31/5/08

METAΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΔΡΟΝΙΑ

Αντί να συζητούμε για την κρίση στα πανεπιστήμια, συζητούμε ποιος και πόσο δυνατά καταδικάζει τα επεισόδια βίας που προκαλούν οι «νονοί» της επανάστασης .

- Αποτάσσεσαι τον Σατανά;Αποτάσσομαι.

- Πιο δυνατά τέκνον μου Αλαβάνο,δεν διακρίνω αρκετή ένταση και βδελυγμία στη φωνή σου... Κάπως έτσι, ως συνήθως, το θέμα της συζήτησης μετατέθηκε.
Αντί να συζητούμε για την κρίση στα πανεπιστήμια, αντί να συζητούμε για τις αιτίες που επιτρέπουν το πρωτοφανές- να καθίστανται τα ακαδημαϊκά ιδρύματα όμηροι μικρών ομάδων αντιεξουσιαστών (κατά φαντασίαν),
οι οποίοι μεταφέρουν στην ακαδημαϊκή ζωή μεθόδους (και συνθήματα) από τα πέταλα των φανατικών στα ποδοσφαιρικά γήπεδα- συζητούμε, τόσες μέρες τώρα, ποιος, πόσο δυνατά,
με πόσα ντεσιμπέλ στη φωνή, καταδικάζει τα επεισόδια βίας που προκαλούν οι «νονοί» της επανάστασης, ιδίως όταν συγκρούονται με τους «νονούς» της ΔΑΠ...
Ωραία, λοιπόν.
Ας στοιχηθούμε όλοι σε μία γραμμή, ας συγκροτήσουμε αυτό το νέο αντιφασιστικό μέτωπο κατά των βίαιων μειοψηφιών, στο οποίο μας καλούν να στρατευθούμε (δίχως αίσθηση του γελοίου) τόσες φωνές αυτές τις ημέρες, κι ας ανακράξουμε όλοι, με πρώτους τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα, στεντορεία τη φωνή: καταδικάζουμε τη βία!
Αποδοκιμάζουμε τον χουλιγκανισμό του χαβαλέ, ιδίως όταν υποδύεται την κιτς μετενσάρκωση του Μάη του ΄68!
Και κατόπιν; Σε τι θα έχει αλλάξει η σημερινή αποκαρδιωτική κατάσταση στην ανώτατη παιδεία;
Και κατά τι, παρεμπιπτόντως, θα έχει μειωθεί η ροπή προς τον χουλιγκανισμό εκείνων που φαντασιώνονται ότι εφορμούν στα χειμερινά ανάκτορα κάθε φορά που εισβάλλουν σε μια αφύλακτη αίθουσα και απάγουν μια πλαστική κάλπη;
Κατά τίποτε, προφανώς.
Αν ο εχθρός ήταν αυτές οι μικρές ομάδες που (αντιστάσεως μη ούσης) χτίζουν πόρτες, κλέβουν κάλπες και ξυλοφορτώνουν περαστικούς, τότε το πρόβλημα θα ήταν πολύ απλό. Και θα είχε ήδη λυθεί.
Μήπως, λοιπόν, αυτοί δεν είναι το πρόβλημα, αλλά το σύμπτωμα;
Μήπως η πρωτοφανής ευκολία με την οποία ακυρώνουν κάθε κανόνα πολιτισμένης δημοκρατικής συμβίωσης στα πανεπιστήμια δεν είναι παρά μια ένδειξη και εκδήλωση του πραγματικού προβλήματος;
Μήπως η ευκολία με την οποία κυριαρχεί η βία των απλοϊκών, δεν είναι παρά η απόδειξη του κενού που τις περιβάλλει;
Τριπλό κενό.
Κενό νομιμοποίησης, στη συνείδηση εκείνων για τους οποίους υπάρχει και λειτουργεί, των φοιτητών του, ενός πανεπιστημίου που υποδέχεται κάθε χρόνο φουρνιές λοβοτομημένων από την παπαγαλία, αποκαρδιωμένων και ξεζουμισμένων παιδιών, στα οποία δεν έχει να προσφέρει ούτε τη χαρά της γνώσης και της έρευνας ούτε την υπόσχεση μιας μελλοντικής ευημερίας μέσω της επαγγελματικής τους εξασφάλισης.
Κενό δημοκρατικής συγκρότησης ενός χώρου- που θα έπρεπε να είναι χώρος αυτοδιοίκησης, ελευθερίας και δημοκρατικής νομιμοποίησης των ακαδημαϊκών ιεραρχιών και των σχέσεων διδασκόντων- διδασκομένων- στον οποίον οι κομματικές και παρακομματικές φοιτητικές παρατάξεις, ως πραγματικοί «νονοί», έχουν υφαρπάξει και υποκαταστήσει τους θεσμούς δημοκρατικής εκπροσώπησης των φοιτητών (τα όργανα της οποίας έχουν απλώς πάψει, εδώ και δύο δεκαετίες, να συγκροτούνται) κι έχουν μετατρέψει σε διαδικασία εκμαυλιστικής συναλλαγής τη φοιτητική συμμετοχή στην πανεπιστημιακή αυτοδιοίκηση.
Κενό πολιτικής βούλησης για την αναβάθμιση του πανεπιστημίου- το οποίο είτε αφήνεται να λιμνάζει στο τέλμα του (πρακτική που ακολούθησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις) είτε (όπως τώρα) «μεταρρυθμίζεται» με τρόπο που τίποτε δεν αλλάζει, καμιά συναίνεση αλλαγής δεν επιδιώκει, απλώς στήνει ένα επικοινωνιακό σκηνικό ψευδούς αναμέτρησης των τάχα μου «μεταρρυθμιστών» της Δεξιάς με τους τάχα μου «επαναστάτες» μιας κάποιας Αριστεράς, ώστε να καρπώνονται οι πρώτοι δημοσκοπικά οφέλη στα μάτια των έντρομων νοικοκυραίων. Υπό αυτές τις συνθήκες διέξοδος δεν υπάρχει.
Και δεν θα υπάρξει στον ορίζοντα διέξοδος μέχρις ότου οι δημοκρατικές, προοδευτικές δυνάμεις που θέλουν να υπερασπιστούν το δημόσιο πανεπιστήμιο, όχι για να διασώσουν τα συντεχνιακά, μικρά ή μεγάλα, προνόμια των εντός των τειχών του βολεμένων, αλλά για να το μετατρέψουν σε τόπο ελευθερίας, κριτικής σκέψης και επιστημονικής αριστείας και μέσο κοινωνικού αναδασμού ισχύος, αναλάβουν αυτές την πρωτοβουλία της συγκρότησης και διεκδίκησης ενός αιτήματος μεταρρύθμισης του παρηκμασμένου πανεπιστημίου.
Μέχρις ότου πάψουν να αδρανούν και να περιορίζονται στην απόκρουση (ενίοτε, με λάθος μέσα και λάθος στόχους) των ψευδώνυμων μεταρρυθμίσεων μιας αντιμεταρρυθμιστικής Δεξιάς.
Παυλος Τσιμας ,σημερα στα ΝΕΑ

ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΑ ''ΠΑΙΔΙΑ''!

LinkWithin

http://pentanostimi.blogspot.com/2009/10/blog-post_11.html
Oι ανόητοι θεωρουν οτι το να αστειεύεσαι

σημαίνει πως δεν εισαι σοβαρός

κι οτι ενα παιχνίδι με τις λέξεις δεν αποτελει απάντηση

paul valery

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

ΔΑΝΑΗ -ΑΣ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ

ΑΛΛΗ ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΔΑΝΑΗ -ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΜΟΝΑΔΙΚΟ--LOU REED-PETE TAOUSEND-PALE BLUE EYES