26/3/16

Αέρας να φυσάει




Αέρας να φυσάει


Δε φυσάει παντού εδώ που είμαι  όμως του δίνει και καταλαβαίνει
Λυσσομανάει  απ τα  χαράματα  σηκώνει πλαστικές καρέκλες
Αναποδογυρίζει τα θερινά τραπεζάκια   με τους  φραπέδες
Σηκώνει σαν χαρταετούς  την πραμάτεια  από τους πάγκους
Φουστάνια    μαντήλια  πολύχρωμα  ιστία  ταξιδεύουν
 Κουρελόχαρτα στα δρομάκια και στα πεζοδρόμια
Το ουράνιο τόξο του καλοκαιριού υφασμάτινο
Σταυροκοπιούνται οι μαγαζάτορες

Άγρια  χαρά και  λύτρωση   η μανία του  αέρα
Καθαρίζει το μυαλό  ξαραχνιάζει  την  ψυχή
Τσακίζει  το φόβο τη  νωθρή  θλίψη  αλαφρώνει 
Μακάρι να φύσαγε  δυνατά και παντού  καθάπασα  την επικράτεια
Να πάρει και να σηκώσει σκύβαλα  άχυρα  κουφάρια  πτώματα
Σκουριές  και  ξεβρασμένους σκελετούς
Να σπάσει ορατές  και αόρατες αλυσίδες
Θρύψαλα να κάνει  αυταπάτες  φαιδρά  ψιμύθια
Σε  γερασμένα κορμιά  και ψυχές πεθαμένες

Να φυσάει  δαιμονισμένα  μέρες  βδομάδες  μήνες
Να μη μείνει  πέτρα πάνω στην πέτρα 
Να παίρνει  σβάρνα  στην ορμή  του  απαστράπτοντα  χαμόγελα  Aνέπαφων  Aνυποψίαστων 
Να σηκώσει  θανατηφόρο βουητό 
 Αέρα   Αέρα    Αέρα  Αέρα
Να ακούγεται  το βουητό   σαν τις σάλπιγγες της κόλασης
Ανελέητα χωρίς σταματημό
 Έχε τα παράθυρα ανοιχτά

*Τήνος ,Αστυπάλαια, Ικαρία 
 

23/3/16

Προσφυγικό Μπλουζ

Γ.Χ.Ώντεν, Πένθιμο Μπλουζ, μετάφραση Ερρίκος Σοφράς,εκδόσεις ΚΙΧΛΗ

῎Εστω πὼς ἡ πόλη αὐτὴ ἔχει δέκα ἑκατομμύρια ψυχές,
Κάποιοι ζοῦν σὲ μέγαρα, κάποιοι σὲ καταπακτές:
Μὰ δὲν ὑπάρχει τόπος γιὰ μᾶς, ἀγάπη, μὰ δὲν ὑπάρχει τόπος γιὰ μᾶς.

Κάποτε εἴχαμε πατρίδα καὶ τὴ νομίζαμε μοναδική,
Μὲς στὸ χάρτη ὅποιος κοιτάξει κάπου θὰ τὴ βρεῖ:
Δὲν μποροῦμε νὰ πᾶμε ἐκεῖ τώρα, ἀγάπη, δὲν μποροῦμε νὰ πᾶμε ἐκεῖ τώρα.

Στὸ κοιμητήρι τοῦ χωριοῦ ὁ γερο-ἴταμος φυτρώνει,
Κάθε ποὺ μπαίνει ἡ ἄνοιξη ἀνθεῖ καὶ ξανανιώνει:
Τὰ παλιὰ διαβατήρια ὅμως ὄχι, ἀγάπη, τὰ παλιὰ διαβατήρια ὅμως ὄχι.

Εἶπε ὁ πρόξενος χτυπώντας τὸ τραπέζι νευρικός:
«῍Αν δὲν ἔχεις διαβατήριο, εἶσαι τυπικὰ νεκρός»:
᾽Αλλὰ ἐμεῖς εἴμαστε ἀκόμα ζωντανοί, ἀγάπη, ἐμεῖς εἴμαστε ἀκόμα ζωντανοί.

Πῆγα σὲ μιὰ ἐπιτροπή, μοῦ προσφέραν νὰ καθίσω•
Εὐγενικὰ μοῦ ζήτησαν τοῦ χρόνου νὰ ξαναγυρίσω:
Μὰ ποῦ νὰ πᾶμε σήμερα, ἀγάπη, μὰ ποῦ νὰ πᾶμε σήμερα;

Σὲ μιὰ δημόσια συγκέντρωση πρόσεξα τὸν ὁμιλητή:
«῍Αν τοὺς ἀφήσουμε νὰ μποῦν, θὰ μᾶς κλέψουν τὸ ψωμί»•
Γιὰ σένα καὶ γιὰ μένα μιλοῦσε, ἀγάπη, γιὰ σένα καὶ γιὰ μένα μιλοῦσε.

Λὲς κι ἄκουσα τὸ ἀστροπελέκι στὰ ὕψη νὰ βρυχιέται•
Πάνω ἀπ’ τὴν Εὐρώπη ὁ Χίτλερ, «Νὰ πεθάνουν», καταριέται•
᾽Εμᾶς εἶχε στὸ νοῦ, ἀγάπη, ἐμᾶς εἶχε στὸ νοῦ.

Εἶδα ἕνα κανίς, φόραε ζακέτα μὲ καρφίτσα κουμπωμένη,
Εἶδα τὴν πόρτα ἀνοιχτὴ καὶ μιὰ γάτα νὰ μπαίνει:
Μὰ δὲν ἦσαν Γερμανοεβραῖοι, ἀγάπη, δὲν ἦσαν Γερμανο­εβραῖοι.

Τράβηξα γιὰ τὸ λιμάνι, στάθηκα στὴν προκυμαία,
Εἶδα τὰ ψάρια νὰ κολυμποῦν, ἦσαν σὰν πάντα ἐλεύθερα:
Μόνο τρία μέτρα μακριά μου, ἀγάπη, μόνο τρία μέτρα μακριά μου.

Περπάτησα στὸ δάσος, εἶδα στὰ δέντρα τὰ πουλιά•
Πολιτικοὺς δὲν εἶχαν καὶ κελαηδούσανε γλυκά:
Δὲν ἦταν ἡ ἀνθρώπινη φυλή, ἀγάπη, δὲν ἦταν ἡ ἀνθρώπινη φυλή.

Στ’ ὄνειρό μου εἶδα ἕνα κτίριο μὲ χίλιους ὀρόφους,
Μὲ πόρτες καὶ παράθυρα γιὰ χιλιάδες ἀνθρώπους•
Τίποτα ἀπ’ ὅλα αὐτὰ δικό μας, ἀγάπη, τίποτα ἀπ’ ὅλα αὐτὰ δικό μας.

Στάθηκα σὲ μιὰ πεδιάδα καὶ γύρω ἔπεφτε χιόνι•
῞Εναν ὁλόκληρο στρατὸ ἔβλεπα νὰ ζυγώνει:
᾽Εμᾶς τοὺς δυὸ ψάχναν, ἀγάπη, ψάχναν ἐμᾶς τοὺς δυό.


Μάρτιος 1939



ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΑ ''ΠΑΙΔΙΑ''!

LinkWithin

http://pentanostimi.blogspot.com/2009/10/blog-post_11.html
Oι ανόητοι θεωρουν οτι το να αστειεύεσαι

σημαίνει πως δεν εισαι σοβαρός

κι οτι ενα παιχνίδι με τις λέξεις δεν αποτελει απάντηση

paul valery

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

ΔΑΝΑΗ -ΑΣ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ

ΑΛΛΗ ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΔΑΝΑΗ -ΜΙΣΙΡΛΟΥ

ΜΟΝΑΔΙΚΟ--LOU REED-PETE TAOUSEND-PALE BLUE EYES