17/11/14

Θραύσματα μνήμης - Πολυτεχνείο 1973


Σαράντα ένα χρόνια πίσω. Διπλή η ατόφια συγκίνηση. Νιάτα+αγώνας. Περηφάνια ,''ήμουν κι εγώ εκεί''.



Όχι τυχαία. Συνειδητά μπήκα και συνειδητά έμεινα μέσα. Όχι ασφαλώς με την επίγνωση του επερχόμενου που ωστόσο ψυχανεμιζόμουνα...[Η αίσθηση ότι μπορεί και να μας σκοτώσουν εδω μέσα ,αλλά θα μείνω.]



Η παρέα από διάφορα συλλογικά της εποχής [πχ σύλλογος Αρκάδων φοιτητών] παράνομες οργανώσεις αλλά και φίλοι ανήσυχοι, μεμονωμένοι .







Γράφουμε συνθήματα αυτοσχέδια σε χαρτιά και τα μοιράζουμε μέσα από τα κάγκελα.







Κάποια στιγμή εκεί στα κάγκελα στην πλευρά της Πατησίων ένας άγνωστος μου δίνει πενήντα χιλιάδες δραχμές [!] και εξαφανίζεται.Για να ενισχύσει τα παιδιά του Πολυτεχνείου.Τα παραδίνω στη Συντονιστική.







Γυναίκες μας περνάνε μέσα απο τα κάγκελα σάντουιτς και φρούτα.Κλαίνε.







Ξαφνικά σαν να ξύπνησε ενας κόσμος που απλώς ανεχόταν τη δικτατορία.




 Μπροστά στο τανκ , η φυγή , ο τρόμος, η αγωνία για το διπλανό, φωνές, ποδοβολητό.Αίμα.




Μετά το μακελειό , η μητέρα μιας συμφοιτήτριας απο την επαρχία της τηλεφωνεί με ανησυχία πώς είναι, τι γίνεται στην Αθήνα. Με δάκρυα της λέει πως , ενα της κομμάτι ευχόταν να μην είναι στο Πολυτεχνείο, και ενα άλλο της κομμάτι ευχόταν το αντίθετο....







Η δική μου μητέρα με έψαχνε στο νεκροτομείο γιατί είχα συλληφθεί και δεν ήξερε πού είμαι.







Τέτοιες μέρες επί 41 χρόνια ένας κόμπος στο λαιμό.



Μια ολοζώντανη μνήμη . Ναι τίποτα δεν πάει χαμένο ... 
Τα 41 χρόνια που πέρασαν απο την εξέγερση φέρνουν και ξαναφέρνουν πεισματικά στο προσκήνιο την κραυγή της αντίστασης σε ο,τι απαξιώνει τον άνθρωπο και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια και τη ζωή του .

Ξανά , Ψωμί -Παιδεία-Ελευθερία.
 --------------------------------------------

 στον Θανάση, τον Τάσο, την Αννα, τον Κώστα, την Ιωάννα, τη Μάχη, το Δημήτρη και ολα ''τα παιδιά'' που είμασταν μαζί σε αυτή την ''έφοδο στον ουρανό''.
















Η εποχή των σπηλαίων


 Κλείτος Κύρου

Ξαφνικά διαπιστώνεις πως απόμεινες μόνος
Απαριθμείς τους φίλους σου πόσοι πεθάναν
Πόσοι αποτραβηγμένοι στα σπίτια τους άλλοι
Χαμένοι στην καθημερινή τύρβη πιασμένοι
Στη μέγκενη σηκώνουν τα χέρια νιώθεις πια
Την ανάγκη να ξαναπροσφύγεις στην ποίηση
Που απαρνήθηκες πριν τόσα χρόνια να σε δονήσει
Πάλι το γνώριμο σπαρτάρισμα των λέξεων μέσα
Στο αίμα σου πριν ξεχυθούν για το παιχνίδι
Των συναρμολογήσεων τώρα που βρίσκεσαι
Πάνω κι έξω απ' τα πάθη τώρα που οι πόλεις
Γίνονται κάθε μέρα όλο και πιο απάνθρωπες
Άγρια θηρία κυκλοφορούν στους δρόμους ο αέρας
Σάπιος τρέχεις κυνηγημένος για το σπίτι
Εκεί κλείνεις πόρτες κλείνεις παράθυρα κλείνεις
Τ' αυτιά και το στόμα σου φοράς την προβιά
Και στρώνεσαι όλη νύχτα στο παιχνίδι της μνήμης...

ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΑ ''ΠΑΙΔΙΑ''!

LinkWithin

http://pentanostimi.blogspot.com/2009/10/blog-post_11.html
Oι ανόητοι θεωρουν οτι το να αστειεύεσαι

σημαίνει πως δεν εισαι σοβαρός

κι οτι ενα παιχνίδι με τις λέξεις δεν αποτελει απάντηση

paul valery

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

ΔΑΝΑΗ -ΑΣ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ

ΑΛΛΗ ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΔΑΝΑΗ -ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΜΟΝΑΔΙΚΟ--LOU REED-PETE TAOUSEND-PALE BLUE EYES