5/3/10

διαδοστε το!

Αυτός ο άνθρωπος που είναι ξαπλωμένος λιπόθυμος στο πεζοδρόμιο, αυτός ο ασπρομάλλης είναι ένας 90χρονος που οι μπάτσοι σήμερα του έριξαν στο πρόσωπο δακρυγόνο.


Είναι ο Μανώλης ο Γλέζος!
Ναι αυτός που μαζί με το Σιάντα κατέβασαν τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη!

[μου το εστειλαν με μέιλ]
διαδοστε το!!!!!

Με χημικα ψέκασαν τον Μανώλη Γλέζο!οδηγειται σε νοσοκομείο

 επεισοδια στο κεντρο της Αθήνας στη διαδηλωση κατα των μετρων της κυβερνησης
 αλητες μεχρις εκει εφτασαν
οπως μετεδωσε πριν απο λιγο ο ΣΚΑΙ,ο Μανωλης Γλέζος ενω κρατουσε πανο του ΣΥΡΙΖΑ,και προς στιγμήν πηγε να δει τι συμβαίνει με διαδηλωτη που ειχε συλληφθει και ηταν με χειροπέδες ,ανδρες των ΜΑΤ τον ψεκασαν κατευεθειαν στο πρόσωπο ενω δεν διευκολυναν τη μεταφορα τυυ σε νοσοκομειο
Ο Μανωλης Γλεζος προπηκαλιστηκε επισης απο αστυνομικους


προηγηθηκε προπηλακισμος απο διαδηλωτές του προεδρου της γσεε Γιάννη Παναγόπουλου
με μπουκάλια νερο και γιαούρτια


 πριν απο λιγο ο σκαι μετεδωσε οτι  περιπου 60 ατομα εισεβαλαν μεσα στο παλιο αρσακειο και πηραν ασπίδες απο ασυτνομικους -επικρατεί  πανικος -πετρες,χημικα,συμπλοκές

blog διαμαρτυρίας και αντίστασης

ΤΟ πρώτο τρίμηνο της νέας δεκαετίας μας δειχνει το πιο ασχημο προσωπο της
Μας βρισκει εξαλλους και αγανακτισμένους και άλλους,αναυδους,
μίζερους απαθείς ,και  σε βαθια κατάθλιψη.........
Μας πνίγει το δίκιο,γιατι οσο θυμομαστε τον εαυτό μας,πληρώνουμε πότε για να βγούμε απο τούνελ,πότε για να βγούμε απο στενωπό[οπου άλλοι μας εβαλαν]
Μας πνίγει το δίκιο ,γιατι σε αυτη τη ζωή δεν ερχομαστε για να ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ απλώς,αλλά για να ΖΟΥΜΕ
Μας πνιγει το δίκιο γιατι  τα αφεντικά παντός ειδους,ΑΓΟΡΑ,ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ κυβερνήσεις
μας αντιμετωπίζουν με στατιστικές και αριθμους αλλά εμεις ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ
πως ειμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ,πολιτες,εργαζόμενοι με δικαιώματα,που κατακτήθηκαν υστερα απο αγωνες και ποταμούς αιματος
Μας πνίγει το δίκιο γιατί μας πανε εκατο χρόνια πίσω,οταν η τεχνολογια,ο συσσωρευμενος πλούτος
μπορει να δωσει  ενα καλυτερο επιπεδο ζωής,δημιουργικής ,με ποιοτητα και πολιτισμο για ολους.
Αντ΄αυτου,μας καταδικάζουν σε φτωχεια και υποτέλεια,κράτη-ληστές,κερδοσκόποι,καπιταλιστές  με την εγγενή απληστία τους
Μας πνιγει το δίκιο γιατί υποτιμουν και τη νοημοσύνη μας  οταν μας λενε πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρα μόνο ο δρομος της αυξησης των κερδων των τραπεζών.

ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΝΙΓΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥς ΔΡΟΜΟΥΣ

Αγανακτισμένες η cynical  και εγω  φτιαξαμε αυτο το μπλογκ  για να ενωσουμε μαζί και με άλλους μπλογγερς τη διαμαρτυρια μας,τη φωνή μας με στοχο
να συμβαλουμε στη δημιουργια εστιών αντίστασης
στη λαίλαπα που καταστρεφει τις ζωές μας αδικα και ανάλγητα
Καλουμε τους συνμπλογγερς να συμβάλουν με οποιο τρόπο επιλεξουν,να συντονιστούμε για μια κοινή αντιδραση!

http://www.youpayyourcrisis.blogspot.com/

Η σελίδα αυτή ΔΕΝ αντιπροσωπεύει συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.

ΠΆΡΤΕ ΤΟΥς ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ .....ΤΟ ΔΡΟΜΟ

Αύριο, Σάββατο 06/03, πάρτε τον «δρόμο»
Διαβάστε:
  • Να υπηρετήσουμε τις κοινωνικές ανάγκες, του Μουμία Αμπού Τζαμάλ. Αποκλειστικά για τον «δρόμο», μέσα από την πτέρυγα θανατοποινιτών των φυλακών των ΗΠΑ.
·         Συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα, με αφορμή την ημέρα της γυναίκας, στην Ελένη Σωτηρίου και στην Γιώτα Τζανή.

·         Πρέπει να κατέβουμε στους δρόμους, συνέντευξη του προέδρου του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Λόταρ Μπίσκι, στον Μιχάλη Σιάχο.

·         Το γεωπολιτικό πλαίσιο της κρίσης στην Ελλάδα, του Βαγγέλη Χωραφά.

·         Ορατά και αόρατα κινήματα, του Περικλή Κοροβέση.

·         Ο χειρότερος εχθρός, του Πέτρου Παπακωνσταντίνου.

·         Το μποϊκοτάζ είναι όπλο κατά του απαρτχάιντ του Ισραήλ, Συνέντευξη του Μοχαμάντ Τζαραντάτ, στην Γιώτα Τζανή.

·         Τι μπορεί να μάθει κανείς από τις νεκρολογίες, του Μάνου Στεφανίδη.

·         Το τέλος της πολιτικής και η υπεράσπιση της δημοκρατίας, του Κώστα Δουζίνα.

·         Ο δεκάλογος του καλού φορολογούμενου, του Νίκου Κουνενή.

Ρεπορτάζ:

·         Οι μπίζνες του ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με την Microsoft, του Κώστα Στοφόρου.

·         Ποιοι είναι πίσω από τις φασιστικές επιθέσεις στα Χανιά, του Λεωνίδα Σακλαμπάνη και του Μάριου Διονέλλη.

Γράφουν:
Ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος, ο Παναγιώτης Μαντάς, η Αριάδνη Αλαβάνου, ο Γιώργος Σαπουνάς, η Τασία Σταματοπούλου, ο Γιώργος Καλαντζόπουλος, η Ματίνα Παπαχριστούδη, η Αναστασία Μαρτσούκα, ο Στάθης Τραχανατζής, ο Γιώργος Κατερίνης, ο Γιώργος Βοϊκλής, ο Νίκος Ρίζος, η Μαίρη Ευθυμιάτου, ο Γιώργος Τσίπρας, η Δέσποινα Χαραλαμπίδου, η Μαρία Παπαμιχαλοπούλου, ο Χρήστος Πατούχας, ο Γιώργος Ρηγόπουλος, ο Λευτέρης Τηλιγάδας, ο Χρήστος Γιοβανόπουλος, ο Σταμάτης Μαυροειδής, η Έλενα Πατρικίου, ο Μάνος Στεφανίδης, η Μαρία Ξυλούρη, ο Νέστορας Πουλάκος, ο Στέλιος Ελληνιάδης.

Ο «δρόμος» κάθε Σάββατο στα περίπτερα.
Αναζητήστε τον.
Διαδώστε τον.





 
 

4/3/10

ΧΤΥΠΑΝΕ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΙΩΝΑ -ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ


ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ:

ΑΘΗΝΑ     -     ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΣΤΙΣ 18.00

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ     -     ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΙΣ 18.00

ΠΑΤΡΑ     -     ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΛΓΑΣ ΣΤΙΣ 18.30

ΗΡΑΚΛΕΙΟ     -     ΣΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΣΤΙΣ 19.00

ΚΑΒΑΛΑ     -     ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΗ ΣΤΙΣ 18.00

ΒΟΛΟΣ     -     ΣΤΗ ΜΕΤΚΑ (ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ) ΣΤΙΣ 17.30

ΑΓΡΙΝΙΟ     -     ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΣΤΙΣ 19.00

ΓΙΑΝΝΕΝΑ     -     ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΙΣ 18.30


ΚΑΛΑΜΑΤΑ     -     ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΙΣ 19.00

ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ:

ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

ΜΕ ΜΑΥΡΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ - ΠΑΝΟ - ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ - ΠΑΛΜΟ ΚΑΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ

ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΟΥΜΕ - ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΟΥΜΕ - ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ

ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ


3/3/10

NA ΦΥΓΕΙ η κυβερνηση ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ[δηλωση Αλ.Αλαβάνου]


ΔΗΛΩΣΗ ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ

- ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΥΠΟΤΕΛΗΣ ΣΤΟΥΣ ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΟΠΛΩΝ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ

- Η ΕΛΛΑΔΑ, ΜΕ ΤΙΣ ΑΣΥΛΛΗΠΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΓΙΑ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ, ΔΕΝ ΚΟΒΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ – ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΩΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ

- ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

- ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ


Ναι, στην Ελλάδα οξύτατο δημοσιονομικό πρόβλημα υπάρχει.
Ναι, χρειάζονται μέτρα.
Ναι, πρέπει να είναι επείγοντα.

Γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν βρήκε έστω, συμβολικά, 1 ευρώ να κόψει από τις δαπάνες για εξοπλισμούς; Γιατί όλες οι μειώσεις δαπανών από μισθούς και συντάξεις;

Ναι, να φθάσουμε στο δημοσιονομικό επίπεδο των χωρών της Ευρωζώνης. Η Ελλάδα, όμως, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου της Στοκχόλμης SIPRI, είναι η χώρα της ευρωζώνης με τη μεγαλύτερη κατά κεφαλή δαπάνη για εξοπλισμούς. σε όλο τον κόσμο, μετά τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Έχει τις μεγαλύτερες δημοσιονομικές δαπάνες για εισαγωγή όπλων στην Ευρωζώνη, 7 φορές περισσότερο από την δεύτερη Ισπανία. Έχει τις μεγαλύτερες δημοσιονομικές δαπάνες για την αγορά πολεμικών αεροπλάνων ανά κάτοικο στην Ευρωζώνη, 4 φορές περισσότερα από το δεύτερο, Βέλγιο. Έχει τις μεγαλύτερες εισαγωγές όπλων στην Ευρωζώνη, 5 φορές περισσότερο από την δεύτερη Ιταλία.

Ούτε ένα αεροπλάνο, ούτε ένα πολυβόλο, ούτε καν ένα τουφέκι λιγότερο. Εξοικονόμηση μόνο από μισθούς και συντάξεις.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν επιτίθεται μόνο αδυσώπητα ενάντια στους εργαζόμενους. Τους εξαπατά με κυνισμό.

Αυτή η κυβέρνηση, υποτελής στους κλεπτοκράτες και τους εμπόρους όπλων των Βρυξελλών, δουλοπρεπής απέναντι στο Σύμφωνο Σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατό.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαίο ένα ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ για να υπάρξει στροφή στη χώρα μας πριν πέσει στο γκρεμό. Σε αυτό το ΜΕΤΩΠΟ, μαζί με όλους τους άλλους, θέση έχουν οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ, που είδαν το χώρο τους από εγχείρημα κατάργησης του κοινωνικού αποκλεισμού τον πρώτο καιρό του Α. Παπανδρέου να γίνεται φορέας της χειρότερης επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους επί Γ. Παπανδρέου, χειρότερης ακόμα κι από της δεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Δημοψήφισμα για το Σύμφωνο Σταθερότητας, που τα άρθρα 121 και 124 δίνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση τη δυνατότητα να κυβερνά στην Ελλάδα με τα μέτρα που τυπικά ανακοίνωσε το φερέφωνο της, η κυβέρνηση Παπανδρέου, χωρίς να έχει καμία δημοκρατική νομιμοποίηση ακόμα κι από το εκλογικό της πρόγραμμα.

Αθήνα, 3 Μαρτίου 2

2/3/10

εν δυο προσκυνάμε.......

επικαιρος Λοίζος  -Ο μερμηγκας

ακομη ετουτη την ανοιξη ,ραγιάδες,ραγιάδες

Με αφορμη της κυνικής
την αγρια εξαγγελία
μουρθε κι εμενα η εμπνευση
να βαλω αγγελία

Ζητείται δούλος και ραγιάς
ετοιμος για θυσίες
να αρει  ολα τα κακά
κι ολες τις αμαρτίες

Να κανει ολες τις δουλειές
ναναι σωστο γαιδούρι
να δεχεται το φτυσιμο
του αφεντικού ,στη μούρη

Να μη ζητα ουτε νερό
ουτε ψωμι και  χρήμα
να σκύβει πάντα χαμηλά
ως που να μπει στο μνήμα

Αυτος ειναι ελληναρας
του εθνους το καμάρι
να τρωει στη μουρη τα σκατά
και να ζητάει και χάρη
γι αυτο θα πάρει σύντομα
βραβείο ενα @...αρι

1/3/10

σφαξε με αγά μου να αγιάσω

Έχω κουραστεί πια να με κουρσεύουν κάθε βράδυ οι τύψεις, να με έχουν στο κυνήγι οι Ερινύες, να ξεσκίζω μέχρι αίματος τις σάρκες από τις ενοχές, να έχουν πρηστεί τα βλέφαρα από τον θρήνο και τον κοπετό, να έχουν βγάλει κάλους τα γόνατα από τις γονυκλισίες, τις ικεσίες και τις παρακλήσεις,


έχω εξαντληθεί, έχω ρέψει, έχω σιχαθεί, μέχρι εμετού έχω αηδιάσει, έχω θυμώσει, έχω βγει έξω από τα ρούχα μου, έχουν πεταχτεί ένα μέτρο τα μάτια μακριά από τη λύσσα και την οργή
είπα τέρμα πια,

δεν θα σηκώσω άλλο τις ενοχές αυτού του μάταιου και άδικου κόσμου, τα ανομήματα των αμαρτωλών και των δικαίων ανεξαιρέτως, δεν θα γίνω ο αποδιοπομπαίος τράγος, το τραγί που το σφάζουνε στο τρίστρατο με μια μαφιόζικη φαλτσέτα, το ορνίθι που του βρήκαν το ραγιάδικο κουμπί και κάθε βράδυ στις 8 το αποκεφαλίζουν, δεν θα γίνω η Ιφιγένεια που θα θυσιαστεί για ν’ αποπλεύσει πάλι πλησίστιος ο στόλος των κουρσάρων με τα αμπάρια του γεμάτα απ’ το δικό μου βιός,
δεν θα τους κάνω το χατίρι, δεν θα ανεχτώ άλλο τα λακτίσματα και τη διαπόμπευση που μου ασκούνε μήνες τώρα τα ασκέρια των Φαρισαίων και των Φιλισταίων, δεν θ’ αφήσω τους ώμους της μικρής Μαρίας να σηκώσουν το βάρος απ’ το Μεγάλο Πλιάτσικο, για το γλυκό που έκλεβε από το βάζο.

Και αυτό γιατί είμαι πεπεισμένη ότι η διόγκωση των ελλειμμάτων της χώρας την τελευταία χρονιά, χρονιά παγκόσμιας κρίσης, δεν συνέβη από την δική μας κακοδιαχείριση και μόνο. Πιστεύω (δεχτείτε το χωρίς αποδείξεις, αλλά αν αμφιβάλλετε καταθέστε τις δικές σας) ότι το δικό μας μερτικό είναι πολύ μικρό σε σχέση με αυτό που αναλογεί στο διεθνή οικονομικό τζόγο. Πώς ακριβώς δεν ξέρω, αλλά σίγουρα υπάρχει ο δρόμος να βρεθεί.

Η κακοδιαχείριση αποτελεί ελληνικό ενδημικό φαινόμενο και δεν μπορώ να βρω λόγους γιατί να επιταθεί τόσο πολύ στην τελευταία συγκυρία. Τα ελλείμματα δεν αποτελούν δικό μας προνόμιο μιας και ολόκληρος ο ΟΟΣΑ χρωστάει και κάποιες χώρες μάλιστα περισσότερο από μας. Θα καταλογίσουμε και σε αυτούς κακοδιαχείριση και ρουσφετολογία και πελατειακές σχέσεις; Θα κατηγορούσε κανείς τη Βρετανία γι αυτό; Την Ιρλανδία; Ή μήπως η κακοδιαχείριση δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αλλά σαν γεννημένοι ραγιάδες δεν βλέπουμε στραβά παρά μόνο σε μας ενώ στους άλλους όλα είναι καλώς καμωμένα; Ή μήπως τα ελλείμματα έχουν άλλη γενεσιουργό αιτία, που εδώ στην Ελλάδα σαν σε μαζική τύφλωση και χωμένοι μέσα σ’ ένα ομαδικό μαζοχιστικό παραλήρημα δεν θέλουμε να δούμε;

Γιατί είμαστε λοιπόν τόσο πρόθυμοι να πληρώσουμε; Γιατί σκύψαμε τόσο εύκολα τον κώλο στο κωλοδάχτυλο της Αφροδίτης; Γιατί αφήνουμε το κάθε τσουτσέκι να μάς γελοιοποιεί; Αμφιβάλλει κανείς ότι αυτή τη στιγμή δίνεται το τελευταίο θανατηφόρο χτύπημα στον κόσμο της εργασίας; Πιστεύει κανείς ότι αυτό που χάνεται τώρα, αυτή τη στιγμή μεσ’ τη δική μας ραγιάδικη ύπνωση και γλυκιά αποχαύνωση θα ξανακερδηθεί ποτέ πίσω;

Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε πέρα από τις 24ωρες-48ωρες απεργίες; Αν η Κυβέρνηση θεωρεί ότι η κρίση αποτελεί μια καλή ευκαιρία, (προφανώς εξυπονοεί την τεράστια αναδιανομή του πλούτου που επιχειρείται), τότε μπορεί όντως να αποτελέσει μια εξ ίσου καλή ευκαιρία και για τον κόσμο της εργασίας. Με ποια έννοια;

Μα με το να επιζητήσει συνένωση, αλληλεγγύη και συντονισμό δυνάμεων σε πανευρωπαϊκό πλέον επίπεδο. Αν μια απεργία στην Αθήνα σημαίνει κάτι, μια απεργία διαρκείας ταυτόχρονα σε Αθήνα, Ρώμη, Μαδρίτη, Παρίσι, Λισσαβόνα και αλλού θα είναι μια μεγάλη απειλή και για τώρα και για το μέλλον. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Και ότι είναι πλέον καιρός να αρχίσουμε να τον παίρνουμε.

http://www.cynikal.blogspot.com/

ανανέωση της Οπερας της Πεντάρας ?

   

ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣ;
  ΄Η  ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ  ΤΗΣ ΕΚΑΤΟΠΕΝΗΝΤΑΡΑΣ;
Με  αφορμή τις παραστάσεις  σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ  Ουίλσον 
                                       στην Αθήνα
                                                                   της Νάντιας Βαλαβάνη 
      Βαθιά μέσα στο Φλεβάρη έφτασε ο απόηχος  των τεσσάρων παραστάσεων στην Αθήνα, όλων sold-out, της σκηνοθετημένης από τον Ουίλσον Όπερας της πεντάρας. Με αιχμή το εξωφρενικό εισιτήριο, απίθανα ακριβότερο απ’ ότι στο Βερολίνο ή άλλες ευρωπαϊκές πόλεις*, αλλά και τις εξίσου διθυραμβικές κριτικές.
      Έχοντας σκάσει κι εγώ το 100ρικο μου, βγήκα από την παράσταση με εξαιρετικά ανάμικτες σκέψεις και αισθήματα. 
             Η Πτήση πάνω απ’ τον ωκεανό αλά Ουίλσον 
      Κανονικά  δε θα έπρεπε. Είχα ήδη μια πρώτη γεύση σκηνοθεσίας Μπρεχτ αλά Ουίλσον, την πρώτη και μοναδική του μέχρι την Όπερα, στο Βερολίνο το 1998 - και τότε με το πάλαι ποτέ θέατρο του Μπρεχτ, το Μπερλίνερ Ανσάμπλ: Τον είχαν προσκαλέσει ν΄ ανεβάσει την Πτήση πάνω απ’  τον ωκεανό, ένα ραδιοφωνικό διδακτικό θεατρικό έργο – άρα ελεύθερο από οποιαδήποτε σκηνική σύμβαση. Και τότε είχε δηλώσει «δεν έχω ποτέ μελετήσει ή ασχοληθεί με τον Μπρεχτ», αλλά όλοι του λένε ότι η σκηνοθετική του προσέγγιση είναι μπρεχτικά αποστασιοποιητική. Τα ίδια δήλωνε και στον ελληνικό τύπο 12 χρόνια αργότερα: Προφανώς ο χρόνος δεν τον έκανε μελετηρότερο. 
 Θυμάμαι την τότε παράσταση σαν μια εικαστική έκρηξη, χρωμάτων και κινούμενων ταμπλώ-βιβάν, με αιωρούμενους ποδηλάτες και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί να περνάει από τη σκηνή, ένα οπτικό ποίημα. Όταν τερματίστηκε ο καταιγισμός των αισθήσεων, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα προσέξει λέξη από το κείμενο του Μπρεχτ, «ραδιοφωνικά» εκπεμπόμενο πίσω απ’  το πανόραμα, ενώ η μουσική του Βάιλ είχε επίσης «διαλυθεί» μέσα στα κινούμενα χρώματα: 
Τελικά είχε επιτευχθεί όχι κάποια, έστω υπερβολική, «αποστασιοποίηση», αλλά ένα πλήρες «διαζύγιο» από το έργο…
         Ένα συγκλονιστικό  θέαμα στη σκηνή  του «Παλλάς» 
      Τι  είχα δει, λοιπόν, στη σκηνή του  «Παλλάς»; Αναντίρρητα είχα ζήσει ξανά μια σημαντική σκηνική εμπειρία, περισσότερο «λειασμένη» και «πειθαρχημένη» από τεχνική άποψη απ’  ό,τι τότε στο Βερολίνο. 
Με τους ηθοποιούς του Μπερλίνερ Ανσάμπλ, μια πραγματική «μηχανή θεάτρου», να αποδεικνύουν για άλλη μια φορά τι είναι ικανοί να κάνουν. Σε ύφος «βωβού σινεμά και ψαλλιδοκοπτικής των αρχών του αιώνα ανάμεικτο με καρτούν αλά Σίμπσονς, ανδρόγυνη τόλμη στη φιγούρα του φονιά Μακχίθ, απόκοσμη χροιά στα λευκά πρόσωπα, μαριονετίστικες κινήσεις, χιούμορ και θεατρική εκτέλεση της μουσικής του Βάιλ» (Άννυ Κολτσιδοπούλου, Theatreworld.wordpress.com, 30.9.2009). 
Όλα με μια μηχανική ποιότητα, θα συμπλήρωνα, σαν ξεδίπλωμα ενός εξαιρετικά καλοκουρντισμένου μηχανισμού, με αναφορές ακόμα και στα «μηχανικά μπαλέτα» του Μπαουχάουζ όσο και στα γιαπωνέζικα μάνγκα, μ΄ έναν εκλεκτικισμό που μόνο μια μεταμοντέρνα ιδιοφυία σαν τον Ουίλσον θα μπορούσε τόσο αποτελεσματικά να συνδυάσει.
      Είχα  δει όμως Μπρεχτ;
      Επειδή  αισθάνομαι σαν να είμαι η μόνη στην Ελλάδα που πίσω από αυτό το «πολύπλοκο χάι τεκ σύμπαν» (Αντιγόνη Καράλη, Έθνος) μάταια αναζήτησα τη γνώριμη αναιδή, οξεία και διεισδυτική επίθεση Μπρεχτ και Βάιλ στις κοινωνικές σχέσεις της καπιταλιστικής πραγματικότητας, 
επιτρέψτε μου ν΄ αναφερθώ συνοπτικά σε κάποια σημεία στα οποία συγκλίνουν οι, επίσης διθυραμβικές,  γερμανικές κριτικές κατά την πρεμιέρα της παράστασης στο Βερολίνο το 2007. 
                          Design και ξεκουκούτσιασμα 
      Σύμφωνα με το Spiegel online (Χενρίκε Τόμσον, 28.9.2007), «το design κατέχει προγραμματική θέση.  Ο Ρόμπερτ Ουίλσον σκηνοθέτησε την Όπερα της πεντάρας στο Μπερλίνερ Ανσάμπλ ως μιούζικαλ ρουτίνας με εφέ τύπου Μίκι Μάους. 
Τέτοιας κομψότητας Όπερα δεν έχουμε ξαναδεί. Από μουσική και παραστατική άποψη είναι η καλύτερη σκηνοθεσία της Όπερας της πεντάρας των τελευταίων χρόνων…
Με τη σκηνοθεσία του Ουίλσον το Smash-Hit των Μπρεχτ και Βάιλ εισέρχεται επιτέλους στο μεγάλο εμπορικό θέατρο».
      Το  design, βέβαια, κυριαρχεί σε βάρος του περιεχομένου – όχι άδικα ο Ουίλσον έχει αποκληθεί «ποιητής του επιφανειακού».  
Έτσι σύμφωνα με τον Νικόλαους Μερκ (Nachkritik.de, 27.9.2007), «με τη στρατηγική του της αισθητικοποίησης και του στιλιζαρίσματος εξορκίζει κάθε περιεχόμενο… Ο Ουίλσον έφερε μαζί το πολυμίξερ του. Μέσα του μπορεί κανείς να βάλει ένα θεατρικό έργο… και το τελικό προϊόν να φαίνεται πάντα πανομοιότυπο. Είτε πρόκειται για Σέξπιρ είτε για Μίλερ ή Μπίχνερ ή Μπρεχτ:  Τα πάντα φαντάζουν γελωτοποιά, στιλβωμένα, τέλεια…»
      Την ίδια άποψη έχει και ο κριτικός της Sueddeutsche Zeitung (29-30.9.2007) Πέτερ Λάουντενμπαχ: «Ο Ουίλσον διαρρηγνύει τη συγκινητικά αφελή πίστη ότι η Όπερα της πεντάρας είναι πολιτικό έργο… Αφαιρεί το κουκούτσι απ’  το θεατρικό έργο, κι αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να του συμβεί. 
Το περιεχόμενο διαλύεται μέσα σε νούμερα όλο βιρτουοζιτέ, παρελαύνουσες φιγούρες του θεάτρου σκιών και σε όμορφες για το μάτι αλλαγές  φωτισμού. 
Τα τζαζαρισμένα μουσικά «χτυπήματα» του Βάιλ και τα κυνικά καλαμπούρια του Μπρεχτ, που στη λίθινη εκείνη εποχή του πρώτου μισού του 20ου αιώνα επιδρούσαν σοκάροντας, γίνονται αντικείμενα της μοναδικής μεταχείρισης που θα μπορούσαν να τύχουν ακόμα σήμερα: Της επαγγελματικής διασκέδασης. Της πιο καθαρής βιομηχανίας του θεάματος.»
      Και η Ιρένε Μπάτσινγκερ (Frankfurter Allgemeine Zeitung, 29.9.2007) υπερθεματίζει στην ίδια κατεύθυνση: «Ξεδοντιασμένη από τον Ουίλσον, που της έχει αφαιρέσει ανελέητα κάθε πολιτική αξίωση, η Όπερα της πεντάρας αναδύεται πλήρως ανανεωμένη και εκπληκτικά δροσερή μέσα απ’ την κομψή όσο και κυριαρχικά θυσιαστική μεταχείριση του:
Ένας διασκεδαστικός μύθος των μεγαλουπόλεων από την εποχή που οι άνθρωποι κάπνιζαν αδιάκριτα παντού, έτρωγαν στο τραπέζι μέχρι να χορτάσουν χωρίς να υπολογίζουν θερμίδες και πήγαιναν στα μπορντέλα αντί  ν΄ αναζητούν την απόλαυση τους στα κομπιούτερ.»
                                «Που πήγε το μαχαίρι;…»
      Στο Tagespiegel.de (29.9.2007) έχουν όμως ακόμα ερωτηματικά: «Το πρεκαριάτο του Μπρεχτ ο Γουίλσον το αντιμετωπίζει σαν θεατρικό παιχνίδι με μαριονέτες και αναγκαία τίθεται ήδη το τόσο τυπικά γερμανικό ερώτημα: Τι απέμεινε απ’ το πολιτικό περιεχόμενο; Ο Μπρεχτ κι ο Βάιλ είχαν την αδιαντροπιά να σπάνε πλάκα στο έργο με την παθητική διαχείριση του κοινωνικού ζητήματος. Οι θεατές ένιωθαν καθυβρισμένοι – και τι μ΄ αυτό, παρακαλώ; Ο Ουίλσον δεν έστησε μια παράσταση για το πρεκαριάτο… ούτε για τη νομοθεσία Hartz IV… ούτε μια παράσταση ερωτική… 
Το όλο είναι μια πάρα πολύ μεγάλη δόση «ενιαίου έργου τέχνης» σε μεσαία επαγγελματική θερμοκρασία – ούτε καυτό ούτε παγωμένο… Και μπροστά στη σκηνή σκέφτεται κανείς: Που πήγε το μαχαίρι, η κοφτερή εξυπνάδα, η τραχιά ειρωνεία;»
         Μακχίθ-βαμπ, κ.Πίτσαμ-καρχαρίας, Τζένι από γυαλί
       
      Όλοι  λίγο πολύ μένουν σύμφωνοι ότι αν από  τους ηθοποιούς του Μπερλίνερ  Ανσάμπλ ο Στέφαν Κουρτ ως ανδρόγυνος Μακχίθ είναι αξιοπερίεργος - μια «κούλ βαμπ», μια «ντόμινα» με «ξανθά, οντουλαρισμένα μαλλιά ως κλώνος της Μαρλένε Ντίτριχ, του Χανς Άλμπερς, του Γκούσταφ Γκρίντγκενς, μια αστραφτερή προνύμφη» (Tagespiegel.de) -, o σημαντικότερος ερμηνευτικά είναι ο Γίργκεν Χολτς ως κ.Πίτσαμ: Σύμφωνα με τον παραπάνω κριτικό, «αυτός [όχι ο Μακχίθ] είναι εδώ ο καρχαρίας με τα δόντια».
      Η κριτικός του Spiegel online προχωρά περισσότερο: «Αν και ο Χολτς είναι βαμμένος με την ίδια λευκή κλοουνίσια μπογιά όπως κι οι υπόλοιποι, αν κι εκτελεί μέχρι κεραίας τις στιλιζαρισμένες χειρονομίες και στάσεις που του υπαγόρευσε ο Ουίλσον, μαζί του αισθανόμαστε ότι επιστρέφουμε σε μια σκηνοθεσία της Όπερας 30 χρόνια πριν. 
Ο Χολτς ως ένας απ’ τους ηθοποιούς που μεσουρανούσαν στις σκηνές της DDR προερχόμενος από τη σχολή των σκηνοθετών-μαθητών του Μπρεχτ όπως ο Μπένο Μπεσόν, ο Άντολφ Ντρέζεν και ο Χάινερ Μίλερ, έχει τον γνήσιο Μπρεχτ κατά κάποιο τρόπο χαραγμένο στα κόκαλα του. Μαζί του ακούει κανείς ακόμα τον τόνο των παλιότερων εποχών, τόσο αθυρόστομο όσο και ακριβή, με τις λέξεις να διατηρούν τη γεύση της κανονικής τους έννοιας. 
Με έναν ορισμένο τρόπο ο Χολτς υπονομεύει τη σκηνοθετική προσέγγιση του Ουίλσον και μας υπενθυμίζει αυτό που λείπει: Το ρέμπελο στοιχείο, τη βρωμιά, που η Όπερα της πεντάρας έκανε …πολιτικό.»
      Όσο για την κορυφαία στιγμή της παράστασης, όλοι συμφωνούν ότι είναι το σόλο που τραγουδά η Άνγκελα Βίνκλερ ως Τζένι, έχοντας  προδώσει για δεύτερη φορά τον Μακχίθ: 
Με φωνή τρεμουλιαστή, ξεδιπλώνοντας έναν ήχο σαν πριόνισμα, ένα θολό βιμπράτο. «Δεν καταλαβαίνεις λέξη από το τραγούδι, αλλά η φωνή της φαίνεται ν΄ αφομοιώνει τα πάντα και να δημιουργεί για λίγα λεπτά έναν ονειρικό κόσμο από γυαλί.»
                          «Δεν καταλαβαίνεις λέξη…» 
      Η ερμηνεία της Βίνκλερ στο «Τραγούδι του Σολομώντα» ήταν όντως συγκλονιστική. Το κλειδί,  όμως, του σκηνοθετικού «αγγίγματος» της Όπερας αλά Ουίλσον βρίσκεται στη φρασούλα: «Δεν καταλαβαίνεις λέξη από το τραγούδι…» Να θυμηθούμε τη βασική υπόδειξη Μπρεχτ και συνθετών του για την ερμηνεία των θεατρικών τραγουδιών; Οι λέξεις να προφέρονται ξεκάθαρα, οι στίχοι να «ακούγονται», η μουσική κι η ερμηνεία να τους υπηρετούν, όχι το αντίθετο.
      Συμφωνώ απολύτως με την ουσία της παρατήρησης  της Σωτηρίας Ματζίρη, που μαζί με το Θόδωρο Παρασκευόπουλο έχουν πρώτοι μεταφράσει τα τραγούδια στα ελληνικά, ότι «ευτυχώς που (ο Ουίλσον) δεν αντιλήφθηκε ποτέ ότι η ελληνική μετάφραση των τραγουδιών, αποδίδοντας μονάχα την περίληψη τους και αυτό στο περίπου, μας στέρησε τη χαρά του μισού έργου» (Ελευθεροτυπία, 30.1.2010). 
Πιστεύω ωστόσο ότι αυτό δε θα τον στενοχωρούσε ιδιαίτερα. Την «καταστροφή στα ελληνικά» των τραγουδιών των Μπρεχτ-Βάιλ θα την προσέθετε μάλλον στο αυθόρμητο «αποτέλεσμα αποστασιοποίησης» που πετυχαίνει μέσω μιας καθαρά φορμαλιστικής σκηνοθετικής προσέγγισης.  
      Έτσι  στην Αθήνα μείναμε να γιορτάζουμε την ανανέωση του μπρεχτικού πνεύματος μέσω του Ουίλσον, αφήνοντας τους πολύ πιο έμπειρους Γερμανούς να διατυπώνουν χωρίς ταλαντεύσεις, μαζί με το Spiegel online, το καθ’ ημάς ανείπωτο: «Το Βερολίνο βρήκε επιτέλους το Musical-Hit που τόσο καιρό περίμενε».
      ------------------------------------------------------------------------
      * Όπως σημείωσε blogger, οι Μπρεχτ και Βάιλ μπορεί να έγραψαν την Όπερα της πεντάρας, αλλά στην Αθήνα ήρθε ως «όπερα της εκατοπενηντάρας»…
       
 

28/2/10

ολοι ''ΔΕΝ'' στον Ολι Ρεν που ερχεται τη Δευτερα να μας ανακοινωσει τα ΄΄μέτρα''

Ολοι "δεν" στον Όλι Ρεν!


Ερχεται τη Δευτέρα στην Αθήνα ο Όλι Ρεν, για να βγάλει το ΓΑΠ από τη δύσκολη θέση να ανακοινώσει ο ίδιος το νέο πακέτο μέτρων. Μέτρα που θα αφορούν όλους εμάς και όχι τις τράπεζες ή τις μεγάλες επιχειρήσεις. Μέτρα που θα μας φέρουν σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.


Εμπρός λοιπόν να πούμε όλοι "δεν" στον Όλι Ρεν:

Δεν σε θέλουμε.
Δεν σε ξέρουμε.
Δεν σε προσκαλέσαμε.
Δεν θα πάρουμε.
Δεν σφάξανε.
Δεν πας να γ@μ@θ@ς;

απο  http://swell-swell.blogspot.com/

ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΑ ''ΠΑΙΔΙΑ''!

LinkWithin

http://pentanostimi.blogspot.com/2009/10/blog-post_11.html
Oι ανόητοι θεωρουν οτι το να αστειεύεσαι

σημαίνει πως δεν εισαι σοβαρός

κι οτι ενα παιχνίδι με τις λέξεις δεν αποτελει απάντηση

paul valery

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

ΔΑΝΑΗ -ΑΣ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ

ΑΛΛΗ ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΔΑΝΑΗ -ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΜΟΝΑΔΙΚΟ--LOU REED-PETE TAOUSEND-PALE BLUE EYES