο Πολυδωρας,
κι αυτη ΄ναι η αιτία!

ενας ανθρωπος,μια ψήφος,πολλες συμμετοχές

[οταν οι πολιτικοι προβληματισμοί αγγίζουν και την καρδιά,και μεταφερουν την αγωνία και την ανησυχία πολλών.......καλον ειναι να ''ακούγονται'' απο περισσότερα αυτιά,να ανοιγουν περισσότερα μάτια και στόματα]

[ο εχων ωτα ακούειν,ακουέτω]

[ενοψει της πανελλαδικής του συριζα
ενα εξαιρετικο άρθρο ]
---------------------------------------------------------------------------------------------------

αντιγράφω απο την ΠΑΣΑ

Δέσποινα Σπανούδη, ΣΥΡΙΖΑ Βοιωτίας, θεματική περιβάλλοντος, ΠΑΣΑ, υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές του 2007 και του 2009 και στις ευρωεκλογές του 2009.

Καθώς βαδίζουμε σε μια οριακή για το μέλλον μας Πανελλαδική Σύσκεψη, χωρίς πυξίδα και χωρίς (μεγάλη) ελπίδα, όλοι εναντίον όλων, με πληθώρα κειμένων- απόψεων αλλά και κειμένων -υπογραφών, μοιάζει μακρινό και άπιαστο όνειρο η «δημοκρατία στη βάση και η ενότητα στη δράση». Κι όμως, μέχρι πριν από λίγο ακόμη, ακούγαμε τον ισχυρισμό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί εγχείρημα με στόχο να εμπνεύσει και να συσπειρώσει όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς (και ακόμη παραπέρα) και μέχρι λίγο παλιότερα οι περισσότεροι το πιστεύαμε κιόλας.

Όσο περνάει ο καιρός, φίλοι, ψηφοφόροι, μέλη συνιστωσών και αμήχανοι ανένταχτοι, έχουμε χάσει την μπάλα με τα όσα εκστομίζονται κάθε τόσο και λιγάκι – κατά κανόνα σε δηλώσεις στα ΜΜΕ, αφού διαδικασίες ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχουν ούτε κατ’ ουσία ούτε πλέον και κατ’ επίφαση.

Ομολογώ ότι οι εσωτερικές διαδικασίες δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Μη έχοντας συμμετάσχει ουδέποτε σε κόμμα ή οργάνωση, είχα την αφελή άποψη ότι τα κόμματα δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσα, που εξυπηρετούν μια συγκεκριμένη περίοδο και αλλάζουν όταν έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητές τους.

Από την άλλη πλευρά, η Αριστερά κατά καιρούς εγκατέλειπε το δόγμα Χαρίλαου περί αραίωσης των σκόρδων, επεδείκνυε ένα ορισμένο ένστικτο επιβίωσης και έδειχνε να αντιλαμβάνεται την σοφία της ρήσης «η ισχύς εν τη ενώσει»: το ΄89 με τον ενιαίο ΣΥΝ, το 2004 με τον ΣΥΡΙΖΑ απόπειρα 1η, το 2007 με τον ΣΥΡΙΖΑ 2. Η τελευταία είναι και η μακροβιότερη απόπειρα, γεγονός που δίνει ελπίδες ότι κάποια επόμενη μπορεί και να πετύχει και εμείς να ζούμε και να το δούμε.

Αν και για να είμαστε ακριβείς, το σφάλμα είναι όλο δικό μας. Των οπαδών. Που μεταφράσαμε τις επιθυμίες μας για πραγματικότητα και φαντασιωθήκαμε έναν υπερβατικό ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ αντίθετα ήδη από τον τρόπο που συγκροτήθηκε η πρώτη (και η δεύτερη) Πανελλαδική σύσκεψη ήταν φανερό που (δεν) πήγαινε το πράμα. Δεν πήγαινε σε άνοιγμα σε νέα μέλη, σε διαδικασίες ενοποίησης, διαφάνειας και δημοκρατίας. Δεν δημιουργούσε δυναμική ΣΥΡΙΖΑ, συντροφικούς δεσμούς, προσδοκία για μια διαφορετική πρόταση, ζωντάνια, κινητικότητα, κοινωνική παρέμβαση. Ο κόσμος εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ ήταν έτοιμος από καιρό. Οι -ισμοί δεν ήταν.

«Περιμένετε και θα δείτε» ήταν η μόνιμη επωδός των στελεχών (μας). «Μην είσθε ανυπόμονοι, όλα θα γίνουν». «Αγάλι, αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι». Μόνο που η συγκεκριμένη αγουρίδα, σάπισε πριν ωριμάσει για να τη δοκιμάσουμε.

Κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που γνωρίζουν από πού πάνε προς το σοσιαλισμό, θεώρησαν καταρχήν ότι χρειάζεται χρόνος για να επικοινωνήσουν την αλήθεια τους και στους υπόλοιπους.

Η μεγαλύτερη συνιστώσα δεν είχε μεν μια και μοναδική αλήθεια, είχε όμως μαγαζί γωνία (έστω και με εμφανείς φθορές) και εννοούσε να το κρατήσει. Όλο προηγούμενο διάστημα μοιάζει σαν να ζούμε στιγμές ΄90 με τον ΣΥΝ να έχει επωμισθεί τον ρόλο του ΚΚΕ. Έχοντας ανακαλύψει την κρυμμένη γοητεία του κομματικού πατριωτισμού, τις ιστορικές καταβολές της τρίτης διεθνούς και εντεύθεν, την αξέχαστη κληρονομιά του ΚΚΕ εσωτ., την προγραμματική αριστερά αλλά και τον κοινό εχθρό: κάποιους ανόσιους που θέλουν – άκουσον, άκουσον – να διαλύσουν τον ΣΥΝ. Αυτό το τελευταίο οι μεγαλύτεροι το είχαμε ξανακούσει. Πριν από 20 έτη, μια και ως γνωστόν η ιστορία επαναλαμβάνεται, μόνο που τότε το έλεγαν άλλοι. Εσχάτως προέκυψε και άλλη εκδοχή: θέλετε νέο κόμμα; Θα το έχετε αλλά θα είναι όπως θα σας πει ο ΣΥΝ. Αν ποτέ συμφωνήσει για το πώς το θέλει.

Μ’αυτά και μ΄αυτά, καταλήξαμε αντί να βοηθάει η Αριστερά τα κινήματα, να βοηθούν τα κινήματα την Αριστερά. Γιατί η περίφημη κοινωνική βάση του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο κόσμος που κινείται και συμμετέχει χωρίς υποστήριξη σε χώρους εργασίας, στην αυτοδιοίκηση, σε κοινωνικά και οικολογικά κινήματα. Ο κόσμος που ποσώς διεκδικεί να γίνει παράγων της Αριστεράς (επαναστατικής ή ρεφορμιστικής), που παθαίνει αλλεργία με τις ίντριγκες, τα μαχαιρώματα και τα παζάρια, που συμφωνεί με διάφορες απόψεις εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ και που είναι διατεθειμένος να αγωνιστεί για να δει κάτι να αλλάζει και όχι για να επιβεβαιώσει ή να πάρει παραπάνω ψήφους το κόμμα του.

Αυτός ο κόσμος είναι πολύτιμος. Και απελπισμένος. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ με δημόσιο λόγο και πλήρη κομματική ενασχόληση, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να συνειδητοποιήσουν τι σημαίνει για αυτούς που παλεύουν μόνοι, με κόστος και κινδύνους, να βρίσκονται εκτεθειμένοι σε αποφάσεις που λαμβάνονται ερήμην τους και σε σκαμπανεβάσματα του χώρου στον οποίο έχουν δηλώσει ότι ανήκουν. Το μετα- ευρωεκλογικό τραύμα, όπου βρεθήκαμε άναυδοι και ντροπιασμένοι θεατές μιας δημόσιας μάχης επικράτησης, χωρίς να μας έχει ενημερώσει κανείς για το πολιτικό επίδικο (πόσο μάλλον να μας έχει ρωτήσει κιόλας), είναι ένα από τα πολλά συμπτώματα του συνδρόμου ωρίμανσης της αγουρίδας. Και είναι ελάχιστοι αυτοί που μπορούν να ασχολούνται επί μακρόν για να φτιάξουν το ΣΥΡΙΖΑ. Οι περισσότεροι (και υγιέστεροι κατά την ταπεινή μου άποψη), προτιμούν να δίνουν μάχες στην κοινωνία όπου τελικά αποδεικνύεται ότι έχουν περισσότερες πιθανότητες να τις κερδίσουν.

Και ένα «προσυνεδριακό» μανιφέστο

Προς όλους τους συντρόφους τάσεων, συνιστωσών κλπ που διαμορφώνουν προτάσεις για την μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ:

Δεν είμαι μέλος με ειδικές ανάγκες. Δεν ενδιαφέρομαι για ποσοστώσεις, προστασίες και προστάτες που θα διαιωνίζουν στοιχίσεις, εχθρότητες και προβλήματα. Μετά από δύο χρόνια, δεν υπάρχουν περιθώρια για «μεταβατικές διαδικασίες». Δεν με ανησυχεί ουδόλως το ποια άποψη θα επικρατήσει: Θα είναι καλή εφόσον επικρατήσει ως άποψη και όχι ως συσχετισμός προσωπικών επιδιώξεων και περιχαρακωμένων ομάδων. Και αν δεν είναι, δεν πειράζει. Θα παραδεχτούμε το λάθος μας, θα κάνουμε την αυτοκριτική μας, θα γίνουμε σοφότεροι και θα την αλλάξουμε. Θα έχουμε τον τρόπο.

Οι προσδοκίες μου έχουν περιοριστεί στα στοιχειώδη:

- Θα ήθελα όλοι όσοι ενδιαφέρονται, ασχολούνται και παλεύουν για ένα ή περισσότερα θέματα, να έχουν την δυνατότητα να συμμετέχουν σε θεματικές που θα δικτυώνονται, θα υποστηρίζουν τα μέλη τους και θα παράγουν πολιτική για τον ΣΥΡΙΖΑ.

- Θα ήθελα όλοι όσοι θελήσουν να συμμετέχουν στην επόμενη Πανελλαδική Σύσκεψη, να εγγραφούν σε ένα μητρώο (έστω με αναφορά σε κάποια κλαδική ή τοπική αν υπάρχει), να πληρώσουν μια συνδρομή και να ψηφίσουν ισότιμα για τον ΣΥΡΙΖΑ που θέλουν και για τα όποια όργανα αποφασίσουν. Θα ήθελα να μπορώ να ψηφίσω τους συντρόφους που εκτιμώ ή επιλέγω σε όλο το ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αυτό σημαίνει ενότητα. Όσο για τον «επαπειλούμενο κίνδυνο» να συρρεύσουν συντεταγμένα για να πλειοψηφήσουν όσοι δεν επιθυμούν να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πειράζει. Στο κάτω-κάτω δεν μας κρατάει κανείς δεμένους: αν αυτοί που θέλουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ενιαίο δημοκρατικό φορέα των μελών του μείναμε λιγότεροι, ας το μάθουμε επιτέλους και ας πάρουμε τις αποφάσεις μας.

Κουράστηκα να ακούω την πανταχόθεν εκτοξευόμενη δικαιολογία: «αυτό που ζητάτε δεν θα το δεχθούν οι άλλοι». Επιτέλους ας αφήσουμε τους «άλλους» να αναλάβουν το βάρος της άρνησης της δημοκρατίας.

πώς περνάει ο καιρός[ενας χρόνος σε 40΄΄]

ανεπρόκοποι μάγειροι

οι προηγούμενοι, παραλαμβάνοντας την ''καμένη γή ''των προ-προηγούμενων ,εκαναν την περιβόητη ''απογραφή'',κατηγορώντας τους για ΄΄μαγειρέματα΄΄,με αποτελεσμα οι Βρυξέλλες να μας βαλουν σε επιτήρηση

-οι επόμενοι, χαρακτηρίζοντας ως μαγειρεμένα τα στατιστικά περι την οικονομια στοιχεία,συμφωνουσης και της ΕΕ ,μας ξαναβάζουν σε επιτήρηση
Και ερωτώ
ΚΑΛΑ,να μη σκαμπάζετε απο οικονομια αποφοιτοι της ΑΣΟΕΕ και του Χάρβαρντ ,ενδεχομενως ,ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ

Aλλά ουτε και απο Ανωτάτη Μαγειρική ......
ιδου και τα αποτελεσματα[σκέτο ντεζαβύ]

• Ακόμα και εξεταστική επιτροπή για το «μαγείρεμα» των οικονομικών στοιχείων

• Aλλαγές - σοκ στο Ασφαλιστικό

• χωρίς δουλειά 1 στους 4 νέους

Οι λαχειοπώλες τ'ουρανού

Την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου στις 8.00 μμ. θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ "Οι Λαχειοπώλες τ' Ουρανού" των Εκδόσεων Διάδοση ,στο Στέκι Μεταναστών, Τσαμαδού 13, Εξάρχεια.
Το ντοκιμαντέρ πραγματεύεται τους αγώνες από τον Εμφύλιο ως το Πολυτεχνείο και τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με τους: Νίκο Μανιό, Γιάννη Φελέκη και εκπρόσωπο των Εκδόσεων Διάδοση.

τουλάχιστον η επιστήμη προχωρά

Αντιγράφω απο το blog
http://mauro-probato.blogspot.com/2009/11/blog-post.html


ευτυχώς........μαύρο πρόβατο

November

No sun - no moon!
No morn - no noon -
No dawn - no dusk - no proper time of day.
No warmth, no cheerfulness, no healthful ease,
No comfortable feel in any member -
No shade, no shine, no butterflies, no bees,
No fruits, no flowers, no leaves, no birds! -
November!

---

By Thomas Hood

για τους φιλομαθείς ΕΔΩ

και ενα και δυο και χιλιάδες τείχη

τα τείχη που γκρεμίστηκαν
τα τειχη που κτίστηκαν
τα τείχη που κτίζονται
καθημερινά
βαριές πέτρες
στο λαιμό
απο το Βερολίνο στη Βαγδάτη
απο τα Καμίνια
στο Κολωνάκι
απο τον Εβρο
στον πάτο του Αιγαίου
εμεις και οι άλλοι
με εναν τοιχο
αναμεσα

οι εντος και oι εκτός των τειχών
αλλο τύχη κι άλλο τείχη
[κι ειναι να μη σου τύχει]

των [ελληνίδων]μανάδων η φυλή θελει σκότωμα

...με την καλή εννοια...βεβαίως
Τα εχω πάρει κανονικά με τον υπερπροστατευτισμό της αγίας ελληνικής οικογένειας προεξαρχούσης της μητρός-θετω εαυτόν εκτός,την εχω γλυτώσει,με κόστος,αλλά ναι,δεν ανήκω στη συνομοταξία ΄΄εφαγες το αυγό σου πουλάκι μου''''οταν το πουλάκι ΄΄ειναι 25 χρόνων...
[εντάξει ενιότε παρεκτρέπομαι αλλά επανέρχομαι στην τάξη,αλλωστε ''τα παιδια δεν μενουν πια εδω'',μενουν μόνα τους[τα καημένα.....χα]
Ακουστε [διαβάστε μάλλον ]και πείτε μου αν δεν σας προκαλει ανατριχίλα αλλά και εντονο προβληματισμό το παρακάτω που ακουσα και εφριξα
''Παιδι΄΄σπουδάζει στα ξένα ,σε καποια χωρα της ΕΕ.
Η μανούλα του [ισως και οι γιαγιάδες του]του στελνουν εβδομαδιαίως ,αεροπορικώς,τάπερ με σπιτικο φαγητο για να μην μάθει ποτέ το''πουλάκι΄΄τους
να φτιάχνει ουτε ενα τηγανητό αυγό.
Επισης το ΄΄πουλακι΄΄στελνει εβδομαδιαίως τα απλυτα στη μαμά και τα παραλαμβάνει πλυμενα και σιδερωμένα.
Για να μη γίνει ποτε πραγματικά ανεξάρτητο και αυτοεξυπηρετούμενο ενηλικο άτομο.
Ειναι άλλο βοηθω το παιδι μου γιατί δεν εχει δουλειά,αλλά ψάχνει,δραστηριοποιείται,αγωνίζεται,κι άλλο του τα βαζω ολα στο πιατο για να μην ταλαιπωρηθεί ,να μη μάθει τη ζωή και τα στραβά της,να μη μαθει στα δύσκολα,στα απροβλεπτα.Αν αυτο δεν ειναι ευνουχισμός της νεολαίας τι ειναι;
Μια ζωή τάπερ.Γιατι το ''πουλάκι'',αγόρι η κορίτσι δεν προλαβάινει,η σιχαινεται την κουζίνα.
Υπάρχουν νεαρα ζευγαρια που τρώνε μονο της μαμάς τους το φαί,οχι γιατι δεν προλαβάνουν να μαγειρέψουν αλλά γιατί δεν εχουν μαθει,δεν θελουν να μάθουν,γιατι παρατείνουν, οσο μπορουν την εφηβεία, μη αναλαμβάνοντας την ευθυνη του εαυτού τους.
Για να πουμε ομως και του στραβού το δίκιο, εχουμε μια γενιά που ενω μεγαλωνει προστατευμένα και ενιοτε στα πουπουλα ,΄΄βλεπει΄΄ενα μελλον αβεβαιο και αντι να απλώνει,μαζεύει τα φτερά.
Και της ''βγαίνει'' αλλού κι αλλοιώς η αμφισβήτηση ,που ειναι υγιές φαινόμενο για την ανεξαρτητοποιηση της .Αλλά τα θελει και ολα.
Ημιαυτόνομος,ημι-ανεξάρτητος,ολα ημι.......
ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ στη μαμά,ο ρόλος της ενισχύεται και απο τη διαφήμιση
Η μαμά ειναι παντού.Ακομη και στο ψυγείο του εργενη γιου της ...αυτοπροσώπως
οταν εκεινος ανοιγει το ψυγείο ,εκεινη του προσφερει ,,,φρουτοχυμό,προκαλωντας την εκπληξη του

''Μαμά!......

«Είναι από πορτοκάλια βαλένσια», λέει η μαμά και το ''πουλάκι'' της ,παίρνει το ποτήρι με το χυμό

«Ολο, όλο, όλο!» προστάζει η μαμα.........και το ''παιδί'' υπακούει για το καλο του........................

Ωχ,περασε η ωρα και πρεπει να ετοιμάσω τα τάπερ για τα ''παιδιά''.............

η φωτο απο εδω

παιχνίδια με τις λέξεις

ειναι αργά,το ξέρω
αλλά και ποτέ δεν ειναι αργά
απλώς οι δεικτες του ρολογιού δειχνουν αργά
αμα τους κοιτάς
και ειναι αργά
-αλλά αποψε στη συναξη της ανυπόμονης ,ασθμαίνουσας φυλής
των επιζώντων
αυτο το αργά εγινε Αυριο και Μεθαύριο
-και δεν ειναι καθόλου αργά

[με αφορμή την παρουσιαση της Μεγάλης Εποχής της Νάντιας Βαλαβάνη]

Για την εκδηλωση που εγινε αποψε,] εγραψε εξαιρετικά ο σαραντάκος αποδίδοντας το ολον πνεύμα των παρεμβάσεων αλλά και την πολιτικο-ποιητική παρεμβαση του Αλαβάνου που εξεπληξε με την ικανότητα συνδεσης στίχων και τρεχουσας πολιτικής.Προσθέτω πως ο Αλαβάνος ''ερριξε κυριολεκτικά ''βόμβες'' με παραλήπτες,διευθυνσεις και ονόματα.Και επεται συνέχεια επι της σκηνης.

η μεγάλη εποχή-ο σταθμός του 1989

το σημαδιακό 1989 διεθνώς,το ΄΄δικο μας 89΄'της συγκυβέρνησης
και η ποιητικη πρόσληψή τους,αυτη ειναι η ''μεγάλη εποχή''της Νάντιας Βαλαβάνη-
ΑΠΟΨΕ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗ ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Πεζμαζόγλου και Αρσάκη,στις 8 το βράδι,[εκδοσεις ταξιδευτής]

[εκτος των άλλων η ολη εκδηλωση παρουσιάζει και ιδιαίτερο ενδιαφέρον ....πολιτικο,αφου,θα παρευρεθει και θα μιλήσει ο Αλέκος Αλαβάνος...υστερα απο μακρά σιωπή και αποχή απο τα δημόσια πράγματα]]

Για το βιβλίο θα μιλήσουν επισης:

Γιώργος Μανιάτης, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
Έλενα Πατρικίου, ιστορικός – σκηνοθέτης
Δημήτρης Σεβαστάκης, ζωγράφος – επ. καθηγητής Ε.Μ.Π.
Διονύσης Τσακνής, συνθέτης – στιγουργός

Ποιήματα θα διαβάσουν η ηθοποιός Κάτια Γέρου και η Νάντια .
Ο καλος φίλος AdeGia,
μου εστειλε ενα αποσπασμα απο τη συνεντευξη της Νάντιας
στην καθημερινή εφημερίδα της Κρήτης,'' η Πατρίς''στην οποια εξηγεί πώς της ''προεκυψε''το παντρεμα του προσωπικου βιώματος με την περιπετεια της Αριστεράς[εντος και εκτος]
Τη συνεντευξη πηρε η Κατερίνα Μυλωνά,ενοψει της παρουσίασης της ποιητικής συλλογής της Νάντιας στο Ηράκλειο,στις 12 Νοεμβρίου.

η συνεντευξη

Τι σηματοδοτεί για σας το 1989 και γράψατε για αυτό ποιήματα;
«H συλλογή ποιημάτων «Η μεγάλη εποχή» είναι ένας συνδυασμός ποιημάτων επιλεγμένων από δύο προηγούμενες ποιητικές μου συλλογές, του 1991 και του 1994, με ορισμένα ανέκδοτα από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90. Αναφέρεται σε μια ποιητική πρόσληψη του 1989 ως ημερομηνίας-τομής. Τέτοιο στάθηκε κατ’ αρχήν το ελληνικό 1989, το δραστικό κοινωνικό, πολιτικό και προσωπικό σοκ από τη συγκυβέρνηση της αριστεράς με τη ΝΔ στην κυβέρνηση Τζανετάκη. Με ιδιαίτερα ριζικές επιπτώσεις στη συνείδηση και τη ζωή τη δική μου, αλλά και χιλιάδων άλλων ανθρώπων της ελληνικής αριστεράς. Με τις επιδράσεις του να διαχέονται πολύ ευρύτερα στην ελληνική κοινωνία.

Συνυπάρχει όμως το διεθνές 1989. Η κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Γεννημένων μέσα από την πιο βαθειά κοινωνική ανάγκη για ολόπλευρη ανθρώπινη χειραφέτηση, μια συγκλονιστική κοινωνική επανάσταση και τη μεγάλη αντίσταση των ευρωπαϊκών λαών στο φασισμό και το ναζισμό - που είχαν καταλήξει στο αντίθετο τους. Για τον κόσμο της Αριστεράς αυτό δρομολόγησε σε παγκόσμιο επίπεδο τη μεγαλύτερη κρίση ιδεολογίας, πολιτικής και στρατηγικής, αλλά και πολιτιστικής ταυτότητας, όλων χωρίς εξαίρεση των ιστορικών και νεότερων ρευμάτων της. Αυτή η κρίση εξελίσσεται αδυσώπητη μέχρι τις μέρες μας.

Αφορά όμως ταυτόχρονα μια ριζική τομή – «πριν» και «μετά» – στη ζωή εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που βυθίστηκαν στην έσχατη εξαθλίωση, προκαλώντας κατά τη δεκαετία του ’90 τη μεγαλύτερη σύγχρονη «μετανάστευση των λαών». Μια μετανάστευση που τείνουμε να ξεχάσουμε σήμερα, κατακλυσμένοι από τα κύματα της πιο πρόσφατης, που προκάλεσαν κυρίως οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι των αρχών του 21ου αιώνα – που επίσης όμως έγιναν δυνατοί χάρη στην εξάλειψη, μετά το 1989, οποιουδήποτε ισχυρού «αντίπαλου δέους».

Πάνω σ’ αυτό το εν αφθονία φθηνό και για πολλά χρόνια «μαύρο» εργατικό δυναμικό από την Ανατολική Ευρώπη στηρίχτηκε το μεγάλο κεφάλαιο, οι κάθε είδους πολιτικοϊδεολογικοί ταλιμπάν της αγοράς – θυμάστε τις θεωρίες για «τέλος της Ιστορίας» του Φράνσις Φουκουγιάμα; ποιος τις θυμάται, αλήθεια, σήμερα; - και η συμμαχία δεξιάς και σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη στο μεταίχμιο της δεκαετίας του ’80 με τη δεκαετία του ’90 προκειμένου να καταφέρουν να κάνουν κυρίαρχες τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που τελικά οδήγησαν στη μεγάλη οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική κρίση που βιώνει σήμερα ο πλανήτης.»

Γιατί επιλέξατε να εκδοθούν τώρα τα ποιήματα αυτά;
«Είκοσι χρόνια αργότερα αισθάνθηκα ότι ελάχιστοι ενδιαφέρονταν για κάποιου είδους «υπόμνηση» ή «ανασκαφή», ιδιαίτερα για το ελληνικό 1989. Κι όμως, πολλοί απ’ όσους κατάφεραν ν΄ ανασυρθούν τραυματισμένοι αλλά ζωντανοί απ’ αυτή την περίοδο, θα ήταν σε θέση να συζητήσουν για πράγματα με κάποια αξία για το σήμερα και το αύριο της ελληνικής αριστεράς και του εργατικού κινήματος.

Στα ποιήματα της συλλογής επιχειρώ να εκφράσω με αισθητικούς όρους τη ρήξη, με επίκεντρο το 1989, στη συνείδηση και τη ζωή τη δική μου, αλλά και πολλών άλλων ανθρώπων, ενώ αυτή εκτυλισσόταν. Πιθανόν να έχει κάποια αξία για την αναζήτηση απαντήσεων στα διλλήματα της σημερινής μας ζωής, της σημερινής μας κατάστασης, η πρόκληση μιας συζήτησης «αναχρονιστικής», με τα μάτια εκείνης της εποχής. Σε συνδυασμό με τη σοφία και την ωριμότητα μιας οπτικής που διαμόρφωσε η ιστορική και κοινωνική εμπειρία που βιώσαμε όλοι στη συνέχεια.

Μια ποιητική συλλογή δεν αποτελεί βέβαια πολιτικό ή φιλοσοφικό δοκίμιο. Η ποίηση παραμένει ο πιο προσωπικός και βιωματικός τρόπος έκφρασης ακόμα και σε μια κατεξοχήν αντιποιητική εποχή, όπως η δική μας.»
περισσότερα
http://www.patris.gr/articles/167957/104009