17/7/10

Το τάμα του προέδρου Νίκου





Ειμαι λιγο μακριά απο τα σημαντικά  γεγονότα που εκτυλίσσονται στο κράτος των Αθηνών
οπότε και η ενημέρωσή μου εχει κάποια χρονοκαθυστέρηση.
Ας ειναι καλά ομως ο  πιστός συνεργάτης μου Μανωλης Ρουφιανάκης που μου μετέφερε με το νι και με το σίγμα
τις λεπτομέρειες απο την σημαντικότερη ειδηση των ημερών-ποιά άλλη-απο την ανακήρυξη του κ.Νίκου σε πρόεδρο της ΠΑΕ Παναθηναικός!
Εκτός απο αυτα που γνωρίζετε ολοι απο τα ΜΜΕ και τον λαό του ΠΑΟ που υποδέχθηκε ,αλαλάζοντας, το νέο πρόεδρο,
ο συνεργάτης μου με πληροφόρησε πως ο κ.Νικος ,μετα την εκπτωσίν του απο το αξίωμα του κομματος ΣΥΝ,
ειχε βάλει ως στόχον της ζωής του να γινει κάπου πρόεδρος....
Κι επειδή παρα τις απεγνωσμένες του προσπάθειες δεν εστερξε να αναλάβει  υψηλά καθήκοντα,ως πρόεδρος δημοκρατίας,και δεν του εμενε παρά να γίνει πρόεδρος Κρεσταίνων,εστράφη εις ανωτέρας δυνάμεις.
Ενα τάμα στην Παναγία της Τήνου εμελλε να εκπληρώσει την εσώτατη επιθυμία του.Ο συνεργάτης μου,παρουσίασε και τα τεκμήρια του τάματος προσθέτοντας, υπομειδιών,θαύμα,θαύμα!!!!
ΥΓ
[η φωτο απο το αρχειο του Μ.Ρουφιανάκη απο τον οποιο δεν ξέφυγε η μεταμόρφωση του Προέδρου προκειμένου να περάσει απαρατήρητος περυσι το δεκαπενταύγουστο στην Τήνο]

o ΔΡΟΜΟΣ 17/7-----αποκαλύψεις,μυστήρια,αξιόπιστη πολιτική ενημέρωση

Διαβάστε στο Δρόμο του Σαββάτου, 17 Ιουλίου





----Αποκαλύπτεται το σκάνδαλο παράδοσης της χώρας στο ΔΝΤ. Πώς Παπανδρέου και Προβόπουλος έστησαν τις μπίζνες με την Goldman Sachs, επιταχύνοντας τη χρεοκοπία. Μιλούν στο Δρόμο Αλέξης Τσίπρας - Βασίλης Μουλόπουλος

----Η καταδίκη των εργαζομένων έχει πλέον και τη σφραγίδα της ΓΣΕΕ

......Εξαγορές και συγχωνεύσεις στις τράπεζες, που ενισχύονται προκλητικά με δισεκατομμύρια

Ο πόλεμος Κόκκαλη - Βαρδινογιάννη και ο ρόλος του Νίκου Κωνσταντόπουλου

Μια αποκαλυπτική συνέντευξη της πανεπιστημιακού Τζίνας Πολίτη

Ο Γιώργος Μανιάτης μιλά στο Δρόμο για το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης

Επίσης, συνεντεύξεις με τον Παλαιστίνιο αγωνιστή Τζαμάλ Τζούμα και τον Μπασάντα από το Νεπάλ

Mη χάσετε το νέο ένθετο Δρόμοι της Ιστορίας, που είναι αφιερωμένο στα Ιουλιανά

Και όπως κάθε Σάββατο αποκαλυπτικά ρεπορτάζ για την κοινωνία, τους εργαζόμενους, τη νεολαία

Δρόμος, η εφημερίδα που γράφεται από όλη την αριστερά για όλη την αριστερά


Εφημερίδα δρόμος. Αναζητήστε την επίμονα κάθε Σάββατο στα περίπτερα




15/7/10

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Η περαιτέρω διεύρυνση της πρωτοβουλίας και ο προγραμματισμός των πρώτων δημοσίων παρεμβάσεών της ήταν το αντικείμενο της πρώτης ανοιχτής, γενικής συνέλευσης του Αριστερού Βήματος Διαλόγου και Κοινής Δράσης, το οποίο συγκροτήθηκε την περασμένη Τρίτη, 6 Ιουλίου, με τη δημοσιοποίηση έκκλησης 77 (ήδη, έχουν αυξηθεί σε 133) διανοουμένων, καλλιτεχνών, συνδικαλιστών και αγωνιστών του ευρύτερου αριστερού χώρου. Η συνέλευση πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα, 12 Ιουλίου, στην κατάμεστη αίθουσα του συλλόγου εργαζομένων της Τράπεζας της Ελλάδας και κατέδειξε την ευρύτατη ανταπόκριση της πρωτοβουλίας.
Τις αμέσως επόμενες ημέρες, θα ανοίξει η διαδικασία συλλογής υπογραφών, χωρίς περιορισμούς, με τη δημιουργία διαδικτυακής σελίδας του «Αριστερού Βήματος» στο Διαδίκτυο, η οποία θα αποτελέσει και βασικό μέσο ανάπτυξης του διαλόγου. Παράλληλα, θα επιδιωχθούν συναντήσεις αντιπροσωπείας του «Βήματος» με όλα τα κόμματα της Αριστεράς.



Για τη διευκόλυνση της επικοινωνίας μεταξύ των συντελεστών του «Αριστερού Βήματος» και την οργάνωση των πρωτοβουλιών του, η συνέλευση όρισε ομάδα συντονισμού από τους: Νάντια Βαλαβάνη, Γιώργο Ζιόβα, Γρηγόρη Καλομοίρη, Γιώργο Μανιάτη, Ευτύχη Μπιτσάκη, Σπύρο Σακελλαρόπουλο και Αλέξανδρο Χρύση. Στο διάλογο παρενέβησαν, πλην των προαναφερθέντων, οι Διονύσης Τσακνής, Θανάσης Μπαρτζώκας, Κώστας Τζιαντζής, Κατερίνα Γεωργαντά, Παναγιώτης Σωτήρης, Θανάσης Καψαμπέλης, Δημήτρης Τσίτκανος, Δημήτρης Μπελαντής, Πέτρος Παπακωνσταντίνου, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, Μιχάλης Βασιλάκης, Δημήτρης Σεβαστάκης και Σωτήρης Δημητρίου.



Στο σύντομο διάστημα που μεσολάβησε από την παρθενική εμφάνιση της πρωτοβουλίας μας, η κυβερνητική πλειοψηφία, με τη στήριξη του πιο νεοφιλελεύθερου τμήματος της Δεξιάς και την ηθική συμπαράσταση του ακροδεξιού ΛΑΟΣ, πέρασε το νομοσχέδιο εκθεμελίωσης των κοινωνικών ασφαλίσεων και των εργασιακών κατακτήσεων. Κοινή ήταν η εκτίμηση των συμμετεχόντων στη συνέλευση του «Αριστερού Βήματος» ότι τα σφαγιαστικά μέτρα που επιβάλλει η τρόικα κυβέρνηση- Ε.Ε.- ΔΝΤ στο πλαίσιο του διαβόητου μνημονίου μπορούν και πρέπει να ανατραπούν από ένα ανασυγκροτημένο, ενωμένο και ανεξάρτητο λαϊκό κίνημα, πέρα από την κηδεμονία οποιασδήποτε γραφειοκρατίας. Ότι ο κοινωνικός πόλεμος που κηρύχθηκε από τις δυνάμεις της ιδιόμορφης «κατοχής» στο εργαζόμενο ελληνικό έθνος δεν κρίθηκε, δεν τέλειωσε, αλλά μόνο τώρα αρχίζει! Δεν αναγνωρίζουμε κανένα τετελεσμένο! Στη νέα περίοδο της παρατεταμένης λαϊκής αντίστασης που αρχίζει, με προοπτική την πλήρη ανατροπή του μνημονίου, η αλληλεγγύη, η δημιουργική αλληλεπίδραση και η ενωτική δράση όλων των αριστερών δυνάμεων και ευρύτερα όλων των αδιάφθορων, ανυπότακτων δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας, είναι εκ των ων ουκ άνευ για τη νικηφόρα προοπτική του κινήματος.



Η συνέλευση του «Αριστερού Βήματος» καταγγέλλει την επικίνδυνη διολίσθηση της κυβέρνησης και ισχυρών υποστηρικτών της σε ακραία αντικομμουνιστικές- αντιαριστερές επιθέσεις, οι οποίες αποτελούν οιωνούς αυταρχικών εξελίξεων, σε συνδυασμό με την αμφισβήτηση του απεργιακού δικαιώματος, τη συστηματική χρήση βίαιων μεθόδων εναντίον διαδηλωτών (συμπεριλαμβανομένων των εξαιρετικά επικίνδυνων χημικών ουσιών) και τις εκκλήσεις του ακροδεξιού ΛΑΟΣ για «ομάδες αυτοπροστασίας πολιτών», που θυμίζουν τη ζοφερή εποχή των «αγανακτισμένων πολιτών». Σ’ αυτό το φόντο, το θέμα της δημοκρατίας, των λαϊκών ελευθεριών αναδεικνύεται σε σημαντικό ζήτημα λαϊκής συσπείρωσης και ενιαίας, μετωπικής δράσης.



Η αναγγελία της συγκρότησης του «Αριστερού Βήματος» συνάντησε διάφορα σχόλια από τις υπάρχουσες δυνάμεις της Αριστεράς. Δηλώνουμε για άλλη μια φορά ότι σεβόμαστε το σύνολο των αριστερών κομμάτων και οργανώσεων, ανεξαρτήτως των μεγεθών τους και ότι δεν εννοούμε να αποτελέσουμε προθάλαμο δημιουργίας νέας πολιτικής κίνησης ή εκλογικών σχημάτων, ούτε να εμπλακούμε στις εσωτερικές διαμάχες του αριστερού χώρου. Θα επιμείνουμε στην ανάπτυξη δημιουργικών προσπαθειών για να οικοδομηθούν γέφυρες αλληλεγγύης και κριτικού διαλόγου ανάμεσα σε όλες τις αριστερές δυνάμεις. Επιπλέον, θα επιδιώξουμε την κοινή δράση με τις μετωπικές κινήσεις των αριστερών δυνάμεων στο επίπεδο του εργατικού κινήματος, των δημοκρατικών δικαιωμάτων, της αντιπολεμικής δράσης κ.α. Ιδιαίτερα θα επιδιώξουμε τον συντονισμό με άλλες πρωτοβουλίες που έχουν αναπτυχθεί το τελευταίο διάστημα εναντίον του μνημονίου και της τρόικας, όπως εκείνες των οικονομολόγων- επιστημόνων και των καλλιτεχνών.



Με αφορμή την άφιξη, τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, αντιπροσωπείας του ΔΝΤ στην Ελλάδα, θα συμμετάσχουμε στη συνδιοργάνωση, με άλλες πρωτοβουλίες από τη χώρα μας και το εξωτερικό, διεθνούς διάσκεψης στην Αθήνα με επίκεντρο το πρόβλημα του επαχθούς χρέους- μηχανισμού καταλήστευσης και ομηρίας της εργαζόμενης Ελλάδας, τον κοινωνικό πόλεμο που έχει εξαπολυθεί και την επεξεργασία αριστερής, εναλλακτικής απάντησης, έξω από τα ασφυκτικά όρια που καθορίζουν η Ε.Ε., το ΔΝΤ και η πειρατική, ελληνική ολιγαρχία.
Στη διάσκεψη θα συμμετάσχουν γνωστοί ξένοι διανοητές του αριστερού χώρου, ριζοσπάστες οικονομολόγοι και κοινωνικοί αγωνιστές. Θα επιδιώξουμε η διάσκεψη να συνοδευτεί από σειρά κινηματικών και καλλιτεχνικών γεγονότων εναντίον της τρόικας του μνημονίου, κυβέρνησης- ΔΝΤ- Ε.Ε.


Στην προσπάθεια τεκμηριωμένης απάντησης στο εκρηκτικό κοινωνικό πρόβλημα της εποχής μας θεωρούμε ότι είναι αναγκαία η καλύτερη μελέτη του σύγχρονου ελληνικού καπιταλισμού, υπό το φως των νέων δεδομένων που δημιούργησαν η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και η ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση (Ε.Ε.- ΟΝΕ). Σ’αυτή την κατεύθυνση συμφωνήθηκε να αναπτυχθεί πρωτοβουλία συλλογικής μελέτης του ελληνικού, κοινωνικού σχηματισμού με προοπτική την έκδοση των συμπερασμάτων της και τη διοργάνωση συζητήσεων.


Τέλος, διατυπώθηκαν σκέψεις για την ανάληψη πρωτοβουλιών δημοσίου διαλόγου γύρω από τα μεγάλα προβλήματα της σοσιαλιστικής προοπτικής μεταξύ όλων των δυνάμεων της αντισυστημικής Αριστεράς, που θεωρούν ότι ο καπιταλισμός, και μάλιστα ο ανοιχτά κανιβαλλικός καπιταλισμός των κλιμακούμενων κοινωνικών και περιβαλλοντικών καταστροφών, που απειλεί με ιστορική οπισθοδρόμηση τον ίδιο τον πολιτισμό του κοινωνικού ανθρώπου, δεν μπορεί να αποτελεί τον αξεπέραστο ορίζοντα της ανθρωπότητας. Υπό αυτό το πρίσμα, χαιρετίζουμε τη διάθεση στράτευσης και συμμετοχής σημαντικού τμήματος της ελληνικής διανόησης, το οποίο, αν και γνωρίζει ότι ειδικά στις μέρες μας η σιωπή είναι χρυσός, τολμά να προτιμήσει «τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε» από τις κάθε είδους Σατραπείες.

Αθήνα, 13 Ιουλίου 2010

12/7/10

Παγκάλιες εμμονές-[το ΚΚΕ πάει για τριτο γυρο και ο ιδιος για 5ο ....τζατζίκι




[του Παγκάλου σήμερα,συμφωνα με τις ''ακυβέρνητες πολιτείες'' και άλλα blogs]

--------------------------------------------------------------------------------

Οι αμετροέπειες του κ.Παγκάλου δεν μετριούνται στα δάκτυλα της μίας χειρός[την ΄΄αλλη χείρα''την κρατάμε για καμμια χορταστική μούντζα που ενίοτε καθίσταται απαράιτητη για την ψυχική μας ισορροπία,μερες που περνάμε]
Με τη δηλωσή του ομως,στις 5/7,σε συνέντευξή του στα ΝΕΑ,και σε ιδιαίτερα αποκαλυπτικές διευκρινίσεις στο ΜΕΓΚΑ, την ιδια μέρα, πως το ΚΚΕ επιδιώκει αιμα,νεκρό,με τις κινητοποιήσεις του, εκανε ενα αλμα που ξεφεύγει απο τις συνήθεις παρορμητικές
εκτονώσεις του.

Εκανε ενα βήμα μπροστά ,βάζοντας πλάτη,στην επιχείρηση που εχει ξεκινήσει η κυβερνηση ,με συνοδοιπόρο και...δεξι χέρι τον Καρατζαφέρη,στο πλαισιο του συνολικού ''πακέτου'' του ΔΝΤ,[και του αμοιβαίου συμφέροντος......]
να κάμψει το φρόνημα του λαου να περάσει την αντίληψη πως όποιος δεν συμφωνει με τον πολυχρονεμένο μας βεζύρη [λεγε με ΔΝΤ] ειναι εχθρός του λαού και εξοβελιστέος .Πολυ περισσότερο οποιος δημιουργεί προβλήματα στην απρόσκωπτη πορεια προς την ''σωτηρια'' του εθνους και του λαού........

«Όταν ένα κόμμα όπως το ΚΚΕ επιδιώκει τη βία υπάρχει ένα ερώτημα, αν θα του κάνεις το 'χατίρι'. Είναι σαφές ότι η κ. Παπαρήγα και η ανεύθυνη τυχοδιωκτική ομάδα γύρω από την ηγεσία του ΚΚΕ θέλουν έναν νεκρό»εκστόμισε ο κ.αντιπρόεδρος της κυβερνησης του Γ.Παπανδρέου, για τον οποιο ο αμετροεπής[?]
κ.Πάγκαλος υπογράμμιζε σε ολους τους τόνους ,οχι πολυ χρονο πριν,πως δεν κανει για πρωθυπουργός.!

Ανατριχίλα αλλά και θυμηδία προκαλούν οι διευκρινισεις που εδωσε στη συνεντευξη του στο ΜΕΓΚΑ[5/7] ,αναφερόμενος στην τρομοκρατία,οτι ''η ιδεολογια και η φιλοσοφία της βίας και του ταξικού μίσους ειναι ενιαία,ξεκινάει απο την Παπαρήγα και φθάνει στον εγκληματία της γειτονιάς σας''[!]

Συνεχίζοντας το παραρήλημα ο κ.αντιπρόεδρος μιλησε και για ''τρίτο γυρο''[!] τον οποιο επιδιώκει το ΚΚΕ και η Αριστερά γενικώς και ''απείλησε''οτι δεν μπορει να συνεχίζεται να δίνεται η δυνατότητα εκνομης δραστηριότητας στους εχθρούς της δημοκρατίας......Τι θελει να πει ο ποιητής?
Με το ΚΚΕ εχει προηγούμενα,εχει και τωρινά ,λογω της απεργίας στα λιμανια και άλλα,
η κατηγορία ομως που εκστόμισε μας πάει σε άλλες εποχές ,σκληρου αντικομμουνισμού
και στρώνει το δρόμο για αντίστοιχες ,παλιας η νέας κοπής διώξεις,επιχειρηση περιθωριοποιησης και συνολικά φιμώματος καθε φωνής που πάει κόντρα
Η επιθεση του στο ΚΚΕ ετυχε της υποστήριξης του κυβερνητικου εκπροσώπου ο οποιος ειπε χαρακτηριστικά "Ο κ. Πάγκαλος εξέφρασε μια άποψη, την άποψή του. Από κει και πέρα προβληματιζόμαστε όλοι για τη στάση του ΚΚΕ που αντί να βοηθάει στη συγκεκριμένη περίπτωση τους Έλληνες πολίτες εργαζόμενους, με τις πρακτικές του πυροδοτεί καταστάσεις που κάθε άλλο παρά έχουν να κάνουν με την προστασία των συμφερόντων των εργαζομένων”
Ας θυμηθουμε ,τα πιο τρανταχτά εκφραστικά πυροτεχνήματα του κ.Παγκάλου στην πρόσφατη πολιτική ιστορία του τόπου ξεκινώντας απο εκεινο το απαξιωτικό ''ο κ.Τίποτα'' για τον Αβραμόπουλο,συνυποψήφιό του για τη δημαρχία της Αθήνας ο οποίος[κ.Τιποτα] κατέλαβε και την θέση του δημάρχου.....

Απορια ψάλτου βηξ ο κυρ Πάγκαλος μετα τις εκλογες.Μάλιστα,αν δεν με απατά η ασθενής μου μνήμη,ερωτηθείς αργότερα δια το ρηθέν[περι του ΄΄κ.Τίποτα'']τα εμασησε, κοινώς εκανε την πάπια ,απαντώντας απο τηλεοράσεως ΄πως δεν εννοούσε αυτό,αλλά εννοόυσε τό άλλο,αν με εννοείτε.....

Εκεί ομως που φαίνεται η φοβερή συνέπεια και αξιοπιστία του ανδρός ειναι οι κατα καιρούς δηλώσεις τους για τον Γ.Παπανδρεου ,οπως αναφερθηκαμε και προηγουμένως,για τον οποιο ελεγε

«... θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι δεν τον θεωρώ κατάλληλο για να γίνει πρωθυπουργός, ασχέτως αν είναι σήμερα πολύ της μόδας ο κ. Παπανδρέου. Πιστεύω επιπλέον και για λόγους αισθητικούς ότι θα είναι απαράδεκτη εξέλιξη, θα είναι παλινδρόμηση, αν η χώρα πάει πίσω προς τον ανιψιό του ενός και το γιο του άλλου. Το βασικό επιχείρημα αυτών που προωθούν τον κ. Παπανδρέου είναι ότι τ' όνομά του ενώνει. Εγώ δε δέχομαι να με ενώσει με κανέναν άλλο ένα όνομα (...). Ο Παπανδρέου, με συγχωρείτε που διαφωνώ τόσο πολύ με το συρμό, δεν είναι».

(Θ. Πάγκαλος, «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 16/9/2001)



Και καλά δεν εκανε για πρωθυπουργός ο ΓΑΠ,ουτε ομως και για ΥΠΕΞ?

«Θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ σοβαρή η έλλειψη φρόνησης, για να μην πω τίποτα βαρύτερο, να λέει κάποιος όπως άκουσα τον Υπουργό Εξωτερικών να λέει ότι "ας τα βρούμε βρε παιδιά, να κάνουμε και οι δύο υποχώρηση, να χαιρόμαστε ότι άλλαξε το κλίμα" και διάφορα άλλα αμερικάνικα πράγματα».
......''Γιατί να είμαστε πιο ακραίοι εκφραστές της αμερικάνικης γραμμής; Ούτε κύρος μας δίνει μέσα στην ΕΕ ούτε τα εθνικά μας συμφέροντα υπηρετεί».
(δηλώσεις επί υπουργίας Παπανδρέου στο Εξωτερικών, «Εθνος», 23/11/2002)

Ολα γαργάρα κ.Πάγκαλε?

Ο παππούς ο Φρόιντ δεν ξέρω τι θάλεγε για τις παγκάλιες εμμονές,αλλά ολο και μου περνάει απο το μυαλό πως ο κ.αντιπρόεδρος διακατέχεται απο το σύνδρομο αυτων που ''περνούν απέναντι'' και νιωθουν την αναγκη να αποδεικνύουν οτι απαρνήθηκαν αυτο που ηταν στα νιάτα τους [υπηρξε κομμουνιστης κάποτε]

Έτσι γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως, για να πείσουν ότι δεν θα υποτροπιάσουν. Δεν είναι ο πρώτος, ο αλήστου μνήμης Γεωργαλάς άνοιξε το δρόμο , ποιος ξέρει ποιο θα είναι το τέρμα του παγκαλικού κατήφορου, αν έχει τέρμα. ......



Στις αμετροέπειες ας θυμηθουμε τον χαρακτηρισμό της Γερμανίας ''γιγαντας με μυαλό νάνου''[1993]για τον οποιο εκανε δημοσια αυτοκριτική κατόπιν εντολης του Α.Παπανδρεου?

Μετα τις εμπρηστικές δηλώσεις κατα του ΚΚΕ , και οχι μόνο,και του γενικότερου υποφώσκοντος αντικομμουνισμού, δεν βρεθηκε κανεις κυβερνητικος να τον συμμαζέψει.

Ισως γιατί ειναι ολοι ευθυγραμμισμένοι στην ταπεινωτικη γραμμή ''σφάξε με αγά μου να αγιάσω''







11/7/10

η δυναμική και η προοπτική της Αριστεράς εξαρτάται απο τη νέα γενιά-Α.Αλαβάνος συνέντευξη






συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου στην ΕΠΟΧΗ 11/7/2010
Τη συνέντευξη πήρε
ο Πάνος Λάμπρου
----------------------------------------
Διανύουμε μια δύσκολη περίοδο στην Ελλάδα και την Ευρώπη λόγω της οικονομικής κρίσης. Αναρωτιέμαι, όμως, γιατί ενώ οι επιπτώσεις είναι τόσο επώδυνες για τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους νέους, οι αντιστάσεις δεν είναι οι αναμενόμενες; Είναι θέμα αδυναμίας των συνδικάτων, της αριστεράς;

Έχουμε μια κρίση με πλανητικές διαστάσεις, μια κρίση οξύτατη, ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Αυτή η κρίση έχει φέρει σε μεγάλο βαθμό σε μια χαοτική, αλλοπρόσαλλη και αντιφατική συμπεριφορά την ίδια την ηγεσία της Ευρώπης. Δεν είναι παράλογο να σαστίζει ο κόσμος, να νιώθει αμήχανα. Δημιουργείται η αίσθηση ότι όλα αυτά είναι πάνω από τις δυνάμεις μας, πάνω από τους αγώνες μας, πάνω από την ψήφο μας. Είναι μοιραία. Είναι το μικρότερο κακό. Είναι η θεία τιμωρία για τις αμαρτίες μας.


Ή ότι ο αντίπαλος είναι πολύ πιο ισχυρός από μας...

Όχι, ο αντίπαλος δεν είναι ούτε φαίνεται τόσο ισχυρός. Όταν, όμως, ο αντίπαλος είναι πιο αδύναμος και άρα απρόβλεπτος και επιθετικός μπορεί να ακινητοποιεί τον άλλο. Ένας λόγος είναι ο ρόλος των ΜΜΕ. Ποτέ ίσως τα κεντρικά ΜΜΕ δεν τα έχουμε δει να λειτουργούν σε τέτοιο βαθμό, ως ανθυπασπιστές και λοχίες του συστήματος. Ένας άλλος λόγος είναι η απουσία ενός πολιτικού λόγου, που θα μπορούσε να επιταχύνει τη μετάβαση από το σάστισμα, τον φόβο και την οργή σε μια αγωνιστική κατεύθυνση θετικής προοπτικής και ελπίδας.

Οι αδυναμίες της Αριστεράς

Αναφέρεσαι στην αριστερά;

Η μεγάλη απούσα. Τη στιγμή που την καλεί με αγωνία η ιστορία.
Θεωρητικά είναι ευνοϊκό πεδίο για την αριστερά. Δικαιώνεται σε όσα έλεγε για τη νεοφιλελεύθερη επιλογή και το καπιταλιστικό σύστημα. Γιατί η αριστερά σε ευρωπαϊκό επίπεδο δείχνει αυτή την αδυναμία; Δεν έχει αναρρώσει από τα τραύματα της ιστορικής της κρίσης;

Ίσα – ίσα, η ιστορική κρίση της θα έπρεπε να είναι εφόδιο, ώστε αυτή η δύναμη ανατροπής να γίνει δύναμη ανατροπής του εαυτού της, του τρόπου που σκέφτεται, που δρα. Έχουν περάσει δύο δεκαετίες από την κατάρρευση του ’90. Την ώρα που καίγεται ολόκληρο το χωριό, μεγάλο μέρος της αριστεράς ασχολείται με τα έπιπλα στο σαλόνι. Το μεγάλο ζητούμενο δεν είναι να ενισχύσει απλώς την κοινοβουλευτική της παρουσία, να στηρίξει απλώς τους αγώνες. Κυρίως είναι να συγκροτήσει έναν εναλλακτικό πόλο με δυναμισμό, αυτοπεποίθηση, γνώση, έμπνευση που θα σαρώσει το ευτελισμένο πολιτικό σύστημα, θα οδηγήσει σε μια νέα κοινωνική πλειοψηφία ικανή να στηρίζει ριζοσπαστικές πολιτικές λύσεις. Η αριστερά νιώθει φόβο ως προς αυτό. Έχει συνηθίσει στην ασφάλεια και τη θαλπωρή του συστήματος. Ειδικά μετά τον εμφύλιο δυσκολεύεται να πιστέψει ότι είναι εφικτή μια τέτοια εξέλιξη.


Άρα λες ότι η αριστερά αισθάνεται στην “καμπούρα” της την ιστορική ήττα.

Δεν υπάρχει δικαιολογία. Θυμάσαι με πόσο μεγάλη διστακτικότητα ή και εχθρότητα αντιμετωπίστηκαν και εντός του ΣΥΡΙΖΑ σκέψεις που είχαν πρωτοδιατυπωθεί για την Ελλάδα ως «αδύναμο κρίκο» ή για μια «νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία»; Σκέψεις που σε κάνουν να υπερβείς το όριο μιας αριστεράς κινηματικής, περιθωριακής όμως μέσα στα πλαίσια του συστήματος, και σε φέρνουν στο κέντρο της πολιτικής ζωής.


Τι αντιλαμβάνεται ο κόσμος για την αριστερά; Ότι δεν είναι δίπλα του ή ότι δεν έχει διατυπώσει μια πρόταση διεξόδου;

Ασφαλώς έχουμε σοβαρά ελλείμματα στις προτάσεις μας. Είναι όμως χίλιες φορές πιο αξιόπιστες από τα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου που δεν έχει απολύτως τίποτε και παπαγαλίζει αυτά που αποφασίζουν η Μέρκελ κι ο Στροσκάν. Η έλλειψη πρότασης είναι η εύκολη ερμηνεία, η δικαιολογία. Αυτό που χρειάζεται η κοινωνία είναι ένα αξιόπιστο πόλο, να πιστέψει, να ξαναβρεί το θάρρος, να ελπίζει. Τι χαρακτηρισμό χρησιμοποιούν για την αριστερά σήμερα; «Απαξίωση». Η αριστερά εμφανίζεται να στερείται τη διαφορετικότητα από τους άδειους κώδικες του συστήματος, το αξιακό και πολιτικό φορτίο, που θα μπορούσε να ηλεκτρίσει μια απαισιόδοξη κοινωνία. Επομένως, είναι κυρίως, κρίση εμπιστοσύνης.


Ναι, αλλά ψάχνω και εγώ, και φαντάζομαι όλοι μας, πού οφείλεται αυτό;

Αυτό που δεν μπορεί να κάνει σήμερα η αριστερά, το έκανε. Το έκανε πριν δύο, τρία χρόνια με το άρθρο 16. Κέρδισε την εμπιστοσύνη. Λέγαμε -μπορεί να είχε μια δόση υπερβολής- ότι ήμασταν «η» αντιπολίτευση. Είμασταν στο κέντρο των πολιτικών εξελίξεων. Όπου πήγαινε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, τον κερνούσαν.

Μήπως, όμως, έγινε αυτό δυνατό γιατί ήταν ένα επιμέρους θέμα, ενώ σήμερα το ζήτημα είναι συνολικό και απίστευτα περίπλοκο;

Πολύ περισσότερο λοιπόν, αφού πια πρόκειται για ένα καθολικό θέμα, σήμερα είναι η ώρα της αριστεράς. Δεν είναι ότι οι αντίπαλοί μας έχουν μεγάλη δύναμη. Μεγάλες είναι οι παγίδες μέσα στην ίδια την αριστερά.

Πώς η αριστερά θα παίξει τον ιστορικό της ρόλο; Γιατί φαντάζομαι ότι θα συμφωνήσεις ότι δεν είναι δυνατόν να διαδραματίσει ένα τέτοιο ρόλο μέσα από τις στάχτες της.

Θυμάσαι το φιλμ του Βάιντα «Στάχτες και διαμάντια»; Η αριστερά πρέπει να κάνει στάχτη τα στερεότυπά της, τις ισορροπίες, τις ίντριγκες, τις γελοίες και αναποτελεσματικές επικοινωνιακές λογικές, τον καριερισμό, τον νεοπλουτισμό. Και δεν αρκεί ένα εργαλειακό πρόγραμμα αλλαγής. Χρειάζεται μια ριζικά διαφορετική κοσμοαντίληψη, όπου η οικολογία, η παιδεία, η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα θα συγκρούεται μετωπικά με τις βιτρίνες και τα κυβικά της Ελλάδας της οικογένειας Παπανδρέου και Καραμανλή. Όπου θα γίνεται αδυσώπητη μάχη για να ανατραπούν οι καπιταλιστικές αξίες μέσα στη ψυχή του εργαζόμενου.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κοινό μας σπίτι δεν πάει καλά. Τι μπορεί να γίνει για να αλλάξει αυτή η εικόνα;

Είναι κάτι περισσότερο από το “δεν πάει καλά”. Η Γραμματεία είναι σα μηχάνημα για «τεστ κόπωσης». Μπαίνει κάτι καινούριο και βγαίνει παλιό. Να σου πω ένα παράδειγμα. Η κάρτα μέλους. Έπρεπε να έχει γίνει εδώ και δύο χρόνια. Αισθάνομαι και προσωπικά ευθύνη που δεν το είχα αντιληφθεί εκείνη την εποχή. Μετά τόσα παζάρια για την αποδοχή της, χάνει όλους τους χυμούς της αυτή η καινοτομία. Το Σύμφωνο Σταθερότητας, το δημοψήφισμα, το να φύγει αυτή η κυβέρνηση, είναι ιδέες που αν τις αγκαλιάζαμε γρήγορα θα είχαν μεγάλη δυναμική. Το αποτέλεσμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ βαθμιαία να εκτοπίζεται. Ως κινηματική δύναμη, από το ΚΚΕ. Ως καταλύτης συνεργασιών, από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Ως θερμοκήπιο αξιών, από τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Ως πηγή πολιτικών πρωτοβουλιών, από κανένα.

Υπάρχει ένας κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι αυτός που έχει δώσει και μια και δύο ευκαιρίες στο εγχείρημα, που εκδηλώνει σήμερα την αγωνία του. Αυτός ο κόσμος λέει -και αυτό αφορά και εσένα- γιατί δεν κάθεστε όλοι μαζί σε ένα τραπέζι να συζητήσετε, να λύσετε το πρόβλημα; Μα είναι τόσο μεγάλες οι διαφορές; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ που ζητάει την ενότητά του.

Είναι λογικό αυτό που λες. Αν κάτσουμε όμως όλοι μαζί σε ένα τραπέζι και έχουμε το κυριακάτικο ψητό που μοσχομυρίζει και αποφασίσουμε να το φάμε την επόμενη Πέμπτη, όλοι θα πάμε στο νοσοκομείο με γαστρεντερίτιδα. Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα.


Χρόνια τώρα πολλοί -εκτός Συνασπισμού- έλεγαν ότι υπάρχουν παραλυτικές ισορροπίες, λόγω των πολλών “βέτο” που έθεταν τα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Στο συνέδριο, όμως, ο Συνασπισμός με πολύ μεγάλη πλειοψηφία, απάντησε υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στο δίλημμα που έθετε η Α.Π. Υπήρξε ρήξη. Ο Συνασπισμός μάτωσε. Δεν αλλάζουν τα δεδομένα;

Έχω μεγάλη απόσταση από τις απόψεις της Α.Π. Θυμάμαι, όμως, ότι σε ακραίες στιγμές, όταν οι απόψεις πολώνονταν -ο Δεκέμβρης- ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να κρατήσει τη συνοχή του. Το θέμα δεν είναι να βρούμε μια αριστερά που όλοι σε όλα θα συμφωνούμε, αλλά να έχουμε ένα ζωντανό πλαίσιο συνύπαρξης μέσα στη διαφορετικότητα, το οποίο θα έχει ριζοσπαστισμό, θα είναι αιχμηρό, τολμηρό, «ακροαριστερό» κατά διάφορους σχολιαστές, αλλά θα μπορεί να κρατάει την πολυχρωμία. Το γεγονός της απομάκρυνσης της Α.Π., για κάποιους μπορεί να είναι στοιχείο προόδου. Για μένα είναι στοιχείο κρίσης.


Όταν λέω όλοι σε ένα τραπέζι, εννοώ όλοι.

Όλοι, αλλά συνήθως βγαίνουν κείμενα υψηλής τεχνικής στην απροσδιοριστία. Αν με ρώταγες τι χρώμα βλέπεις για τον ΣΥΡΙΖΑ, θα σου έλεγα κόκκινο και μαύρο. Κόκκινο ως επαναστατική δύναμη, μαύρο ως δύναμη αντίστασης. Σήμερα το χρώμα γίνεται γκρι.

Οι διαφορές είναι τόσο μεγάλες που να δημιουργούν γκρι χρώμα;

Πολύ μεγάλες, όχι όμως ως διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις. Οι διαφορές είναι ανάμεσα στη πολιτική από τη μια και στην απολίτικη διαχείριση και επικοινωνία.

Φαντάζομαι ότι αναφέρεσαι στον Συνασπισμό. Εντούτοις, υπάρχει ένας κόσμος, που εσύ τον ξέρεις καλύτερα από μένα γιατί ήσουν πρόεδρος αυτού του κόμματος, που είναι πολύ ριζοσπαστικός, που λέει τα ίδια πράγματα με όλους μας, που δρα. Αναφέρομαι στη νεότερη γενιά, σε στελέχη που είναι μέσα στους ταξικούς αγώνες, στα κινήματα, στο άρθρο 16, στον Δεκέμβρη... Πώς αντιμετωπίζεις το ζήτημα της σύνθεσης και της ανασύνθεσης με όλο αυτό τον κόσμο, που φαντάζομαι ότι δεν τον ακυρώνεις;

Προφανώς δεν τον ακυρώνω, ούτε όλη την ηγεσία. Εκτιμώ πολύ τις προσπάθειες του Π. Λαφαζάνη στη Βουλή. Είπες, όμως, μια λέξη κλειδί: νέοι άνθρωποι.
Το πρώτο κριτήριο που είχα και θα έχω για τη δυναμική και την προοπτική της αριστεράς, είναι η σχέση της με τη νέα γενιά. Με το 16 και τον Δεκέμβρη, ακολουθήσαμε μια πορεία που μας έφερε σε μια εκρηκτική επαφή με τη νεολαία ως συλλογικότητα μέσα σε όλη την κοινωνία. Για ποιο λόγο τα πιο ευαίσθητα, πρωτοποριακά, ριζοσπαστικά, έτοιμα για ρίσκο στοιχεία της, ελκύονται από τον αντιεξουσιαστικό χώρο;
Η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με την νέα γενιά είναι σε ασύλληπτη υποχώρηση. Έχουμε συνολικά δείξει αδυναμία να δημιουργήσουμε ένα πλαίσιο, που να χωρά όχι μόνο τα ρεύματα της αριστεράς, αλλά και την κοινωνία. Αυτό είναι το κρίσιμο και όχι να κάτσουμε σε ένα τραπέζι. Γι’ αυτό και αν με ρωτήσεις τι θα ήθελα: μια πλήρη συναίνεση με όλα ανεξαίρετα τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή με λιγότερους από τους μισούς που θα ζωντάνευαν τη σχέση πάθους με τη νέα γενιά, θα επέλεγα το δεύτερο. Χωρίς ταλάντευση.

Για την πολιτική συμμαχιών

Το κρίσιμο, βέβαια, είναι πώς θα συνδυάσεις την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ με τον αναγκαίο ριζοσπαστισμό.

Έχεις απόλυτο δίκιο και είναι ένα συνεχές δίλημμα για μένα. Φοβάμαι ότι έχουμε φθάσει πια στο σημείο που η ριζοσπαστική δράση καθηλώνεται πλήρως στην απολυτοποίηση μιας ενότητας κορυφών. Τι πρέπει να γίνει επειγόντως; Η δημοκρατική αναδιοργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ με τα μέλη του πλέον σε κεντρικό ρόλο. Και η πολιτική αναγέννηση του ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε μια ευρεία συσπείρωση αλλαγής. Η αριστερά δεν μπορεί πια μόνη της.


Για ποιες δυνάμεις μιλάς;

Υπάρχουν δυσκολίες, γιατί δεν είναι δυνατή πάντοτε η συνεργασία με κάποιους φορείς, είναι αναγκαία όμως η προσέγγιση με τον κοινωνικό τους χώρο. Πρώτα από όλα με πρωτοποριακές και ασυμβίβαστες δυνάμεις της νέας γενιάς που σήμερα προσανατολίζονται προς αντιεξουσιαστικές κινήσεις. Δεν εννοώ να μπούμε σε ανταγωνισμό. Εκτιμώ πολύ την σαφή διαφοροποίηση των περισσοτέρων από την τυφλή βία, όπως εκδηλώθηκε στην Marfin.
 Εννοώ να γίνουμε μια δύναμη που θα εκφράζει μια ανατρεπτική στάση απέναντι στο σύστημα όχι μόνο με πολιτικά σχέδια επί χάρτου, αλλά και φιλοσοφικά, αξιολογικά, αισθητικά, ηθικά. Επίσης, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά.
Ο κόσμος που ακολουθεί το ΚΚΕ, χωρίς να έχω καμιά ψευδαίσθηση για τη στάση της ηγεσίας του. Όχι όμως μόνο η ιστορική αριστερά. Μεγάλο τμήμα του ΠΑΣΟΚ. Όχι τα στελέχη αλλά όσοι κρατούν κάτι από τις ιδρυτικές τους θέσεις για κοινωνική απελευθέρωση. Κι όλο εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας, ανεξάρτητα από κομματική προέλευση - όπως έχει πει ο Κ. Βεργόπουλος- που υπερασπίζεται τα δίκαιά του. Ένας ασύλληπτα ευρύς χώρος.

Οι μετωπικές κινήσεις,
η αυτοδιοίκηση

Πώς είδες την πρωτοβουλία για κοινή δράση που πήραν οι “65”;

Είναι σε θετική κατεύθυνση. Είναι ένα από τα βέλη. Η προσπάθεια να ανοίξει ένας διάλογος και κοινή δράση στην ιστορική αριστερά όχι από τα πάνω, είναι συμβολή. Όλα αυτά είναι βέλη. Το δόρυ όμως αφορά στη νεολαία.


Πολλά βέλη, αλλά κάποια στιγμή τα βέλη πρέπει να συναντηθούν.

Έχεις απόλυτο δίκιο. Ας πάρουμε όλοι πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση. Η πρωτοβουλία που πήρε η ΚΟΕ να συναντηθεί με άλλες οργανώσεις σε ηγετικό επίπεδο. Οι προσπάθειες που κάνουν εφημερίδες της αριστεράς, όπως η δική σας, για διάλογο.
 Ή η προσπάθεια που κάνει το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής. Ποιο είναι το κομβικό σημείο που μπορεί να συγκλίνουν όλες αυτές οι προσπάθειες; Οι περιφερειακές εκλογές. Δίνεται μια μεγάλη δυνατότητα να μπουν οι βάσεις για την πλήρη ανατροπή του πολιτικού σκηνικού στη χώρα. Γιατί ο κόσμος που είναι θυμωμένος θα εκφραστεί. Μπορεί να εκφραστεί με αποχή. Θα είναι μια ήττα για μας. Μπορεί, όμως, να εκφραστεί με μια πολιτική επιλογή, που είναι ενάντια στο ΔΝΤ, την Ε.Ε., την κυβέρνηση Παπανδρέου. Στρατηγικός χώρος θα είναι η Περιφέρεια Αττικής. Έρχεται μια μεγάλη στιγμή που μπορούμε να καλύψουμε όλο το χαμένο έδαφος.


Ναι, αλλά αν είναι τόσο κρίσιμες, όπως λες, οι μάχες, δεν είναι απαραίτητη η συνεννόηση όλων των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ;

Εννοείται . Πέντε μέλη της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ που πρόσκεινται στο Μέτωπο και δεν είναι οι μόνες έχουν θέσει αυτή τη λογική: Όχι κομματικοί υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι βιασύνη. Πολλαπλές διεργασίες συσπείρωσης. Άνοιγμα στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ. Άνοιγμα στην κοινωνία που θέλει δουλειά και συντάξεις. Ανοιχτή συζήτηση, όχι κόλπα πια. Συμμετοχή των μελών.

Δώσε ένα στίγμα μιας υποψηφιότητας;
Προηγούνται οι προϋποθέσεις που ανέφερα.

Ούτε εγώ σε ρωτώ για όνομα, αλλά για τη φιλοσοφία, για στίγμα. Τι να είναι; Ευρύτερη προσωπικότητα;

Και ο επικεφαλής, και η ομάδα, και το εγχείρημα να σηματοδοτούν την καταγγελία του σημερινού πολιτικού σκηνικού και την ανατολή ενός καινούριου που είναι και ανατρεπτικό και ρεαλιστικό και ελκυστικό. Υπάρχει χρόνος μέχρι τα μέσα του φθινοπώρου. Η γη είναι εύφορη για να ρίξουμε τους σπόρους μας.


Το μέτωπο ανατροπής
και αλληλεγγύης

Υπάρχει ένας διάλογος μέσα από την “Εποχή” και το “Δρόμο”, για μια σειρά θέματα, αλλά και για το Μέτωπο Α.Α. Προσωπικά δεν έχω κατανοήσει τι είναι αυτό το Μέτωπο και η ερώτησή μου δεν είναι ρητορική. Είναι ένα ρεύμα εντός του ΣΥΡΙΖΑ; Ή είναι ένα σχήμα εκτός ΣΥΡΙΖΑ, που απλώς μετέχουν δυνάμεις που ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ;

Το Μέτωπο είναι αυτό που λέει. Είναι φορέας της ιδέας για τη μετωπική δράση της αριστεράς. Οι περισσότερες δυνάμεις είναι από τον ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν και άλλες που δεν είναι. Δεν είναι μεγάλο. Έχει όμως μεγάλα όνειρα.

Είναι και εντός και εκτός;

Θέλω να είμαι ειλικρινής και σαφής. Οι σκέψεις μας δεν διαμορφώνονται με πρώτο κριτήριο το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτού του είδους ο κομματικός κομφορμισμός ανταποκρίνεται σε ένα πολιτικό σύστημα που έχει εξαντληθεί και έχει αιχμαλωτίσει με δραματικό τρόπο την αριστερά. Το πρώτο κριτήριο για μας να μη χαθεί η σημερινή μεγάλη ευκαιρία για την αριστερά που παρέχει πάλι η ιστορία. Από εκεί και πέρα το ζητούμενο δεν είναι να είναι το Μέτωπο στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ στο Μέτωπο. Όχι βέβαια στη μικρή οργανωτική συσπείρωση που έχουμε, αλλά στην υλοποίηση μιας μεγάλης πρωτοβουλίας εμπνευσμένης από μετωπικές δράσεις άλλων εποχών και άλλων καταστάσεων, όπως με το ΕΑΜ, όταν η αριστερά άνοιγε άφοβη τα φτερά της.

Δεν είναι, όμως, εύλογο, αυτό που διατυπώνεται από πολλές πλευρές, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να έχει ένα δημόσιο λόγο, που να αγγίζει όλες τις δυνάμεις του; Να μην είναι δηλαδή μια απλή εκλογική συμμαχία;

Εννοείται. Αλλά καταρχήν πρέπει να έχει δημόσιο λόγο. Ο ΣΥΡΙΖΑ το δημόσιο λόγο του τον εκφράζει μέσα από τη Βουλή. Τι αποτέλεσμα έχει ο λόγος του ΣΥΡΙΖΑ που μεταφέρεται τηλεοπτικά σε όλη την κοινωνία; Το Μέτωπο προσπαθεί να εμφυσήσει ένα πολιτικό πλαίσιο και στον ΣΥΡΙΖΑ. Λέγεται ότι υπάρχουν δύο ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Μακάρι να υπήρχαν δύο. Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα σχέδιο – και δεν περιορίζομαι εδώ στα μέλη του Μετώπου -και μια απολίτικη διαχείριση που βάζει τη σφραγίδα της. Αν η πολιτική επιστρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ, ανοίγει ένας μεγάλος δρόμος μπροστά μας.

Ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ;

Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει η τελευταία αλλά μεγάλη ακόμα ελπίδα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η στιγμή της αριστεράς.

Η κυβέρνηση δεν έχει καρδιά

Σε συνέντευξη που έδωσε ο πρωθυπουργός είπε ότι τώρα πια με την κρίση πείθεται ακόμα περισσότερο για τις αξίες των σοσιαλιστικών ιδεών. Πώς το άκουσες;

Ευτυχώς δεν τις άκουσα ή δυστυχώς δεν τις άκουσα. Τι να κάνεις; Να βάλεις τα γέλια ή τα κλάματα; Έχουμε μια κυβέρνηση, η οποία δεν έχει μυαλό. Διαχειρίστηκε, ως δύναμη του συστήματος, με τον πιο ανόητο τρόπο την κρίση, που βρέθηκε μπροστά της. Είναι και μια κυβέρνηση που δεν έχει καρδιά. Αν εσύ ήσουν υπουργός και σου έλεγαν να υπογράψεις την κατάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, δεν θα το έκανες. Θα υπέβαλες παραίτηση. Εσύ έκανες άλλη επιλογή. Είπες ότι εγώ θα πάω στις φυλακές σε αυτούς που θέλω να συμπαρασταθώ. Δεν έχει καρδιά. Δεν αισθάνεται ούτε τον νέο ούτε τον γέρο. Είναι αυτό που λένε «αλεξιθυμική». Πρέπει να καταρρεύσει. Πρέπει να φύγει γρήγορα. Πρέπει να έχει έτοιμο το ελικόπτερο του Παπανδρέου.

Κάποιος είπε ότι αυτή η γραμμή είναι δεξιά, γιατί ανοίγει το δρόμο στη Ν.Δ. Άρα;

Πιστεύεις εσύ στην αριστερά; Πιστεύεις. Και είσαι από τους ανθρώπους, που πιστεύουν με ένα ρομαντικό τρόπο. Δεν μπορούμε να αντιπαρατεθούμε στον Σαμαρά; Δεν μπορέσαμε να αντιπαρατεθούμε στο ΠΑΣΟΚ όταν ήταν αντιπολίτευση; Τότε ήταν μάλιστα πιο δύσκολο. Πρέπει να την πατήσουμε σαν την Ουγγαρία; Πρέπει να είναι η ακροδεξιά και η σκληρή δεξιά, οι οποίες θα θριαμβεύσουν πάνω στα συντρίμμια που θα αφήσει στην κοινωνία το ΔΝΤ; Μπορεί η αριστερά.
 Ο χρόνος έχει εξαιρετική πυκνότητα σε αυτές τις εποχές. Άρα, μπορούμε, φτάνει να σπάσουμε τα παραλυτικά στερεότυπα, να βγούμε από τον μικρόκοσμό, να χαθούμε μέσα στην κοινωνία που στενάζει. Μπορούμε.
Μπορεί η αριστερά να οδηγήσει σε μια ριζοσπαστική εναλλακτική λύση. Και από αυτή τη χώρα  σύμβολο να στείλουμε μήνυμα ελπίδας και νίκης στα εργατικά κινήματα σε όλη την Ευρώπη.

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ




Η πρωτοβουλία για τη συγκρότηση αριστερού βήματος διαλόγου και κοινής δράσης θα έχει την πρώτη, ανοιχτή συνάντησή της την ερχόμενη Δευτέρα, 12 Ιουλίου, στις 7.30 μ.μ. στα γραφεία του συλλόγου Εργαζομένων Τράπεζας της Ελλάδος (Σίνα 16, πρώτος όροφος).
Ανακοινώθηκε επίσης ότι η πρωτοβουλία θα επιδιώξει συναντήσεις με τις ηγεσίες όλων των αριστερών δυνάμεων και ότι θα οργανώσει διάσκεψη με συμμετοχή Ελλήνων και ξένων διανοητών και ακτιβιστών, με αφορμή την άφιξη κλιμακίου του ΔΝΤ στην Ελλάδα, στα μέσα Σεπτεμβρίου.

δελτίο τύπου για την πρωτη συνάντηση

Τη συγκρότηση αριστερού βήματος διαλόγου και κοινής δράσης ανακοίνωσαν, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, προσωπικότητας της πνευματικής, καλλιτεχνικής και αυτοδιοικητικής Αριστεράς.

Τη συνέντυξη Τύπου παραχώρησαν οι Γιώργος Μανιάτης, καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών, Ευτύχης Μπιτσάκης, ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Χρήστος Κορτζίδης, δήμαρχος Ελληνικού, Γρηγόρης Καλομοίρης, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός και Γιάννης Κιμπουρόπουλος, δημοσιογράφος.


Οι οργανωτές της πρωτοβουλίας παρουσίασαν έκκληση την οποία υπογράφουν 75 προσωπικότητες για κοινή δράση όλων των κομμάτων και οργανώσεων του αριστερού χώρου με στόχο τη διαμόρφωση του ευρύτερου δυνατού ρεύματος ανατροπής του μνημονίου κυβέρνησης- ΔΝΤ- Ε.Ε.


Στη συνέντευξη Τύπου παραβρέθηκαν, μεταξύ άλλων, οι Παναγιώτης Λαφαζάνης, Δημήτρης Δεσύλλας, Νίκος Βούτσης, Κώστας Βεργόπουλος, Δήμος Τσακνιάς, Χρήστος Μπίστης, καθώς και δεκάδες συνδικαλιστές και και ακτιβιστές, με αναφορές στο σύνολο των αριστερών δυνάμεων (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοινοβουλευτική Αριστερά).

Ο Γιώργος Μανιάτης τόνισε ότι «δεν επιδιώκεται μια μηχανιστική ενότητα της Αριστεράς, καθώς οι ιδεολογικές διαφορές είναι δεδομένες και σεβαστές. Ζητούμενο είναι η ενότητα στη δράση, προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, για την ανατροπή του μνημονίου». Ο ομιλητής καυτηρίασε το «αντικομμουνιστικό αμόκ του κ. Πάγκαλου» ως «οιωνό αυταρχικής εκτροπής».



Από την πλευρά του, ο Ευτύχης Μπιτσάκης τόνισε ότι απαιτείται η επεξεργασία συγκεκριμένης, εναλλακτικής πρότασης στην κρίση, πέραν της γενικής συνθηματολογίας. «Είναι εύκολο να φτιάχνεις ιδεολογικούς κόσμους και να ζεις μέσα σ’αυτούς μόνος σου, διακηρύσσοντας το αλάθητο», είπε. «Το δύσκολο είναι να αναμετρηθείς με τις αγωνίες, τις αναζητήσεις και τις αυταπάτες των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων».


Στη συνέχεια, ο Χρήστος Κορτζίδης αναφέρθηκε στις εμπειρίες από τη συσπείρωση της Αριστεράς και ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων στην περιοχή του και καυτηρίασε τον «Καλλικράτη» ως αντιδραστική μεταρρύθμιση, που προοιωνίζεται μαζικές απολύσεις και μεταφορά μέρους των δαπανών υγείας, καθαριότητας κλπ στους ώμους των δημοτών.

Την ανάγκη να προωθήσει η Αριστερά «ένα έκτακτο ανορθωτικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση σε αντίθεση με τη λογική των αγορών, που κυριαρχεί σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης» τόνισε ο Γρηγόρης Καλομοίρης. Ο ομιλητής υπερασπίστηκε την ανάγκη «μιας ευρείας κοινωνικής συμμαχίας για την ανατροπή του μνημονίου» και «της κοινής δράσης μιας μεγάλης, συσπειρωμένης Αριστεράς» για τα δικαιώματα της εργασίας, τις δημοκρατικές ελευθερίες και το περιβάλλον. Τέλος, ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος σημείωσε την ανάγκη ενός «μόνιμου φόρουμ ανταλλαγής απόψεων και αλληλεγγύης», εκτιμώντας ότι «η μεγιστοποίηση υπαρκτών διαφορών είναι ένας από τους λόγους που η κοινωνική αντίδραση στα μέτρα δεν ανταποκρίνεται στην κρισιμότητα των στιγμών».
Αθήνα, Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΑ ''ΠΑΙΔΙΑ''!

LinkWithin

http://pentanostimi.blogspot.com/2009/10/blog-post_11.html
Oι ανόητοι θεωρουν οτι το να αστειεύεσαι

σημαίνει πως δεν εισαι σοβαρός

κι οτι ενα παιχνίδι με τις λέξεις δεν αποτελει απάντηση

paul valery

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

ΔΑΝΑΗ -ΑΣ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ

ΑΛΛΗ ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΔΑΝΑΗ -ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΜΟΝΑΔΙΚΟ--LOU REED-PETE TAOUSEND-PALE BLUE EYES