Το Google Analytics χρησιμοποιείται για τη δημιουργία στατιστικών των ιστοσελίδων, εξακριβώνοντας το πόσοι και από πού είναι οι επισκέπτες τους, αλλά και ένα γενικότερο ιστορικό τους. Έτσι, ο ιδιοκτήτης της ιστοσελίδας ή ο όποιος ενδιαφερόμενος μπορεί να σχηματίσει μία εικόνα των επισκεπτών της και των προτιμήσεών τους.
ΔΕΙΤΕ περισσοτερα ΕΔΩ
Το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Καισαριανής
σας προσκαλεί τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009, στις 7.30 μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου(Βρυούλων και Κλαζομενών )στη μουσική παράσταση – διάλεξη,
’Ερευνα για το αν ο άνθρωπος τον άνθρωπο βοηθά
για τους δύο σημαντικότερους συνθέτες του Μπέρτολτ Μπρεχτ
Κουρτ Βάιλ και Χανς Άισλερ
Στην παράσταση, με αφορμή το γιορτασμό των 110 χρόνων από τη γέννηση του Μπέρτολτ Μπρεχτ, θα παρουσιαστεί ένα πρόγραμμα θεατρικών τραγουδιών σε στίχους του Μπρεχτ σε τέσσερις γλώσσες, γερμανικά, ελληνικά, αγγλικά και γαλλικά, και σε μουσική σύνθεση δύο μεγάλων «σύγχρονων κλασικών», του Κουρτ Βάιλ και του Χανς Άισλερ.
Θα ερμηνευτούν τραγούδια από την Όπερα της πεντάρας, το Happy End, το Berliner Requiem και το Μαχαγκόνι του Βάιλ, που έγιναν ορόσημα στο θέατρο και το καμπαρέ πρώτα της Γερμανίας της Δημοκρατίας της Βαιμάρης και στη συνέχεια ολόκληρου του κόσμου. Επίσης τραγούδια από τη Μάνα, τον Σβέικ στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τις εκπληκτικές (και άγνωστες στην Ελλάδα) «Χολιγουντιανές ελεγείες» από το The Hollywood Songbook της αμερικάνικης περιόδου του Άισλερ (με μέτρο σύγκρισης τα Lieder του Σούμπερτ και του Σούμαν). Πέρα απ’ την αιχμηρότητα στίχου και μουσικής, τα έργα αυτά μοιράζονται κι ένα δεύτερο κοινό χαρακτηριστικό: Πρόκειται για ορισμένα από τα ωραιότερα τραγούδια του 20ου αιώνα, καθώς συνδυάζουν την αισθητική απόλαυση με αυτή που ο Μπρεχτ θεωρούσε εντονότερη απ’ όλες τις ηδονές, την κριτική σκέψη για τον κόσμο και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Τα θεατρικά τραγούδια του Μπρεχτ ερμηνεύουν
η σοπράνο Μάιρα Μηλολιδάκη & ο βαρύτονος Κωστής Ρασιδάκις
Πιάνο: Αφροδίτη Στυλιανίδου - Τρομπόνι: Παύλος Τριανταφυλλίδης
Κείμενα και αφήγηση: Νάντια Βαλαβάνη
Video-art: ΄Ελσα Τριβιζάκη & Αλέξης Στηλ
Εισοδος ελεύθερη
Τον τελευταίο καιρό περιφέρεται στο πολιτικό λεξιλόγιο της χώρας ο όρος «αντισυστημική Αριστερά», όπως βεβαίως και σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική. Ομως, γύρω από αυτόν διατηρείται αβεβαιότητα και αμφισημία, που επιτρέπει σύγχυση, αλλά και κατάχρηση.
Μέχρι σήμερα, ουδείς γνωρίζει με σαφήνεια από πού αρχίζει η εκάστοτε αντισυστημική επιλογή και μέχρι πού φτάνει, είτε από την πλευρά των οπαδών είτε από εκείνη των αντιπάλων. Ο αντισυστημισμός μπορεί να ξεκινά από την υπέρβαση του δικομματικού συστήματος, να επεκτείνεται στην αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού, της παγκοσμιοποίησης, της κατίσχυσης των αγορών, να φτάνει στην ανατροπή της οικονομικο-κοινωνικής τάξης πραγμάτων. Ολες οι επιλογές μπορεί να βρίσκονται στο αντισυστημικό μενού, όμως δεν είναι ισοδύναμες μεταξύ τους ούτε αυτονόητες και δεν αποτελούν πακέτο, είτε προς υιοθέτηση είτε προς απόρριψη. Κάθε μια διαθέτει αυτοτέλεια και φέρει διακριτό συντελεστή πολιτικής ουτοπίας ή ρεαλισμού.
Εφευρέτης της έννοιας υπήρξε ο Αμερικανός ιστορικός Ιμμανουέλ Βαλερστάιν1 από τη δεκαετία 1970-80, όταν αναζήτησε αντισυστημικές δυνάμεις στη νεότερη ιστορία του καπιταλισμού και τις ενετόπισε στις κοινωνικές και εθνικές αντιστάσεις για την περίοδο 1850-1970. Χαρακτήρισε «αντισυστημική» κάθε αντίσταση στην ενσωμάτωση στο παγκόσμιο σύστημα. Για τη σύγχρονη εποχή, ο ίδιος, με δεδομένη τη μετεξέλιξη του καπιταλισμού προς αυταρχικότερες και ταξικότερες μορφές, αποβαίνει απαιτητικότερος: θεωρεί «αντισυστημικά» τα νέα κοινωνικά κινήματα, από τα οποία εξαιρεί την παραδοσιακή Αριστερά, λόγω ιστορικών γραφειοκρατικών, δογματικών, αυταρχικών στρεβλώσεων. Στα νέα κινήματα περιλαμβάνει κατ' εξοχήν όσα συνδέονται με το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, οικολογικά, φεμινιστικά, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γενικότερα όσα συγκροτούνται εναντίον ανισοτήτων και διακρίσεων, όπως ο αντιφασισμός και ο αντιρατσισμός.
Λαμπρή ευκαιρία αντισυστημικής πολιτικής προσφέρει σήμερα οι νεοφιλελευθερισμός, με την κατάτμηση της κοινωνικής συνοχής, την εγκατάλειψη της κοινωνικής αλληλεγγύης, την απόσυρση του κράτους, όπως βέβαια και με την επεκτατική βουλιμία του κέρδους σε χώρους που μέχρι σήμερα διασφάλιζαν την ανθρώπινη και κοινωνική υπόσταση: υγεία, νοσοκομεία, εκπαίδευση, μεταφορές, δημόσιες και κοινωνικές υπηρεσίες. Ο σύγχρονος αντισυστημισμός δεν αμφισβητεί κατ' ανάγκην την αγορά και την παραγωγή εμπορευμάτων, αλλά την κατίσχυση των αγορών επί της κοινωνίας, τη συναφή εμπορευματοποίηση των ανθρωπίνων και κοινωνικών σχέσεων.
Μέχρι σήμερα, δέχεται ο ίδιος, η εναλλακτική επαγγελία δεν αντιστοιχεί τόσο σε κάποιο προκατασκευασμένο κοινωνικό πρότυπο όσο, κυρίως, σε βαθύ μεταρρυθμιστικό έργο, που ξεκινά από το υπάρχον, έστω και αν στην πορεία, ανάλογα με τις κοινωνικές αντιπαραθέσεις, οι εξελίξεις επιβραδυνθούν ή ριζοσπαστικοποιηθούν. Η διαχείριση του σύγχρονου αντισυστημισμού, τονίζει πάντα ο ίδιος, είναι ριζοσπαστική, δηλαδή δεν παρακάμπτει τις άμεσες ανάγκες της κοινωνίας ούτε, σε αντίθεση με την παραδοσιακή Αριστερά, περιορίζεται σε ρητορείες περί του απώτερου μέλλοντος.
Ο ριζοσπαστισμός δεν περιφρονεί τη λαϊκή ετημηγορία ούτε τον κυβερνητισμό και την πολιτική συμμαχιών με άλλες δυνάμεις, επωφελούμενος των μεταξύ τους αντιφάσεων και ανταγωνισμών. Πάντως, σε καμία περίπτωση, η αντισυστημική επιλογή δεν συγχέεται με τον πολιτικό ναρκισσισμό και κοινωνικό απομονωτισμό. Αυτός χαρακτήρισε την παραδοσιακή Αριστερά και εξελίχτηκε ιστορικά σε ιδιότυπη εφεδρεία συντήρησης του συστήματος, που βρίσκεται σήμερα σε κρίση και αδιέξοδο.
Η παραδοσιακή Αριστερά, είτε ενωτική είτε πληθυντική, βαρύνεται κατά τις τελευταίες δεκαετίες με την αποστράτευση των πολιτικών δυνάμεων, που αναμένονταν να πρωτοστατούν στις κοινωνικές κινητοποιήσεις. Το σημερινό αδιέξοδό της απορρέει από δικές της επιλογές, που κατέστησαν το πρόβλημα του εναλλακτικού ορίζοντα ανεπίλυτο. Τόσο η «μοναδική σκέψη» όσο και οι δήθεν «μονόδρομοι» της πρόσφατης περιόδου οφείλουν περισσότερα στις μεταμοντέρνες επιλογές της Αριστεράς απ' ό,τι στη συντηρητική ωφελιμοθηρία. Οπως επισημαίνει ο Ντάνυ Ρόντρικ από το Χάρβαρντ2, περισσότερη απογοήτευση και ηττοπάθεια στον κόσμο της Αριστεράς προκάλεσε ο Μιτεράν, με την άνευ όρων παράδοσή του στη χρηματοπιστωτική απολυταρχία (1983), απ' ό,τι οι Θάτσερ και Ρήγκαν.
Οι σοσιαλιστές Ζακ Ντελόρ και Πασκάλ Λαμύ ήραν κάθε αριστερή δυσπιστία απέναντι στην ασυδοσία της διεθνούς χρηματιστικής κερδοσκοπίας. Οσον αφορά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μόνον ο διευθυντής Μισέλ Καμντεσύ, έμπιστος του Μιτεράν, μπόρεσε να το νομιμοποιήσει ως «μοναδική επιλογή». Σήμερα, ενώ συντηρητικές δυνάμεις συνιστούν φορολόγηση και έλεγχο των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, ο σοσιαλιστής διευθυντής του ΔΝΤ Στρος-Καν ισχυρίζεται ότι αυτό είναι ουτοπικό.
Ηεμφάνιση της «αντισυστημικής Αριστεράς» στην Ευρώπη, σε ρήξη με την αριστεροδεξιά συναίνεση, προκαλεί αμηχανία στους παράπλευρους χώρους, που αποσταθεροποιούνται επ' ωφελεία των νέων ρευμάτων, όπως σε Γερμανία και Πορτογαλία. Στη Λατινική Αμερική, η νευρική κρίση της αμερικανικής τάξης πραγμάτων οξύνεται, όχι τόσο με επαναστατικές ρητορείες όσο, κυρίως, με την ανάδειξη νέων πολιτικών συμμαχιών και δημοκρατικές λαϊκές ετημηγορίες για άμεσες πολιτικές και κοινωνικές επιλογές.
Στη χώρα μας, επί του παρόντος, σημειώνεται το αντίθετο: ενόσω η νέα ριζοσπαστική Αριστερά επιστώνετο με υψηλή δημοφιλία, αυτό προκαλούσε νευρική κρίση στους παράπλευρους χώρους, όμως σήμερα, που η δημοφιλία ξεφούσκωσε, η νευρική κρίση μετακινήθηκε στην εντεύθεν πλευρά. Ο Γκρέγκορ Γκύζι, εκ των προέδρων της γερμανικής Λίνκε, διαπιστώνει: «Είμαστε ο αριστερός εφιάλτης της Σοσιαλδημοκρατίας και αυτό αυξάνει την αξιοπιστία μας στους δυσαρεστημένους οπαδούς της». Στην Ελλάδα, η επιλογή συγκρότησης «αριστερού πόλου» μαζί με την αυτοπεριθωριοποιημένη παραδοσιακή Αριστερά, αντί να προσελκύσει, απώθησε όσους είχαν προσεγγίσει τον αντισυστημισμό προς τους χώρους από τους οποίους είχαν αποσπασθεί. Αυτό δεν αποτελεί ζήτημα οργανωτικό, αλλά ιδεολογικό και πολιτικό. Οι ατέρμονες οργανωτικιστικές συζητήσεις αποπνέουν όχι αντισυστημισμό, αλλά γραφειοκρατισμό, απωθητικό για την κοινωνία. Τα κουκιά είναι μετρημένα, τα πράγματα απλά: ο αντισυστημισμός δεν συνιστά ζήτημα ποσοστώσεων μεταξύ συνιστωσών ούτε επαναστατικής ωραιοπάθειας, αλλά απλής διαθεσιμότητος στην ανερχόμενη κοινωνική δυναμική για αναγκαίες και άμεσες μεταρρυθμίσεις, προκειμένου η κοινωνία να απεμπλακεί από τον ασφυκτικό και θανατηφόρο νεοφιλελεύθερο εναγκαλισμό.
ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=103725
τρεις μερες ,οι συγκλονιστικοτερες της ζωής μου
15,16,17,νοεμβρη 1973- με την αναταση,την εξαψη της νιοτης και των ονειρων
με το ''μαζι'',με το ''ολοι'',το πεισμα και την αποφαση
θα μεινουμε εδω,ο,τι κι αν κανετε,ο,τι κι αν μας κανετε, εμεις πηραμε αποφαση
για εφοδο στον ουρανο,με το Μαγιακόφσκι συντροφιά
'' Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου
κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.
Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,
ωραίος τραβάω, τραβάω εικοσιδυό χρονώ λεβέντης. ''
ημουν με φιλους,συμφοιτητες,συντρόφους ,ενα πολυβουο μελισσι ,κι εναν κοσμο απ΄΄εξω απο τα καγκελα του ιδρύματος να ακουμπαει την ψυχή του και τις ελπιδες του,προσφεροντας χρηματα και τροφιμα [στα χερια μου εδωσαν ενα ματσο χιλιαρικα που τα πηγα στη συντονιστική]δεν θυμαμαι προσωπο, μου ταδωσε βιαστικά και με λαχτάρα λεγοντας μπραβο
υστερα η ασφυξια των δακρυγόνων,το εφιαλτικο τριξιμο της Πορτας,το τανκ,ο αλλαλαγμος,το σκορπισμα,το ποδοβολητο,η αντάρα,οι κλουβες,οι στρατιωτες με τα οπλα προτεταμενα,η ασφαλεια,το ξυλο,οι βρισιές,η παρανομια,οι φυλακες.Νιωθω ευτυχής που εζησα αυτες τις τρεις ημέρες με ολο το μεγαλειο τους,με φοβο,με παθος,με ελπιδα ,με συνειδητο το ΕΜΕΙΣ πανω απο το εγω.Ναι ,ξεραμε οι περισσότεροι οτι μπορει να γινει γης μαδιάμ και μειναμε,παρόλα αυτα.Κι αυτο ειναι εσαει μεσα μου ,μια κρυφη περηφάνεια.
Θυμαμαι μια φιλη απο την επαρχια της οποιας η μητερα την προετρεπε ''να μην μπλεξει''με οργανωσεις κατα της χούντας,μετα τα γεγονοτα της τηλεφωνησε με αγωνια και τη ρωτησε ησουν κι εσυ μεσα;΄κι οταν ελαβε θετικη απαντηση της ειπε ,''μπραβο παιδι μου,μεσα μου ,παρα το φοβο μου μην παθεις τιποτα,ηθελα να εισαι κι εσυ μαζι με αυτα τα παιδια''
θυμαμαι τη γευση των δακρυγόνων,τα ασσος φιλτρο,τον Θαναση,τον Τάσο,την Αγγελική[που ''εφυγε'' προωρα]τα παιδια του συλλογου Αρκάδων φοιτητων,της Παντείου,την Ιωάννα,το Γιάννη....
τη μανα μου που δεν την ειδοποιησε κανεις οτι με πιάσανε γωνια στουρναρη και κανιγγος,κι εψαχνε παντου μεχρι και το νεκροτομειο
το ξυλο στην κλουβα και τις λοιδωριες των αστυνομικων σε ενα παιδακι φαναρτζή ''φοιτητης κι εσυ ρε μαλακα''
τους κατακρεουργημενους απο το ξυλο που βλεπαμε απο το παραθυρακι του κελιου
τις απειλες του Κραβαριτη μετα ''να περιγραψω με μελανα χρωματα το Πολυτεχνειο'',τι δουλεια εχω εγω με αυτα,να βρω ενα καλο παιδι αξιωματικο και να παντρευτω
μ'αφησανε σε τρεις ημερες χωρις να τηρησω τις προτροπές...κι υστερα ....αλλα κόλπα ....μεχρι την πτωση της χουντας
..απο εκεινα τα χρόνια θυμαμαι και τα τραγουδια που εμαθα ακουγοντας τα για πρωτη φορα απο τους κρήτες,κυριως την Ιωάννα Καρυστιάνη,στις μαζωξεις σε ταβερνες μετα τις συνελευσεις, ''αγρίμια κι αγριμάκια μου''
[το άγαλμα,Νταλί,Τερψιχόρη]
Ο Αρης πηρε τ'όπλο του
No sun - no moon!
No morn - no noon -
No dawn - no dusk - no proper time of day.
No warmth, no cheerfulness, no healthful ease,
No comfortable feel in any member -
No shade, no shine, no butterflies, no bees,
No fruits, no flowers, no leaves, no birds! -
November!
''Μαμά!......
«Είναι από πορτοκάλια βαλένσια», λέει η μαμά και το ''πουλάκι'' της ,παίρνει το ποτήρι με το χυμό
«Ολο, όλο, όλο!» προστάζει η μαμα.........και το ''παιδί'' υπακούει για το καλο του........................
Ωχ,περασε η ωρα και πρεπει να ετοιμάσω τα τάπερ για τα ''παιδιά''.............
η φωτο απο εδω
το σημαδιακό 1989 διεθνώς,το ΄΄δικο μας 89΄'της συγκυβέρνησης
Σου δινω το αρχαίο σου ονομα ετσι για να σε ξορκίσω
ποτέ -εξον απο εκεινο το Νοέμβρη-δε σε ειδα με καλο μάτι
και μονο η σκοτεινιά σου απο νωρίς το απογευμα
μου ''αψηλώνει το νου'' οπως ελεγε ο σκιαθίτης
το σκοτάδι ειναι για να το μοιράζεσαι
το σκοτάδι ειναι για να ονειρεύεσαι
και δεν εχω τιποτα απο τα δυό
Γιατί τόσοι είναι σήμερα συνολικά οι άνεργοι, οι ανασφάλιστοι, οι ευέλικτοι. Τόσοι είναι όλοι μαζί όσοι περιμένουν στις ουρές του ΟΑΕΔ, όσοι δουλεύουν μαύρα, χωρίς δικαιώματα, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου χωρίς να ξέρουν τι θα κάνουν και που θα βρίσκονται αύριο, σε εργολαβίες, ενοικιαζόμενοι, με μπλοκάκι, με stage.
Ποιος λέει «Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών»;
Ποιος λέει «Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας»;
Ποιος λέει «Το Κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, όπως νόμος ορίζει»;
Όχι, δεν τα λέμε εμείς αυτά. Τα λέει το Σύνταγμα, στο άρθρο 22. Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί που μιλάνε για το Σύνταγμα και τη νομιμότητα; Ποια κυβέρνηση υπεράσπισε το δικαίωμα στην εργασία και την ασφάλιση; Πότε και πως; Ας γίνουμε λοιπόν εμείς η γενιά του άρθρου 22, τα δύο εκατομμύρια των πολιτών - εργαζόμενων, άνεργων και απασχολήσιμων - που σπρώχνονται στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής.
Λέμε «φτάνει πια» στα κόμματα του δουλέματος, σε όσους τα 20 τελευταία χρόνια κυβερνούν μεγαλώνοντας τη στρατιά της ανασφάλειας και της εκμετάλλευσης, για όσους έκαναν νόμο τη μαύρη, ανασφάλιστη, χωρίς δικαιώματα εργασία και τη συγκαλυμμένη ανεργία.
Δεν είναι απέναντί μας οι εργαζόμενοι που έχουν μια σταθερή δουλειά, που διατήρησαν κάποια δικαιώματα, που έχουν έναν κανονικό μισθό, στον ιδιωτικό ή το δημόσιο τομέα. Είναι σύμμαχοί μας, πρέπει να τους κάνουμε συμμάχους μας. Η κατάργηση των δικών τους δικαιωμάτων σημαίνει ακόμα χειρότερες μέρες για μας.
Η δικιά μας ανασφάλεια είναι απειλή και για τα δικά τους δικαιώματα. Λέμε όχι στη διάσπαση των εργαζόμενων. Λέμε ναι σε ένα μέτωπο της εργασίας. Αυτό θα έπρεπε να χτίζει η ηγεσία της ΓΣΕΕ αντί να γίνεται γραφείο τύπου των κυβερνήσεων, να διασπά τους εργαζόμενους, να επιτίθεται στη γενιά των 400 ευρώ...
Έρχονται σήμερα να μας πουν ότι καταργούν μια άδικη σχέση εργασίας. Γιατί τότε δεν καταργούν τα stage στον ιδιωτικό τομέα; Γιατί εξακολουθούν να χρηματοδοτούν χιλιάδες εργοδότες ώστε να εκμεταλλεύονται φτηνούς και ανασφάλιστους εργαζόμενους; Ζητάμε την κατάργηση των stage σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Αλλά απαιτούμε από το κράτος να εξασφαλίσει το δικαίωμα των νέων ανθρώπων και όλων των πολιτών στην εργασία και την κοινωνική ασφάλιση. Να μην παρουσιάζουν ως κοινωνικό έργο ότι πετάνε μερικές χιλιάδες εργαζόμενους ακόμα στο δρόμο χωρίς να λένε πως θα ζήσουν ούτε αυτοί ούτε οι εκατοντάδες χιλιάδες ακόμα άνεργοι.
Απαιτούμε από τη σημερινή κυβέρνηση να αφήσει το επικοινωνιακό παιχνίδι και να προχωρήσει άμεσα σε προσλήψεις και άνοιγμα μόνιμων θέσεων εργασίας για την κάλυψη των χιλιάδων κενών θέσεων στο δημόσιο τομέα. Εκτός και αν την προστασία του πολίτη την έχει αναλάβει αποκλειστικά η αστυνομία και δεν χρειαζόμαστε σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, κοινωνικές υπηρεσίες.
Για κάθε μία θέση που σήμερα καλύπτεται με μπλοκάκια, συμβάσεις, stage, μία θέση σταθερής και μόνιμης εργασίας. Να αναγνωριστούν εργασιακά δικαιώματα σε όσους απασχολήθηκαν δήθεν για μαθητεία ή παροχή υπηρεσιών. Να πάρουν αναδρομικά τα ένσημα και τις αποδοχές που δικαιούνται και τους στέρησαν. Να αναγνωριστεί η προϋπηρεσία τους. Καμιά απόλυση. Εργασία με νόμιμες αποδοχές, δικαιώματα, κοινωνική ασφάλιση μέχρι να πληρωθεί η θέση ως θέση μόνιμης εργασίας.
Ο καθένας μόνος του δεν μπορεί να πετύχει πολλά. Το πολύ - πολύ να πλουτίσουν κάποιοι δικηγόροι. Τα 2.000.000 ή τα 4.000.000 μπορούν να πετύχουν πολύ περισσότερα από τις 25.000. Αυτός είναι ο δικός μας ρεαλισμός. Με οργάνωση των εργαζομένων και ανέργων, με επιτροπές αγώνα των εργαζόμενων στα stage, των ευέλικτων, των άνεργων, με συλλόγους και σωματεία. Για το δικαίωμα στη δουλειά, για εργασία με δικαιώματα και αξιοπρέπεια.
www.dikaioma.gr
ID σχολίου: 206659 [Αναφορές: 0 | 0 | 4]
