20/12/15

Post restant

Εχω αργήσει πολύ
Ποιός το μετράει το πολύ
Η το λίγο ετσι κι αλλοιως
Στάχυ στον κάμπο
Θα κοπεί στην ώρα του

Εχω αργήσει ομως
Εχω στήσει ανθρώπους
Σε προγραμματισμένα
Ραντεβού απο καιρό
Σε μέρη εξαίσια
Αλλά και σε άλλα
Απλά συνηθισμένα

Αργοπόρησα και τώρα
Με παράταιρη βιάση
Με ενα ταμάχι πιεστικό
Σε ποιά συνάντηση να σπεύσω
Ποιά να αγνοήσω ποιά να διαλέξω

''Και τούτο ποιείν κακείνο μη αφιέναι''
- πλην ο βιος βραχύς-
Ωσπου να πεις κίμινο
Ξεγλυστράει σαν πούπουλο
και τούτο
και κείνο






13/12/15

Κλέφτες της νύχτας

Moιρασμένα  άδικα  ακόμη και στο όνειρο
Μικρές χαρές μεγάλες ενοχές κι η μόνιμη Ενοχή
Ας όψεται η κατήχηση και λειτουργική
Μη δεν γίνονται ολα σωστά και οπως πρέπει
Μην άλλο απο τον εαυτό δεν έχεις τιποτα να δώσεις
Τι να σου κάνει και αυτός εξάλλου διαμελισμένος
 Με χρέη παντού και στον ίδιο περισσότερα τα χρωστούμενα
Γύρω πληθαίνουν οι ανάγκες οι φωνές θέλω στήριξε
Τρυπώνουν τελευταία στο μαξιλάρι  επίμονα
Γραπώνονται απο ήσυχα όνειρα τα κάνουν εφιάλτες
 Αποθρασύνονται καθώς βρίσκουν μπόσικα τα περάσματα
Αφύλακτες ρημαγμένες αντοχές ευαισθησίες αχρείαστες
Ηταν λέει μικρό παιδί κι έφτιαχνε κούκλες απο καλαμπόκι
Κι ολο λάθη έκανε κι ολο τα μπέρδευε χέρια με πόδια
Μάτια με στόμα κι ερχόταν η Μητέρα και μάλωνε 
Και ξανά απο την αρχή και ξανά κι ήταν κι άλλοι πολλοί
Αγνωστοι απρόσωποι που κι αυτοί μάλωναν με σιγανή φωνή
Μα της Μητέρας κυρίαρχο το βλέμα να σπάει κόκαλα
Αχ  και να εφτιαχνα την κούκλα σωστά και να μ΄αγκάλιαζε η Μητέρα
Κι οι άγνωστοι να με φίλευαν αγκαλιές και φρέσκο καλαμπόκι
Εστω σ΄ενα όνειρο μικρό καθημερινό να γινόταν κι άλλα πολλά
Να γίνονταν πριν και τα όνειρα  σταματήσουν νάρχονται
Εστω και ως εφιάλτες κλέφτες της νύχτας 




 

12/12/15

Τα πράγματα

 Χ. Λ. Μπόρχες

 Τα πράγματα


«Το μπαστούνι, μια αρμαθιά κλειδιά, κάτι κέρματα,
η απαλή κλειδαριά, κάτι τελευταίες
σημειώσεις που δε θα ξαναδιαβαστούν
τις λίγες μέρες που μου απομένουν, η τράπουλα,
η σκακιέρα, ένα βιβλίο και κάπου στα φύλλα του
η ξεραμένη βιολέτα, ενθύμιο κάποιας βραδιάς
αξέχαστης ασφαλώς αλλά κιόλας ξεχασμένης,
στη δύση ο κόκκινος καθρέφτης πυρπολώντας
ένα δειλινό της φαντασίας. Τόσα και τόσα πράγματα,
ομπρέλες, πίπες, άτλαντες, φλιτζάνια, μπιχλιμπίδια
που δουλεύουν για χάρη μας σαν αμίλητοι σκλάβοι,
τυφλά, και απολύτως βουβά!
Θα επιζήσουν πέρ’ από τη λήθη μας·
δίχως να ξέρουν καν πως έχουμε υπάρξει.»

9/12/15

Προσφυγικές ροές - Αγραφες ζωές

Τη μικρή πικρή του ιστορία
Γράφει με αίμα και δάκρυα
Ο επιζήσας απο τα κύματα
Της άλογης βάρβαρης ροής
Συνήθειο πια κατάντησε
Η μακάβρια καταμέτρηση
Απόντων πνιγμένων
Ημερολόγια πνιγμών σελίδες
Με πηχτό αίμα γραμμένα
Ακατάπαυστα ρέον



Αγραφες και άταφες
Θα μείνουν άλλων οι ζωές
Ποιος να αναζητήσει ποιόν
Σε τούτο το μαρτυρικό φευγιό
Στα πέρατα του κόσμου
Σμήνη πεινώντα και διψώντα
Φτεροκοπάνε πάνω στα τείχη
Ψήνονται στα ηλεκτροφόρα σύνορα
Ξεβράζονται σε ακτές
Καταμετρώνται αμήχανα
Υπολογίζονται με πλάνα
Απορρόφησης και απόρριψης
Ξεδιαλέγονται οσοι γλυτώσουν
Απο του χάρου τα δόντια

Χωρίς τελειωμό ροές
Ανθρώπων που άλλοι ορίζουν
Τις ζωές τους
Με πυξίδα την απληστία
Την ακόρεστη δίψα εξουσίας
Κέρδους και επιρροής
 Απο καταβολής κόσμου
Ανθρώπινες ζωές άγραφες
Παίζονται στα ζάρια


5/12/15

Ο,τι ωρα νομίζετε

Ο,τι ζείς είναι ένα όνειρο
Σκιά του πραγματικού

Καθρέφτης επιθυμιών
Της βαθιάς πρωτόγονης
Φύσης
Tης  παγίδας
Του Πολιτισμού
Και της Ανάγκης
Κυλάει χαράμι ο χρόνος
Οταν δεν είναι δικός σου
Ξένος και δανεικός
Ενας άγνωστος περαστικός
Που στάθηκε
Στην πόρτα σου
Και σε ρώτησε αδιάφορα
Τι ώρα είναι
Και αφελώς τον πήρες σοβαρά
Κι απάντησες ευγενικά
Ο,τι ωρα νομίζετε Κύριε...


Ο μόνος χαμένος χρόνος
Ηταν  εκείνος
Που αποχωρίστηκες
Τη μοναδική σου αλήθεια
Στιγμές που απαρνήθηκες
Ημέρες που δεν δόξασες
Προχωρώντας αντίθετα
Απο τη ροή της ψυχής
Στο όνομα αμφίβολων
Αλλά βολικών ωφελημάτων
Χαμένος χρόνος
Οταν δεν είπες τα πράγματα
Με το όνομά τους
Πονάω,αγαπάω,μισώ
Χαίρομαι,υποφέρω,εκμηδενίζομαι
Χάθηκα, βρέθηκα, είμαι εδω
Ο,τι ωρα νομίζετε Κύριε ...


29/11/15

The lost art of conversation

The lost art of conversation





She pretends she's a movie star
He pretends he's a king
She pretends she's a ballerina
He pretends he can sing.

The lost art of conversation
The lost art of conversation

She pretends she was in England
He pretends he's at home
She pretends she's a renegade
He pretends he's alone

The lost art of conversation
The lost art of conversation

I pretend that you love me
And you pretend that you care
I pretend that I'm happy
You pretend that you're there

The lost art of conversation

19/9/15

Τι σε μέλλει εσένα σκόρπια μου ψυχή






Τι σε μέλλει εσένα σκόρπια μου ψυχή

που εγώ τον πόνο μου έκανα νησί
να σπέρνει ο ήλιος πάνω μου φωτιά
και τ' άστρα μοναξιά
Πεθύμησα ένα σύννεφο
βροχή να πιω κι ουρανό



Θάλασσα ζωή χρόνια περιμένω
πλοίο κουρσεμένο σ' άγονη γραμμή
θάλασσα ζωή με πανιά σχισμένα
και κουπιά σπασμένα πάρε με μαζί



Τι σε μέλλει εσένα άδεια μου καρδιά
κι αν αγαπώ παράξενα παιδιά
που κρύβουν στο φιλί τους προσευχή
της μάνας τους ευχή
Πεθύμησα ένα σύννεφο
βροχή να πιω κι ουρανό



Θάλασσα ζωή χρόνια περιμένω
πλοίο κουρσεμένο σ' άγονη γραμμή
θάλασσα ζωή με πανιά σχισμένα
και κουπιά σπασμένα πάρε με μαζί





14/9/15

Αν είμασταν αρκούδες

Μιλώντας με ενα φίλο διαπιστώσαμε πως έχουμε και μάλιστα και οι δυο στον ίδιο βαθμό το σύνδρομο της ...αρκούδας [δικός μας όρος] ...
 Μόλις άρχίσει να απομακρύνεται το καλοκαίρι, και οι μέρες μικραίνουν , ακόμη κι αν ο ήλιος ακόμα καίει,και κάνουμε μπάνια, και βγαίνουμε βόλτες, η ιδέα πως ολα αυτά σε λίγο, με την εγκαθίδρυση του φθινοπώρου θα τελειώσουν...σφηνώνεται σαν ενοχλητικό καρφί στο νου.
Αχ , λέγαμε, ας είμασταν αρκούδες,που κοιμούνται ολο το σκοτεινό χειμώνα και ξυπνούν την Αγία Άνοιξη. Μια χειμερία νάρκη σε απαλλάσσει απο το να περάσεις απο το μεγαλείο του φωτός σε ολο και πιο μικρές μέρες ,μεγάλες νύχτες και το ζωογόνο φως του βασιλιά Ηλιου να αποδυναμώνεται ολο και πιο πολύ.

Ψάχνοντας έμαθα πως οι αρκούδες προετοιμάζονται για τον χειμερινό ...υπνο πολύ καλά. Φτιάχνουν τη φωλιά τους, μαζεύουν τροφή γιατί, κάπου-κάπου , ξυπνούν , τσιμπάνε κάτι και συνεχίζουν τον ύπνο τους.Φυσικά τα ζώα ο,τι κάνουν το κάνουν με βάση το ένστικτο της αυτοσυντήρησης καθώς το χειμώνα είναι πολύ δύσκολη η εξεύρεση τροφής για αρκούδες, κάστορες,βατράχια και άλλα ζώα.

Εμείς ως άνθρωποι που  επιβιώνουμε με κάθε καιρό τι θα γλυτώναμε σκέφτομαι αν πέφταμε σε χειμερία νάρκη...Οσοι θέλαμε βρε αδελφέ... Το πετρέλαιο για θέρμανση , τις κακοκεφιές λόγω συννεφιάς και σκοτεινιάς, τις ώρες μπροστά στην τηλεόραση ,την ψιλοακινησία εκτος κι αν είσαι του γυμναστηρίου,και άλλα που τώρα δεν μπορω να απαριθμήσω.Συμφέρει πάντως αλλά με το αν δε γίνεται δουλειά.





5/9/15

Ασκήσεις διαρκείας

Η ζωή είναι μια διαρκής
άσκηση
αλοίμονο σε αυτούς
που δεν γυμνάζονται
στην υπομονή
που δεν εφευρίσκουν παραμυθία
και παραμύθια
Αλλόφρονεςς παραπαίουν
εδω κι εκεί
απο της χαράς τα ξέφρενα τερτίπια
στης οδύνης τη φωτιά
Οσοι τομάθουν τυχαία
[πως η ζωή ειναι μια διαρκής άσκηση]
ή απο ασκηση επίγνωσης
η απο δώρο της φύσης
θα περπατήσουν ορθιοι
και ορθιοι θα πεθάνουν
Τουλάχιστον δεν θα βρεθούν
απορημένοι και απορούντες
στη φάκα της συνήθειας
που γλυκαίνει το βίο
οταν αυτός πάψει
για λιγο ή για πάντα
να είναι γλυκός

26/8/15

Ασκήσεις συμβίωσης

Ο χρόνος δεν υπάρχει
μόνο αν τον εφεύρεις
φορώντας του λιτά
πανωφόρια
σανδάλια πλεγμένα
με άχυρα
με οπτασια να μοιάζει
αέρινη , ο χρόνος

Μαζεύοντας
το είναι σου
σε καθημερινές ,αναγκαίες
συνήθειες κι υποχρεώσεις
αυτός να τριγυρνά
να σε τσιγκλάει με ενα
φτερό

Εχει χιούμορ ο χρόνος
αν εχεις αυτιά να ακούσεις
το παιχνιδιάρικο θρόισμα του
το απαλό του αγγιγμα να νιώσεις
εκει που δεν το περιμένεις
και τάχα έκπληκτος
να τον θυμάσαι

Κρατάει την αναπνοή του
ο χρόνος
περιμένει να συγχρονιστείς
μαζί του καρτερικά
καθώς αυτός δεν βιάζεται
κι εσύ αγκομαχάς
να τον προλάβεις

Στέκει στο ύψος ενός λόφου
που δεν βλέπεις
καπνίζει το τσιγάρο σου
με απόλαυση κι υπομονή
διαβάζει τα βιβλία σου
σου παίρνει το ψωμί
σαν παιδί σε περιπαίζει
ο χρόνος

Αδειάζει τη σκέψη σου
αερίζει την ψυχή σου
σε σκουντάει εκεί
που πονάς
για να ακούσει το αχ
χορεύει στο χορό σου
κλέβει τα φιλιά σου
το πιό μύχιο μυστικό σου
με ενα χαμόγελο μωρού
με το ακαταλόγιστο
ενός τρελλού

Σε σέρνει απο το χέρι
σε πιλαλάει οπου θέλει
σε στολίζει, σε πιλατεύει
σου γκρινιάζει σ΄αγαπάει
τον αγαπάς κι εσύ
σου ξεφεύγει του ξεφεύγεις
σε ενα αέναο κυνηγητό
μαζί, μαζί για πάντα


17/8/15

Της στιγμής

Το μάταιο, το εφήμερο
ούτε το βάζει ο νους
όταν το σώμα ευφραίνεται
η ψυχή πεταρίζει
το μάτι αχόρταγο
καταβροχθίζει την ομορφιά
Το βλέμμα μου αιχμαλώτισες
γαλάζιο της θάλασσας
χρυσό του ήλιου
μια στιγμή αθανασίας
σμιξίμo με το σύμπαν
-τα σύμπαντα-
 Τριγύρω
η πεταλούδα η μέλισσα
το τζιτζίκι που θα ξεψυχήσει
σε λίγο μετά το θριαμβευτικό του
ολοήμερο πανηγύρι
Χαρά της στιγμής, ομορφιά μου
για πάντα

7/7/15

Aγνωστος Χ

Αχαρες μέρες , με τις μικρές ανθρώπινες κλίμακες - κιβωτούς να σώζουν ο,τι μπορεί να σωθεί σε συναισθηματικά και ψυχικά αποθέματα ,τουλάχιστον. Και σε αντοχές που δοκιμάζονται διαρκώς δίνοντας εξετάσεις σκληρές και σε ολα τα πεδία. Κι όποιος κρατήσει, κράτησε στη λαίλαπα, κι οποιος σωθεί ακέραιος μεγάλη τύχη, μέσα στη σωρεία απωλειών.
Αχαρες μέρες ,τρεμάμενες ελπίδες σαν το κερί στον άνεμο ,μικρά όνειρα ,μίζερες αναμονές, καθημερινές ματαιώσεις, ταξίδια αταξίδευτα , τρικυμίες σε ενα ποτήρι και τρικυμίες αληθινές.
Αχαρες μέρες ,αλλά και κανείς ποτέ δεν ''υποσχέθηκε''  ευθεία γραμμή ,διαρκή χαρά και ευδαιμονία κι οι ουτοπίες ξεθώριασαν ,καταβαραθρώθηκαν, μέχρι να ανατείλουν οι καινούργιες ,αναγκαίες για την ανθρώπινη ψυχή. Ουτοπίες κα ήρωες , αδήριτη ανάγκη για την πορεία στο άγνωστο, δεκανίκια ψυχών μέχρι το τέλος...
Αχαρες μέρες δίχως το προστατευτικό κουκούλι της άγνοιας ,των ψευδαισθήσεων της άνευ όρων εμπιστοσύνης .Δίχως την αυταπάτη,την ασφάλεια του αιώνιου έρωτα ,της ταύτισης , του μαζί για πάντα...Απάτη και φρεναπάτη συνειδητή.

Να κοιτάς μέσα σου και να μη σε βρίσκεις πουθενά,κι οι ωρες κι οι στιγμές που απομένουν να σε προσπερνούν αδιάφορα ,οπως κι εσυ σχεδόν αμήχανα τις παραβλέπεις.Αμοιβαία αγνόηση,συμφωνημένη μυστικά.Αβυσσος ναι, που την ψηλαφείς με τις αισθήσεις όλες οπως και την παντελή  αδυναμία παρέμβασης αντίδρασης, δράσης , τα δρομολόγια ακυρωμένα .

Να παραμένει άγνωστο λοιπόν το άγνωστο.Περίκλειστα ''μυστικά'',κλειδωμένα, κρυφές μοναχικές αναλαμπές ανάτασης , ανάστασης ,αμοίραστες φωνές και ψίθυροι.

Μόνοι φτιάχνουμε το δρόμο μας ,μόνοι και τα συρματοπλέγματα που μας δένουν.



12/6/15

Εν συντομία , αυτά





Οταν δεν βρίσκεις λόγια [λέξεις] για να εκφράσεις συναισθήματα, ανάγκες, επιθυμίες , παρατηρήσεις για ό,τι συμβαίνει εντός και εκτός  σου έχεις την αίσθηση πως κάτι αόρατο και αξεδιάλυτο σε φιμώνει. Κάτι που δεν μπορείς να ορίσεις ,κάτι μεταξύ συνειδητού και ασυνείδητου. Μπορεί ομως και να είναι πιο απλή η εξήγηση: Μπούχτισες , αηδίασες, κουράστηκες, φτάνει πιά. Αναχωρητισμός, παρόρμηση,ίσως. Και; Ποιός το ξέρει...και ποιός το όριζει.
Σε ποιόν να δώσεις λογαριασμό για της ψυχής την καθημερινή αντάρα ποιός δικαιούται να σε κρίνει, να σε κατατάξει .
Οι μέρες είναι όμορφες ολο φως , μπορείς να το αγγίξεις και να ζεστάνεις και το πιο παγωμένο σου κύτταρο. Οι μέρες είναι αδιάφορες για το πώς ξυπνάς ,τι κουβαλάς μετά τα δυσερμήνευτα όνειρα που σε κέρασε η προηγούμενη νύχτα. Το καραβάνι του χρόνου δε σταματά ποτέ και πουθενά οσο κι αν αλυχτάνε οι σκύλοι.Ενας κόκκος άμμου[σχεδόν ούτε κι αυτό]στην απεραντοσύνη τι μερίδιο σου ανήκει για να το σπαταλάς χωρίς ψυχή , χωρίς εσένα, με ασέβεια,αγνωμοσύνη για το δώρο που σου δόθηκε.





1/6/15

Λευκή σελίδα



Σαγηνευτική
Προκλητική
Αποπλανητική
Σφίγγα 
Ταράζεις
Ο,τι στέρεο
Χτίζω
Για να πορεύομαι
Σχοινοβάτισα
Παρόλα αυτα
Επίζησασα
Της πτώσης
Α, πόσο χαίρομαι
Που στέκεις
Αδημονούσα
Σιβιλλική
Σκοτεινή
Απειλητική

Θέλεις να παίξουμε:
Θα στη φέρω λοιπόν
Το παιχνίδι 
Είναι δικό μου
Περιμενέ με







22/5/15

Ασκήσεις ζωής

Mε την ψυχή 
ολόγυμνη
αντίκρυ
στου ήλιου
τη φωτιά


Ουτε σκιά
ούτε στάλα 
νερό
ολούθε
ανελέητο
φως

Ψυχή μου
νιογέννητη
ολάσπρη
πούθε ήρθες
και με κατοίκησες

Ποιός θεός
με διάλεξε
ανάγκη,τύχη
χάους αποκύημα
σκλαβιάς κι ελευθερίας

Διάφανη
αντιστέκεσαι
με την αόρατη
πανοπλία σου
παιχνιδάκι  ωστόσο
των ανέμων
και των καιρών

Ψυχή μου
εκατοχρονίτισσα
στη βρεφική σου κούνια
Του ήλιου θρέμμα
Φωτιά
που καίει
καίγεσαι

Ξαναγεννιέσαι
σε ενα 
φυλλαράκι
βασιλικού
που επιμένει

11/4/15

Μωβ

Τη ζωή
Να την αρπάζεις
Απο τα μαλλιά
Κι ας μείνει
Νέτη σκέτη
Μόνο ψυχή
Τη Ζωή
Δεν την κουβεντιάζεις

---------------------------------


Δάκρυα βουβά

η αλμύρα
 διαβρώνει
τον παλιό
χαραγμένο δρόμο
Απλές μικρές
σκέψεις

 ------------------------------------------------

Κάτι ημιτελή
σχέδια
μισοειπωμένα
χαρακώνουν
τα μάγουλα
Δάκρυα βουβά
 απρόσκλητα
απρόκλητα
-------------------------------------------------------------
Μαγευτικές 
κι αν είναι
οικείες μυρωδιές
ανοιξιατικα
τιτιβίσματα
αιώνιο
καλέσμα ζωής

--------------------------------------------------------------
Η ζωή
δεν παύει
να είναι
ενα ολοστρόγγυλο
μηδενικό
οποιο σχήμα 
κι αν της δώσεις


Ο βιολιστής της στέπας


Στο στέκι του Μάκη
Μνήμες
Απο το παρελθόν
Ατόφια
Σπαράγματα
Αιωνίων
Στιγμών

Απέναντι

Ο Τοίχος

Οδός Αναπαύσεως

Στο στέκι του Μάκη
Ο Χρόνος
Σαρκάζει
Ποτήρια
Υψώνονται
Μουσικές
Αναδιπλώνονται
Καρδιές
Σαλεύουν
Ματιές
Κουβέντες
Σχέδια

Οδός Αναπαύσεως

Απέναντι

Ο Μάκης
Γή και αέρας
Μάγος και μύστης
Απλόχερη
Καρδιά
Ενα Αααχ
Τραγούδι
Μελωδίες
Χαιδεύουν
Σαστισμένες
΄Ημερες
Και ανήμερες
Ψυχές

Μέσα
Η Ζωή
Σφύζει
Και σφίγγεται
Εξω

Οδός Αναπαύσεως

Το κόκκινο και το μαύρο

   Θα το πω οπως το αισθάνομαι
   το κενό
   σαν μια μεγάλη μαυρη τρύπα
   με τους απεγνωσμένους
   να τσιμπιούνται ΄΄μηπως ειναι  κακό ονειρο''
   εφιάλτης
   μας κοβουν,μας κόψανε,θα μας κόψουν
  ζωές τεμαχηδόν
  νουμερα και στατιστικές
  και αναλύσεις

  Θα σκύψεις κι άλλο
  η θα σηκωθεις?

ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΑ ''ΠΑΙΔΙΑ''!

LinkWithin

http://pentanostimi.blogspot.com/2009/10/blog-post_11.html
Oι ανόητοι θεωρουν οτι το να αστειεύεσαι

σημαίνει πως δεν εισαι σοβαρός

κι οτι ενα παιχνίδι με τις λέξεις δεν αποτελει απάντηση

paul valery

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

ΔΑΝΑΗ -ΑΣ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ

ΑΛΛΗ ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΔΑΝΑΗ -ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΜΟΝΑΔΙΚΟ--LOU REED-PETE TAOUSEND-PALE BLUE EYES